|
PANORAMA 12
MONTENEGRIJNSCHE GEWONDEN.
Een stoet gewonde Montenegrijnen op een ochtendwandeling. Vooraan loopt, gearmd met een gewonden krijger,
de koningin van Montenegro.
Naar het Engelsch van
A. G. GREENWOOD.
D
e kraag van zijn
dunne serge jas
opgesiagen tegen
zijn paarse
ooren, zijn van koude
gezwollen handen diep
in de zakken van zijn
broek, huiverend met
verwilderden blik staarde
Jim Edither over de
borstwering in het sombere
water van den
Theems.
Het was een donkere
intens koude nacht. Een
dikke gele nevel hing
over de stad en de straten
waren bedekt met
een dikke laag sneeuw.
Big Ben, de groote klok
van de Westminster liet
dreunend haar zware de
lucht ver doortrillende
slagen hooren.
Jim keek rechts en
links. Zijn handen haalde
hij met een ruk uit
zijn zakken ; ’n uitdrukking
van beslistheid, grimmigheid en woede,' de woede der
wanhoop, kwam in zijn moedelooze oogen. Hij wierp een
been over de met sneeuw beladen balustrade, wat een kleine
lawine in het half bevroren water ten gevolge had en wilde
de sneeuwmassa volgen, toen snelle voetstappen hem
deden omzien en tegelijkertijd een stevige hand hem bij den
kraag vatte.
,,Ik heb je gadegeslagen,” zei een mansstem. „De dood
is niet zulk een goede vriend dat je hem te gemoet
behoeft te springen. Wees niet dwaas, en vertel me
je geschiedenis.”
Jim staarde in een paar doordringende vriendelijke
oogen. De man was jong, van zijn eigen leeftijd, dertig
jaar ongeveer, regelmatig en krachtig gebouwd.
„Ik had liever, dat je mij niet in den weg gekomen
was,” gaf Jim somber ten antwoord.
De vreemdeling glimlachte.
„Iemand die zoo kalm is, is geen lafaard,” zei hij
goedgehumeurd. „Vertel me in ’t kort je geschiedenis.
Misschien kan ik je helpen.”
„Ik ben een pauper, zonder Werk, zonder vooruitzichten,
zonder geld,” antwoordde Jimophartstochtelijken
toon. „Ik heb geen familie of vrienden in
de wereld. Ik kwam in Engeland, een week geleden
van Australië. Ik ben een paria, een verongelukte.
Ik heb opgelicht, gestolen, mijn goeden naam onherroepelijk
verloren ! Ik heb sedert lang de beteekenis
vergeten van het woord „eer”. Ik ben beter dood.
Niemand mist mij, geen enkele ziel op de geheële
wereld. Geen oog zal een traan om mij laten. Ik
ben een paria, een verworpeling, een nutteloos menschelijk
wrak !”
„Als het leven zoo slecht was als je zegt kan ’t
moeilijk erger en behoef je er dus niet voor terug
te schrikken,” merkte de vreemdeling wijsgeerig op.
„Mijn hotel is hier dichtbij. Laat we er heengaan !”
Jim schudde het hoofd.
„U kunt gaan,” zei hij. „Mijn weg ligt daar.”
De vreemdeling greep den arm, waarmee Jim naar het
water wees, en stak dien door zijn eigenen. Ongevoelig voor
protesten, bedreigingen of verzet trok hij Jim met zich mee.
In het hotel aangekomen, bestelde hij een eenvoudig maal;
en luisterde hij met aandacht naar de levensgeschiedenis
van Jim. Daarna
ginghij zijn slaapkamer
binnen.
„We zijn ongeveer
van dezelfde
grootte,”
zei hij terugkomende.,,Hierheb
ik een pyjama. Je
zult er geen bezwaar
tegen hebben
hier bij den
haard den nacht
door te brengen.
Beloof me dat je
eerlijk zult handelen.”
„Ik ben een
bedrieger,” riep
Jim uit, een kleur
krijgende. „Ik
heb ’t toch bekend.
Ik ben niet
eerlijk. Ik ben ’t
nooit geweest. Ik
hebdewaardevan
leugen en bedrog
leeren kennen.
Je kunt mij niet Een kiiki.e inL het kam J qrooten uittocht, wisten vertrouwen 1
DE GEALLIEERDEN TE SALONIKI.
»p der Servische vluchtelingen op het terreinVan een Russisch hospitaal te Saloniki. Deze uitgewekenen, die hun have en goed moesten achterl'aren bij den
Saloniki over Albanië te bereiken. Velen van hen zijn volkomen onkundig van het lot dat vader, broeder of kinderen getroffen heeft, toen zij moésten vluchten
voor de verbondene legers, die Servië bezetten.
