|
PANORAMA 6
Hij zag, dat zij zou doorgaan met vragen, tot hij niets
meer wist, en zei daarom : „Wel, ik heb twee anonieme brieven
gekregen. Nu, je mag ze wel lezen ook, misschien kèn
jij het schrift wel.”
Hij nam ze uit zijn portefeuille en reikte ze aan haar over.
„Dit is de eerste, kreeg ik een maand geleden ongeveer.”
„En waarom vertelde je het mij den vorigen keer dan
niet ?”
„Wel, zooals ik je al zei : ik vond het de moeite niet, omdat
ik het toch niet geloofde, dat jij alle middagen met een
heer zou loopen wandelen. Te gek om los te loopen. — Want
hoe zou je je dan ’s Zondags tegenover mij hebben kunnen
goedhouden, daar ben je toch te eerlijk voor. — En zeg, nu
kun je ook wel weten, waarom ik dien Woensdag niet kwam.
Er stond n. 1. in den tweeden brief, ik moest maar eens een
dag in de week overkomen, dan zou ik zelf wel zien. Nou,
ik wilde niet, dat iemand, welk mispunt dan ook, zou kunnen
denken dat ik geloof kon slaan aan kletspraatjes over jou,
en daarom alleen ben ik weggebleven.”
Wil schaamde zich diep; met hoogrood gelaat en neergeslagen
oogen, had ze hem aangehoord, ’t gezicht wat afgewend,
alsof ze naar buiten staarde. Jo deed, of hij haar zenuwachtigheid
niet opmerkte. „Hier, lees ze zelf maar,” en
zich omkeerend liep hij fluitend het prieel uit. en langzaam
den tuin in. Hij voelde zijn knieën knikken,
en zijn handen beefden. „Nu komt
het er op aan,” dacht hij; „nu is het winnen
of verliezen.” Hij had alles al lang
begrepen, óók wie de schrijver van de
brieven was, maar hij begreep óók, dat
er alles van afhing, zich onwetend te
houden. Want gewillig zou hij haar niet
kunnen opgeven. Liever strijden tot het
laatst, hoè zijn trots zich daar ook tegen
verzetten zou. „Als het nog een nobele kerel
was geweest,” dacht hij bitter, „maar
zóó een.” — en dan vond hij weer, dat zijn
kans toch niet zoo slecht stond. Alléén,
hij moest zich niet bevreesd of streng toonen.
maar kalm, en overtuigd van haar
trouw. Dan zou haar hart haar den
rechten weg wijzen...........
In angstig wachten, de minuten tellende,
liep hij den tuin rond, vermeed het huis.
vermeed vooral ook het priëel. Een kwartier
lang kon hij zich beheerschen, toen
vond hij het genoeg en trad weer bij haar
binnen.
Toen Wil de brieven zag, voelde ze als
bij ingeving dat Henk ze geschreven had.
Waaraan zij ’t precies zag. wist ze niet.
Het schrift was verdraaid, maar hij had
een damesachtige schrijfhand en aan enkele
kleine bijzonderheden, meende zij
het ook wel te herkennen, maar het was
voornamelijk de stijl, die haar overtuigde
van haar vermoeden. „U hoeft mij niet te
gelooven, ga zelf maar eens op een middag
in de week langs—” ja, dat is echt iets voor
hem. dacht Wil, en het was alsof zij nu
pas zag, wat een bedrieglijk karakter hij
eigenlijk had. Hónderden kleinigheden die
zij vroeger had opgemerkt, maar waar zij
niet over nagedacht had, verschenen haar
nu plotseling in het ware licht. Dat hij
zich verbeeld had, van haar te houden (ze
geloofde al niet meer dat hij het ooit werkelijk
had gedaan) was nog daaraan toe,
maar hij had haar tegen haar wil opgezocht
en nageloopen, tèlkens weer, hoewel
zij hem in ’t begin duidelijk haar antipathie
toonde, en toén ten slotte getracht
haar wantrouwen jegens Jo in te boezemen.
