|
15 PANORAMA
HET AFSCHEID VAN Dr. R. A. KOLLEWIJN.
Verleden week had het plechtig afscheid plaats van Dr. R. A. Kollewijn als directeur aan de 4e H.B.S. met 3-jarigen cursus te Amsterdam.
Wij brengen hier een foto van den vertrekkenden directeur te midden van leeraars, vrienden en belangstellenden, genomen op de receptie
oogen, ofschoon de kogels
met helsch geluid
om hen heen floten. Zij
hadden de kanonnen bereikt
en hijgend deden
zij hun werk. Toen de
terugtocht.
„Ik zal het doen”, zei
Jean zacht, „ik zal het
doen. Ik laat het niemand
anders over.”
„Ga voor, Jerome”,
zei hij kort.
„Ja,” antwoordde
Pierre, den dreigenden
toon in de stem niet bemerkend
en weer vielen
de mannen plat ter aarde
en sprongen om hen
heen stukken vuur en
ijzer. Jean voelde plotseling
een stekende pijn
in den schouder en onmiddellijk
daarop zag hij
op zijn linkermouw een
klein rood plekje zich
afteekenen, dat grooter
en grooter werd.
„Nu.........nu schieten
I” Hij klemde de
lippen opeen en greep met beide handen zijn geweer,
richtte zich een weinig op en legde aan op den breeden
rug van den jongen Jerome, zooals ook eenmaal diens vader
moest aangelegd hebben op Jeans vader. Een weinig
links........... daar moest het jonge hart kloppen...........
Toen, plotseling, een hevige schok en Jean zakte ineen.
„Dit is de dood”, dacht hij en kermend bleef hij liggen . ..
staarde naar de plaats, waar hij de ontzettende pijn gevoelde;
#aan zijn been, dacht hij. Toen gilde hij, gilde nog
meer van ontzetting dan van pijn. Zijn linkerbeen was hem
onder de knie afgeschoten .... Zwart werd het voor zijn
oogen en door dat zwart schoten vurige stralen. Weer opende
hij de oogen met een uiterste wilsinspanning en zag in het
WAT VERDWIJN EN GAAT...
Hierboven een foto van het kommandantshuis der vroegere vesting Delfzijl,
dat in Mei a.s. wegens bouwvalligheid zal worden gesloopt, waardoor een
der weinige herinneringen aan de fprteresse Delfzijl zal verdwijnen.
gelaat van den jongen Jerome, dat over hem was heengebogen.
„Hou je vast, kameraad, zóó, om mijn hals. Voorzichtig
maar .... voorzichtig.........Zóó komen wij er.......... de
plicht is gedaan, kameraad . . . .”
„Laat mij liggen . . . Jerome” .... zei Jean zacht. . .
„laat mij liggen .... ik heb jë willen . . . .”
„Nooit” zei Jerome, „Nooit” 1 Hij zette de sterke tanden
op elkaar en kroop met zijn zwaren last door het
hooge gras, overal dekking zoekend en zelf hevig bloedend.
Zóó bereikten zij weer hun oude stelling.
„De dank en de hulde van Frankrijk, mijn dapperen !”
zei een grijsgebaard officier. „Naar achteren,* jongens,
met allebei, naar de ambulance, ’k Zal je rapporteeren,
kameraden !”
Twee gewonden stegen moeilijk
uit den trein. De oudere
man liep op een kruk, de jongere
miste zijn linkerarm, doch
steunde met zijn rechter den oudere.
Zij wandelden langzaam
den weg naar hun dorpje. De
oudste tuurde steeds in de verte
en sprak weinig. Een gestalte
teekende zich’op grooten afstand
tegen de heldere lucht af en
Pierre Jerome voelde, dat zijn
kameraad beefde.
„Heb je ’t koud, Vaillan ?”
„Neen,” antwoordde deze
kort. „Daar komt mijn moeder.”
„O,” zei Pierre. Hij begreep
dat het ontroering was, die
Jean zoo kort deed antwoorden.
Zij naderde, vrouw Vaillan, en
ze herkende haar zoon. Zij wuifde
en trachtte nog vlugger hem
tegemoet te komen op den weg,
in de Koningszaal van den Dierentuin.
dien ze lang, heel lang geleden ook was gegaan, een geliefde
tegemoet.
Ze waren elkaar genaderd. Geen oogen had ze voor den
kameraad, slechts haar zoon zag zij de eerste oogenblikken.
Toen viel haar blik op de zwijgende, stille gestalte naast
hem en ze schrok.
„Hij !” riep ze ... . „hij 1”.........en de haat vlamde
weer op in haar.
„Ja moeder,” zei Jean en hij legde zijn arm om haar.
„Ja, hij, die mijn leven redde, en het zijne daarvoor willig
wou offeren. Kent u iets grootschers ?”
En Jean vertelde haar van hun tocht, vertelde alles,
verzweeg ook niet het oogenblik waarop hij niets zag dan
den breeden rug van Jerome en aanlegde om ... . de oude
schuld te vereffenen. Zij luisterde zwijgend.
„Zie moeder”, zei Jean. Hij nam den ledigen mouw van
den jongen Jerome en hield dien haar voor.. . . „de schuld
is vereffend.........”
Toen deed vrouw Vaillan een schrede naar Jeans strijdmakker,
nam zijn hoofd tusschen haar handen en kuste
hem op de wangen. Ze schreide.
„Ik dank je, jongen. Ik dank je voor het leven van mijn
zoon. Vertel aan je vader, dat ik jou gekust heb en zeg hem,
dat de schuld vereffend is. Het was een heel groote en een
heel oude schuld...........maar ze is nu vereffend.................
volkomen . . . .”