„Mijn naam is Merton,” zei de ander eenvoudig. „We zullen
in ’t vervolg vrienden zijn.
Ik sta aan den vooravond van succes of mislukking.
Omhoog of omlaag, we zullen tezamen gaan. Maar we
zullen eerlijk handelen, en als de dood komt te zijner tijd,
zullen we gaan zonder aarzelen, maar niet eerder.
Je woord, Jim Edither l”
Jim knikte, stak zijn hand uit en zuchtte, terwijl hij die
GEWONDENTRANSPORT IN DE BERGEN.
Op primitieve draagbaren worden de gewonde Montenegrijnen de bergen afgevoerd naar de
achter het front liggende ambulances. De Montenegrijn is een uitstekend bergsoldaat, die
zich in deze woeste en onherbergzame streken zeer gemakkelijk bewegen kan.
van Merton drukte. — Den volgenden morgen ontbeten
ze samen, Merton betaalde zijn rekening, liet Jim een
van zijn eigen kostuums aantrekken en zei toen opeens
tegen hem:
„We gaan dezen morgen naar Sussex.
Heb je wel eens gehoord van Lord Rogate’s landgoed
Dewhanger ?
Daar gaan we heen I
Rogate is een millionnair
en weduwnaar.
Acht en twintig jaar
geleden verdween zijn
vrouw en zijn eenig
kind.
Ze werden nimmer gevonden,
ondanks alle ingestelde
onderzoekingen.
Ik vertel je dat alles
wel nader gedurende de
reis.”
„Maar waarom gaan
wij erheen?” vroeg Jim.
„Omdat,” antwoordde
Merton langzaam,
„ik dat kind ben 1”
II.
In een dichten sneeuwstorm
vertrok de sneltrein
waarin de beide
mannen zaten naar Londen.
Ze bevonden zich alleen
in een eerste-klascoupé.
Kort na het vertrek
haalde Merton een portefeuille
te voorschijn en
overhandigde deze aan
zijn metgezel.
„Zie eens hier,” zei hij, „hier is de trouwakte van mijn
moeder, de overlijdingsakte, mijn geboortebewijs, fotografieën,
brieven, schoolrapporten en meer bewijsstukken.”
Terwijl Jim de papieren inzag, praatte Merton van zijn
verleden.
Ook hij kwam uit Australië, waar hij op een eenzame
boerenhoeve gewoond had tot den dood van zijn
moeder.
„Ook ik ben zonder vrienden,” besloot hij. „Als
ze me niet aannemen, als mijn vader mij niet gelooft,
heb ik noch het geld, noch den moed de wet
te hulp te roepen.
Dan ga ik terug naar Australië naar de farm.
Hemel! wat ’n sneeuwstorm !”
Jim staarde naar buiten waar de sneeuw in dichte
vlokken neerjoeg, en schikte in gedachten verzonken
de papieren bijeen.
De trein stoof in vliegende vaart voort.
Plotseling klonk een hevig gekras langs den trein,
de wagons slingerden, helden over; de coupé waarin
de beide mannen zaten spleet open.
Jim hoorde zijn vriend kreten slaken maar ’t was
als in een droom.
Verblindend licht, daarna duisternis, een chaos
van geluiden ; de lucht was vervuld van gekerm ;
toen hoorde hij niets meer, hij was bewusteloos.
Iedere villa, ieder huis, iedere hut zette de deuren
open om de gewonden op te nemen van de vreeselijke
spoorwegramp.
Door witte lakens bedekt lagen de dooden naast
elkaar.
Toen Jim weder de oogen opende, zag hij dat hij
in een kleine kamer lag.
Een oude man met wit haar stond over hem heengebogen,
terwijl de tranen hem langs de gerimpelde wangen
stroomden.
„Laat hem vervoeren, laat hem naar Dewhanger brengen,”
pleitte de oude.
„’t Is mijn jongen, dokter, na al die jaren.”
Een lange jongere man kwam nu aan zijn bed.
De gewonde
man voelde zijn
bewustzijn weer
wegvlieden en onduidelijk,
als uit
de verte hoorde
hij nog vaag het
gerucht van
drukdoende men
schen en stemmen,
die zeiden:
„Het moet
voorzichtig gebeuren,
zonder
schokken I........
Ja, ’t kan 1........
Zoo, de bewijsstukken
bij hem
gevonden?
Hoe wonderlijk,...!
Hoe
had ik dat kunnen
denken .. .3
Na zoo’n lange
scheiding eindelijk
weer teruggevonden
... 0, o!
Mijn jongen!
. — Eindelijk.!.” 3
{Zie vervolg op pag. 14) |
De Paria
|