Vol schaamte moest zij zich bekennen,
dat het hem feitelijk was gelukt.
Wat had zij zich toch door hem laten
ompraten. Ten slotte was ze bijna gaan
gelooven dat ze hem. een valschaard, liefhebben
kon. En nu : Hoe gemeen, haar
aan de kaak te stellen door dat alles, aangedikt
en verergerd, aan haar verloofde te gaan schrijven.
Hoe gelukkig, dacht Wil, dat Jo zoo anders was dan
zij. Ze schaamde zich diep als ze dacht aan zijn vaste vertrouwen
in haar, terwijl de schijn zoo tegen haar was. En
niet slechts de schijn, maar de werkelijkheid. Als hij alles
eens wist, dacht ze angstig, zou hij, die voor zichzelf zulke
strenge begrippen van recht en trouw had, haar dan wel kunnen
vergeven ?
O, als hij slechts zei : Kies tusschen ons, zooals haar deze
week door den ander gevraagd was, dan'zou ze niet meer hoeven
te zeggen : ik weet het niet. — Ze wist nu heel goed, aan
wien ze zich toevertrouwen durfde, voor heel een leven.
Maar — ze rilde bij de gedachte - hij kon haar wel van
zich stooten, als zij de waarheid vertelde, zeggen : ik wil geen
halve liefde en laat je vrij en hoe zou ze hem dan kunnen
bewijzen, dat haar hart hem toebehoorde, als hij haar niet
meer gelooven wou ?
Dan dacht ze weer aan de andere vrouw. Zoo amusant 1 r
had hij gezegd. Kon het niet, zij wist toch ook niet alles, dat
dat dieper zat, dan hij haar wilde bekennen? Ze haatte
zichzelf bijna om dat wantrouwen, maar ze kon niet die
gedachte kwijt worden, en voelde zich dan zooveel minder
dan Jo, die, al zonder haar verantwoording te hooren, haar
vrijsprak.
Waarom was hij nu weggegaan ? Om haar te sparen, om
haar gelegenheid te geven tot zichzelf te komen en zich
op verdediging voor te bereiden. En wat zou ze zich verdedigen,
zeggen : ,,Jo, het zijn allemaal leugens?” Maar dat zou
ze immers niet kunnen, als ze hem in de klare grijze oogen
zag, neen, véél beter zou het zijn, alles te bekennen en zich
dan aan zijn genade over te geven. Zou ze dat wel durven ?
Zooals hij door den tuin had geloopen. de handen op den
rug, de krachtige kop een weinig voorovergebogen, ernstigpeinzend
de wijd-open oogen, kwam hij bij haar binnen. Zijn
zwijgen was een vraag om opheldering, een smeeken om vertrouwen.
Al Wil’s overwegingen hielden eensklaps op toen
ze hem zoo zag ; ze had niets meer te beslissen, niets meer
zich voor te nemen, ze, dacht alléén nog, dat ze hem zoo mooi
vond, zoo echt manlijk. Ze begreep niet meer, dat ze het fijne,
maar nietszeggende gezicht van Henk een oogenblik mooier
had kunnen vinden ....
Jo kwam naast haar staan. Met zijn arm over haar schouder
keek hij mee in den brïe'f, dien ze nog altoos in de hand
hield.
„Flauw hé !” begon hij. „’t Heeft je toch niet van streek
gemaakt, kindje ?”
„Jo,” antwoordde ze, zonder hem te durven aanzien, „heb
je geen oogenblik gedacht, dat er wel eens iets van waar kon
zijn, twijfelde je geen oogenblik ?”
„Welnee. Ik wil niet twijfelen aan jou, ik vertrouw je volEEN
OUD-VOORBURGSCH MONUMENT, DAT VERDWIJNEN GAAT.
