|
PANORAMA 6
DE GROOTE RAMP IN NEDERLAND.
Links: De langs de.Eem gelegen boerderij „Oud Wolkenberg”, die door den hoogen waterstand en den hevigen Nóordwesterstorm bijna geheel is verwoest. Vóór de boerderij heeft zich door
den ontzettenden vloed een meertje gevormd van 7 è 8 meter diepte. Rechts: Geniesoldaten bezig met het maken van een nooddam langs de rivier de Eem onder Baarn.
,,Volstrekt niet 1” antwoordde ik beslist. „Als een wetenschappelijk*
man en physiek volkomen gezond heb ik mijn
zenuwen volkomen in mijn macht. Ik ben overtuigd dat de
geheimzinnige macht van het schilderij een zuiver natuurlijken
grond heeft en door een energiek man wetenschappelijk
kan worden opgelost. Ik wil u daarom voorstellen beiden te
trachten het geheim te ontsluieren. Ik kan de juistheid van
uw opmerking niet ontzenuwen en hel hoe langer hoe meer
tot de meening over, dat die duivelsche Chiatto een of andere
helsehe machine in de kamer heeft aangebracht, die in
werking treedt, zopdra iemand de kamer binnenkomt.
Mijn voorstel is dus, dat een koelbloedig en dapper man het
portret gaat bezichtigen, terwijl een paar bekwame lieden
hem hierbij nauwlettend gadeslaan en acht geven op de
minste verandering die er bij hem plaats heeft I”
Assorli stemde dadelijk toe en met de ridderlijkheid hem
eigen was hij dadelijk besloten de gevaarlijkste rol in het
drama op zich te nemen. Ik zal een der waarnemers zijn en
verzoek je mij bij dit onderzoek behulpzaam te wezen.”
III.
Totzoover mijn vriend Schumann. Ik wil niet ontkennen,
dat mijn nieuwsgierigheid ten hoogste gespannen was.
Het vooruitzicht tegenwoordig te zijn bij de ontsluiering van
zulk een afschuwelijk mysterie lokte mij aan, zoodat ik
volgaarne in het verzoek toestemde.,
Den namiddag van dienzelfden dag betrad ik peinzend
de breede trappen van het statige in oud-italiaanschen stijl
gebouwde paleis der Soffareno’s. Een bediende in rijk livrei
ging mij met geruischloozen stap voor door de vorstelijke
hal. Ik had geen tijd de details van de rijke architectuur te
bewonderen, die mij omringde, want ik bevond mij weldra
in de tegenwoordigheid van een deftigen zwartgeknevelden
Italiaan en mijn vriend den professor.
Een haastige kennismaking volgde en onmiddellijk daarop
begaven we ons naar de kamer waar het gevreesde schilderij
hing. De professor ontsloot de deur en vol nieuwsgierigheid
staarden we naar binnen. Het was een langwerpige kamer
waarvan de wanden met tal van schilderijen behangen waren
; in het midden stond een tafel met een kostbare vaas
er op en eenige stoelen er omheen. En daar, recht tegenover
ons, hing van de andere afgezonderd slechts één schilderij,
klaarblijkelijk degene die wij zochten.
Alvorens de kamer binnen te treden, had er een kleine
beraadslaging plaats. De graaf stond er op het eerst binnen
te gaan, dit was hij aan zijn eer en relaties verplicht. De
professor, die nu nog ernstiger dan gewoonlijk was, drong
hem met beslistheid terug.
„Uw taak,” zei hij, „is de kamer te betreden op zoo natuurlijke
wijze als u mogelijk is, en naar
het portret te gaan zien, dat zich
daar bevindt. Wij daarentegen moeten
ons bepalen te kijken niet naar
het portret maar naar u. Om dit
volkomen te kunnen doen, moeten
wij eerst binnentreden en zóó plaats
nemen, dat we geen enkel van uw
bewegingen uit het oog verliezen.
Wij gaan dus eerst naar binnen en
op een teeken van mij volgt ge,
neemt van ons niet de minste notitie
en speelt zoo goed mogelijk de rol
van iemand, die geheel in bewondering
verzonken is voor het schoone
portret.”
De professor ging voor en ik volgde,
en na een vluchtigen blik op
het schilderij geworpen te hebben,
plaatste ik mij rechts ervan tegen
den muur. De heer Schumann bleef
staan terzijde van den antieken
stoel met hooge leuning, die op
eenige meters afstand van het
schilderij stond.
Het teeken werd nu gegeven en
Assorli trad de kamer binnen. Hij
was zeer bleek, doch overigens kalm. Hij liep op het
portret toe, bleef even staan en nam toen plaats op den
stoel.
Verscheidene minuten gingen voorbij zonder dat ik iets
bijzonders bemerkte. De graaf nestelde zich in den leunstoel,
het hoofd tegen het kussen geleund en keek voortdurend naar
het portret.
Ik wendde geen oog van den graaf af en daar, opeens,
meende ik een lichte verandering te bespeuren in het gelaat
van den man tegenover mij .Verbeeldde ik het mij?Zijn oogen,
die hij al dien tijd onafgewend op het portret gericht had,
schenen grooter, schitterender te worden en uit hun kassen
te puilen. Zijn gelaat werd aschgrauw en met een diepen
zucht liet hij zijn hoofd op de borst vallen.
Voordat ik tijd had eenige gevolgtrekkingen te maken,
had de professor ingegrepen.
H. Th. v. YSSELDIJK. t W. LAK.
De heer H. Th. v. YSSELDIJK, gepensionneerd kapitein van het Nederl.