H
k r zijn menschen, die tot hun dood toe niet weten
hoe aardig ze zijn ; die op geen stukken na inzien,
wat een geschikte eigenschappen ze bezitten om in
de wereld vooruit te komen, en door die onwetendheid
sukkels gebleven zijn gedurende hun heele
, leven, — wat jammer is, want als ze maar wat
' meer zelfkennis hadden bezeten, hadden zij het een
heel eind kunnen brengen. Gelukkig dus hij, die vóór
hij den strijd om het bestaan gaat meebakkeleien, eens goed
het arsenaal van zijn hoedanigheden onderzoekt, en voor
zichzelf uitmaakt met welk wapen hij de zegepraal zal probeeren
. . . .
Bob was pas achttien jaar, maar hij wist het best, zoo meende
hij althans. Hij zou overwinnen in het teeken van zijn
aardige gezicht. En het moet erkend worden, hij had een
pleizierig voorkomen; hij was van behoorlijke lengte,
niet te dun en niet te dik, en zijn gezicht mocht knap en
innemend heeten, daarbij een bruinen krullebol en een paar
AMSTERDAMSCH KUNSTENAARSFEEST.
Door het weekblad .„De Kunst’’ is een kunstenaarsfeest georganiseerd, dat gehouden is op Vrijdag 28 Januari in de
door een commissie van Amsterdamsche schilders versierde zalen van het feestgebouw „Bellevue” aan de Leidschekade
te Amsterdam. Het feest had, evenals vorige keeren, weder een buitengewoon succes. (V.F.B.)
(KAÖ.)
oogen .... neemaar, ’n
paar oogen, zoo groot en
zoo zwart als de rondtes,
die de hoofdsteden
op een landkaart voorstellen.
Die oogen hadden
de bewondering van
alle meisjes van de H.
B. S. jarenlang gaande
gehouden, en niet alleen
die oogen, maar die heele
Bob, zooals hij reilde en
zeilde, was een voorwerp
van haar bewondering,
of verholen liefde, al naar
men het noemen wil. Ze
verwenden den knaap,
en misgunden elkaar zijn
groet en zijn glimlach,
zijn conversatie en zijn
handteekening in haar
album. Maar Bob, die
in zijn hart eigenlijk wel
een goede, kinderlijke
jongen was, werd door
al die vleierijtjes wel
een beetje uit den koers
geslagen. Tevèel begon
hij aan zijn uiterlijk te
denken, vèel te vèel. Er
zat geen zier kwaad bij den knaap, maar als het zoo doorging,
kon het wel eens verkeerd, afloopen met den jeugdigen
ijdeltuit.
Wat moest hij eigenlijk wel worden in de wereld ? Dat wist
hij werkelijk niet, maar het moest iets wezen, waarbij zijn
voorkomen op het voordeeligst uitkwam. Hij was pas door
zijn eindexamen, en had de H. B. S. verlaten. Met zijn vriend
Max passagierde hij nu dagelijks door de stad, en neusde
voor dassen-, hoeden- en kleerenwinkels.
In verrukking stonden ook nu weer de twee jongelieden
voor de uitstalkast van een hoedenmagazijn.
— Zie je diè, Max ? vroeg Bob op begeesterden toon,
en wees naar een fraaie sportpet van grijs-en-wit geblokte
HEVIGE BRAND TE ASSEN.
In den nacht van 26 op 27 Januari brandde de groote borstelfabriek van
de Gebr. Godschalk te Assen geheel uit Een groote partij goederen en de
geheele inventaris werden een prooi der vlammen. Ongeveer 30 werklieden
zijn bij deze ramp betrokken.
stof en van aangrijpend dierbaren vorm. — Ja, die moet
je niet weggooien, beaamde Max op bewonderenden toon.
— Dat moet je zeker niet, zei Bob, — je moet d’r
koopen, en opzetten, anders niet.
Met liep hij den winkel in.
— Laat mij die pet eens passen, vroeg hij den bediende,
die aarzelend optrad, en nu vriendelijk, onderdanig bijna,
de pet onder het keurend oog van Bob legde. Deze nam zijn
kaasbolletje af, zette de pet op, en liep naar den spiegel,
waar hij met welgevallen zich bekeek, en, voor zoolang dat
op deze plaats kon, verzonken bleef in den aanblik zijner
aangename persoonlijkheid. Max kwam achter hem staan,
en keurde mee.
— Iets naar achter, niet zoo op je oogen, adviseerde hij.
— Zij kleedt u bijzonder
goed, mijnheer, viel de bediende
vol overtuiging in.
— Ja, dat zal waar zijn, zei
Bob fier.
— U zoudt d’r ’n ietsje
scheef kunnen zetten, waagde
de bediende, en naderde nog
dichter, — zoudt u me veroorloven
u behulpzaam te zijn ?
— Ik veroorloof je met plezier,
vrind, zei Bob tegemoetkomend,
en de man zette de
pet wat zijwaarts, een tikje,
gunst, een centimeter hoogstens.
Maar dat dèed het ’m.
— Subliem, riep Bob uit, en
vroeg toen ook Max’oordeel nog
even voor den vorm, maar Max,
die een leelijke, geelhuidige
jongen met dun piekhaar en
zonnesproeten was, zoo een
van de soort, die de menschen
ook wel „najaarskatten” noemen,
bromde iets van „het kan
er mee door, maar je hoed
De goud gebiesde Pet
|