De bekende korenmolen bij den Achterweg te Voorburg (Z.-H.), die de aantrekkelijkheid der omgeving niet weinig
verhoogde doordien hij steeds in goeden staat werd onderhouden, is na eenige jaren van rust, thans bestemd om te
worden afgebroken, daar het terrein als bouwgrond zal worden verkocht. (foto Van Tol.)
komen.”— „En als ik je nu zei, dat —- dat het wèl waar is?”
„Dan — nou dan zou ik blij zijn, dat het achter den rug
was en, dankbaar dat je door ervaring geleerd had, gelooven
dat het zich nooit meer herhalen zou.”
„Anders niet ? Zou je niet jaloersch zijn ?”
„Ik? Nee kind, nee, jaloersch kan ik op niemand zijn.
Je weet, als je van mij af wou,” — zijn stem trilde hoorbaar—
„dan had je maar ’n paar woorden te zeggen, en je
was vrij. Zoolang je dat niet doet, zal ik blijven gelooven, wat
ik altijddoor gevoeld heb, dat wij bij elkaar behooren.”
Toen was Wil overwonnen. En met bevende stem ging
ze vertellen, van ’t begin af toen ze nog zoo’n tegenzin had
gehad in Henk Meyboom, tot het eind, zijn vraag : Wie van
ons beiden? en toen zij kwam aan haar antwoord : ik wéét
het niet, toen, alsof daar iemand was die haar wilde weghalen,nam
hij haar in zijn armen en vroeg, met ’n stem, heesch
van aandoening: „Weet je het nu, Wil, weet je het nu wèl?”
Ze antwoordde niet dadelijk, en zwijgend wachtte hij.
„Ik durf het niet zeggen Jo, ik heb geen recht meer.”
„Dat heb je wel. Zoolang je van me houdt, heb je recht
op me, omdat ik alléén jou heb liefgehad en ooit zal liefhebben.
Weet je ’t nu Wil ?”
„Hèm niet,” antwoordde ze. „Henk niet.”
En ze vertelde dat hij het was geweest die de brieven stuurde.
en die haar van Jo’s omgang met Dien Snijders had verteld.
„en Jo,” eindigde ze, „je hart is goed, je vergeeft mij nu.
maar als je later alleen nog eens alles overdenkt zul je dan
niet boos op mij worden, en als de andere . . . .”
„Stil nu Wil, geen woord meer over haar. Ik zal nooit meer
met haar meegaan als ’t je hindert.”
„Och, ik wilde je juist iets anders voorstellen. Ik kan me nu
eenmaal niet begrijpen dat jij, na alles wat je weet, nog van
me houden kunt.”
„Wel,” lachte hij, „je hebt toch immers nog jezelfde heerlijke
blauwe oogen en jezelfde krulhaar, je bent nog heelemaal
de oude voor me, hoor.”
„Maar ik wou zoo graag dat je ook een kans had, jezelf
te beproeven. Als je nu nog een poosje doorging en zoo vaak
het voorkomt haar gezelschap geniet.........Vraag jezelf dan
ten slotte af, of je heusch van mij méér houdt. En dan moet
je ’t me eerlijk zeggen, bijv. over vier weken, en dan zal ’k
pas gerust zijn, dan weten wij beiden pas.........”
„Maar Wil toch — wat een onzin ’ Ik weet het al lang 1”
„Niet zóó zeker 1 Vroeger dacht ik ook, dat voor mij niemand
bestaan kon dan jij, en toen de verleiding kwam . . .
Daarna kèn je jezelf pas. En zij — ze is misschien beter dan
ik, misschien is haar liefde sterker dan de mijne is gebleken
te zijn, en Jo, ik gun je zoo graag het allerbeste !”
„Het allerbeste, dat ben jij 1”
„Dat weet jé niét. Je zegt het, omdat je geen anderen
goed kent.”
„Nu, ik zie wel, je wilt persé een martelaarschap.