O.-I. leger, ridder in de Orde van Oranje Nassau en leeraar aan den
Hoofdcursus te Kampen, is op 53-jarigen leeftijd overleden. — Den 13en
Februari hoopt de heer W. LAK, werkzaam ter drukkerij van de firma
K. H. Idema te Medemblik het feit te herdenken, dat hij 50 jaar onafgebroken
bij genoemde firma in dienst is.
„Sta op !” schreeuwde hij. „Sta op en ga heen. Ik heb genoeg
gezien 1”
De graaf keerde moeizaam het hoofd om en toen hij wilde
opspringen weigerden zijn beenen hem den dienst. De aschgrauwe
tint had nu voor een doodelijke bleekheid plaats gemaakt,
en hij wreef met zijn hand nadenkend over het hoofd.
De professor nam hem bij den arm en bijgestaan door mij
leidde hij den graaf de kamer uit. We plaatsten hem in een
gemakkelijken stoel, belden om assistentie en haastten ons
daarna terug naar de kamer.
„Wat heb je gezien ?” fluisterde Schumann mij in ’t oor.
„Niets,” was mijn antwoord, „dat is te zeggen; niets wat
ORKESTVEREENIGING „DE SYMRHONIE” TE GOES.
Hierboven een foto van de bekende Orkestvereniging „De Symphonie” te Goes, die onlangs het heuglijk feit van haar 25-jarig bestaan
mocht herdenken. Als merkwaardigheid kunnen wij nog mededeelen, dat de oprichter der vereeniging, de heer F. X. Mannhardt,
gedurende het geheple bestaan de functie van directeur en voorzitter heeft vervuld.
mij eenige aanwijzing geeft omtrent de plotselinge ziekte van
’den graaf.”
„Zag je hem in dien stoel zitten ?”
„Natuurlijk, maar wat zou dat ?”
„Merkte je op, hoe hij met zijn hoofd tegen het roodzijden
rugkussen leunde?”
„Ja, zeker, maar....
„Een oogenblik. Zag je niet, hoe hij toen plotseling rechtop
ging zitten en over zijn hoofd streek, alsof hem iets
irriteerde ?”
Ik had dit wel gezien, maar er geen waarde aangehecht.
Mijn vriend opende mij de oogen.
„Daar ligt het geheim,” zei hij naar den stoel wijzende.
„In deze enkele handeling ligt de zwakke vingerwijzing
naar het geheim. Help mij den stoel uit de kamer voeren,
opdat we hem nauwkeurig kunnen onderzoeken.”
Terwijl hij sprak, pakte hij de leuning beet, ik volgde aan
den anderen kant zijn voorbeeld, doch te gelijker tijd lieten
we beiden een kreet van verrassing en schrik hooren.
De stoel was aan den vloer bevestigd !
Een koude rilling ging mij door de aderen, nu langzamerhand
het vermoeden tot mij doordrong aan welke duivelsche
uitvinding de dood van twee, misschien van vier menschen
te-wijten was. Wat mijn metgezel betrof, al het bloed
was uit zijn gezicht geweken. Hij herstelde zich echter snel.
„Ik zal deze kamer niet verlaten, alvorens dat vervloekte
geheim tot op den bodem te hebben nagespeurd.”
Met deze woorden had hij een zakmeste voorschijn gehaald,
met resolute beweging de zijden rugleuning rondom losgesneden
en nu vertoonde zich aan onze verbaasde oogen,
omwoeld van stroo en wol een soort klok, maar zonder wijzerplaat
en op de plaats, waar de wijzers moesten zitten een
uiterst scherpe naald, ongeveer een halven centimenter lang.
„Die heeft hem gestoken,” mompelde de professor, „maar
wat kan de symptomen veroorzaakt hebben, die wij zagen ?
We moeten de machine openen.”
Ik beken dat ik niet veel lust gevoelde, om het gevaarlijke
onderzoek voort te zetten, doch was te beschaamd om
dit mijn vriend te zeggen. Ik hield dus de stalen doos vast,
terwijl de professor met zijn mes pogingen deed haar te openen.
Dit kostte minder moeite dan we gedacht hadden :
het deksel liet los en nu zagen we dat de naald bevestigd
was aan een kleine tube, waarin zich eenig vocht bevond.
Mijn geleerde vriend drukte zijn nagel tegen de naald en
onmiddellijk vloeide er eenig vocht uit de tube. Zijn gelaat
werd nog ernstiger. Hij rukte de tube los, bekeek en berook
den inhoud en zei tandenknarsend dit enkele woord:
„Aconitum !”
Ik beefde van ontroering bij het zien van dit geraffineerde
wraakmiddel van den duivelschen schilder. Hoevelen
hadden hiervan nog het slachtoffer
kunnen zijn als zij in dezen stoel
waren gaan zitten, die daar zoo
uitnoodigend stond en reeds zoo
noodlottig was geweest voor een
oud man, een onbezorgden jongeling,
een schoone maagd en ten slotte
voor den ridderlijken soldaat,
had niet de onderzoekingslust van
den vreemden geleerde den sluier
van dit mysterie opgelicht.
Onmiddellijk werden pogingen in
het werk gesteld de jonge markiezin
te redden, doch de ontdekking
kwam 'te laat. Haar verloofde had
wellicht nog gered kunnen worden,
doch toen hij hoorde, dat Helena
sterven moest, weigerde hij tegengift
in te nemen. Beide ongelukkige
slachtoffers van een lage wraak werden
in één graf gelegd.
Toen ik mijn vriend Schumann
vroeg hoe dat het kwam. dat de
oude markies onmiddellijk gestorven
was, terwijl de jongelieden
nog eenige weken hadden geleefd,
antwoordde hij :
|