Moet dat nou je zelfbepaalde
straf soms zijn ? En ik moet dat meisje
trachten te leeren kennen — tusschen
haakjes, dat gaat gauw genoeg, want het is
geen „stil water met een diepen grond” —
en dan moet ik kiezen tusschen haar en
jou — hé ?” Hij spotte ’n beetje met haar
en bedoelde een luchtig plagerijtje, maar
schrok van de uitwerking, toen hij zei :
„en als de schaal nu ’s oversloeg naar
haar, zou je geen spijt hebben. Wil?”
„Zie je wel,” kwam ze heftig. „Zie
je wel, dat je ook twijfelt aan jezelf, dat
ik gelijk heb gehad.”
Hij trok haar hoofd naar zich toe. „Een
kus, Wil, dan is alle twijfel over.” Maar
zacht weerde zij hem af.
„Nee Jo, dat niet. Het isme, of het niet
eerlijk tegenover haar is, als ik dit voor heb.
Dan staan de kansen niet gelijk.”
Nu werd hij werkelijk kwaad, en niet
de minste moeite doende, om zijn boosheid
te verbergen, zei hij hard, met driftig
voetverzetten : „’t Wordt hoe langer
hoe mooier 1 Zou je maar niet liever ons
'engagement even verbreken voor die 4
weken, of vind je een heel jaar soms niet
beter, dan heb ik twaalf maal zooveel
kans. Of neem desnoods twaalf verschillende—
achtereenvolgende dan —” Snijdend-sarcastisch
was zijn toon, en met
’n ijzige strengheid, die haar deed sidderen
ging hij verder: „Maar bedenk, aan alles
komt een eind, óók aan mijn geduld tegenover
jouw grillen !”
Wil had hem eerst verschrikt aangezien,
toen wendde ze langzaam het hoofd
af en eindelijk zag hij haar met verdachte
bewegingen naar ’n zakdoek grijpen. „Ja,
natuurlijk, nou komen de waterlanders,”
dacht hij, nog wrevelig. Dan, opeens weer
verteederd, bukte hij zich, om haar in ’t
gezicht te zien, maar met een heftige beweging
draaide ze zich weer naar hem
toe en, het gezicht met de handen bedekkend,
de armen op zijn schouders, huilde
ze als een kind.
„ Jo, lieve Jo, willen we elkaar dan nooit
meer begrijpen ?”
Innig hielden zijn armen haar omvaten
terwijl hij zijn hoofd tegen het hare legde,
antwoordde hij met innige overtuiging:
„Nu begrijpen we elkaar.”
..........................."Huil.."WIF’W1............ ..............
3 et was echt herfstweer. De Octoberstormen
joegen de bladeren der boomen dwarrelend
neer en gierden langs de huizen. :— Rie van
Dalen zat in haar kale pensionkamer dicht
bij de kachel en toch rilde ze. De kachel
wilde niet trekken en het was zoo koud ! De
pendule, die altijd van den slag was, tikte vijf schorre
slagen af. Het was zeven uur. — „Nog drie uur, voor ik
met fatsoen naar bed kan gaan”, dacht Rie. En wèer rilde
ze. Ze voelde al de sombere gedachten weer aankomen, ze
wist, dat ze er wèer niet aan zou kunnen ontkomen, hoe ze
zich er ook tegen verzette. En ze wilde niet denken, ze
wilde het niet.
Haar hospita tikte aan de deur, en bracht de thee binnen.
Het was een stuursch mensch, dat weinig sprak, waar Rie
aan een kant blij om was ; ze hield niet van ellenlange redevoeringen
van hospita’s. Maar nu begon ze zelf : „Wat
waait het toch vreeselijk hè juffrouw ?” — De hospita
ging er evenwel niet op in, beaamde kort. dat het vreeselijk
EENZAAM
DOOR CISSY VAN MARXVELDT
|