|
PANORAMA 2
RECHTER BEN LINDSEY
DOOR J. T. VAN LEIDEN
yi±*|^?eehter Lindsey, die deel uitmaakt van Ford’s
‘‘ vredes-expeditie, wordt dezer dagen in de
couranten herhaaldelijk genoemd Ziehier
wat ik in mijn Amerikaansche herinneringen
van dezen merkwaardigen man vond opgeteekend.
In 1902 werd in verschillende plaatsen van de Vereenigde
Staten een zoogenaamd „Court for Juvenile Offenders”
opgericht. Een van de eerste steden, die deze nieuwe instelling
aanvaardde, en met buitengewoon succes in practijk
bracht, was Denver, de schoon
gelegen hoofdstad van Colorado.
In meer dan één opzicht, is
deze „Queen City of the Plains”
een merkwaardig voorbeeld van
den snellen en voorspoedigen
groei der ,,western cities” ; nog
slechts een halve eeuw oud, vervijfvoudigde
zij haar aantal inwoners
— thans ongeveer
150.000 —- in de laatste tien
jaar, en heeft zij de waarde van
haar industrieele ondernemingen
op ongeveer vijftig millioen
dollars gebracht.»
Maar voor den tourist is Denver
het meest belangwekkend
om zijn ,,Children’s Court”,
zooals Judge Ben B. Lindsey,
die de bestuurder er van is,
het gewoonlijk noemt. Daar
raakt een eenvoudige, kleine,
volstrekt niet imponeerende,
man ondeugende jongens met
een tooverstaf aan en maakt
ze tot brave jongens. Die tooverstaf
heet opvoedende kracht,
een kracht, die slechts verkregen
wordt als resultaat van veel
menschenkennis en levenservaring,
en dan nog alleen werkt
in de handen van iemand met
onuitputtelijk geduld en grooten
takt, met een zacht gemoed
en een ijzeren wil. Die zeldzame
eigenschappen zijn in
rechter Lindsey vereenigd, en
maakten hem den aangewezen man, toen in Denver een
rechter voor het kinder-gerechtshof moest aangewezen
worden. Amerika is in dat opzicht een bevoorrecht land :
ten eerste bezit het veel van die heldere koppen, waarin
niet te veel geleerdheid en ruim genoeg gezond verstand
schuilen, waarin idealistische overwegingen en wereldwijze
beslissingen elkaar verdragen, en ten tweede begrijpen
de autoriteiten, dat zulke mannen de gewenschte leiders
én opvoeders van de jeugd zijn.
Het ongekende succes van het Denversche Court vindt
zijn onmiddellijken oorsprong in de persoonlijkheid van rechter
Lindsey.. Wie een van zijn veertiendaagsche zittingen
heeft mogen bijwonen, ontvangt daarvan de volle overtuiging,
en hij leert ook nog iets anders : dat het recht en de
belangen van hem, die het recht overtreedt, volkomen
veilig kunnen zijn in de handen van één man, zelfs, wanneer
die eene man bijna niet aan voorschriften gebonden is.
Maar — dan moet hij zoo hoog staan als rechter Lindsey.
Eiken Zaterdag dan om de veertien dagen houdt deze
merkwaardige man zitting. Honderd tot honderdvijftig
namen staan er dikwijls op de lijst, want Denver is een jonge
stad, er moet nog veel en hard gewerkt worden, en veel
tijd om de kinderen anders dan met ’n haastig vernisje van
opvoeding op straat te zetten, is er nog niet geweest.
Allerlei beschuldigingen staan er achter die namen, afwisselend
tusschen spijbelen en diefstal ; de geheele gamma
van wangedrag is door deze kinderen afgeloopen, en sommigen
hebben zelfs den stap in de richting der misdaad reeds
gedaan.
Vóór het optreden van Ben Lindsey bevatten de gevangenissen
evenveel kinderen als volwassenen, de tuchtschool
was vol van verharde misdadigers, en het aantal,
dat vrij rondliep, overtrof dat der opgeslotenen nog. En het
zag er hopeloos uit; het- te veel aan levenskracht scheen er
bij deze kinderen alleen maar langs de wegen der ondeugd
uit te willen. Nu is dat anders. Rechter Lindsey wil niet
van een hopeloos geval hooren ; hij is vast overtuigd, dat er
in al die jongens een goede ondergrond ligt, vreest hoogstens
nu en dan, dat men hem te laat geraadpleegd heeft. De uitslag
geeft hem gelijk : de groote meerderheid komt „genezen”
in de maatschappij terug.
Allerlei typen en nationaliteiten verschijnen voor hem ;
aardige jongens, met open gezichten, die alleen maar eens
’n hond gejaagd of ’n appel gekaaid hebben ; vuile, verwaarloosde
jongens van onvervalscht misdadigersuiterlijk,
Een zitting van rechter Ben B. Lindsey in zijn „Children’s Court”.
jongens van acht, negen jaar af, Italianen, Zweden, Ieren,
Joden, Duitschers — allen van onderling verschillende
geaardheid en misdadigheidsgehalte.
Een voor een laten ze het „briefje” zien, dat hun onderwijzer
hun meegegeven heeft, want het court werkt in verband
met de onderwijzers, die geregeld door rapporten met
den rechter in voeling blijven. En zoo sterk is bij de meerderheid
de zucht, om een woord van lof te ontvangen, dat
meermalen de orde verbroken wordt en een troep jongens,
met hun briefjes zwaaiend, den rechter bijna omverdringen.
Dan brengt één der beambten er weer orde in, en judge Lindsey
gaat onverstoorbaar voort de rapporten te lezen en zijn
oordeel te zeggen.
Al die honderdvijftig jongens spreekt hij afzonderlijk
toe. aanmoedigend, prijzend, soms berispend, meer beschamend
dan straffend. En tegen elk zegt hij iets persoonlijks,
nooit iets algemeens, stereotieps, kouds. Hier neemt hij er
een zacht bij den arm, daar strijkt hij er een vriendelijk over
het hoofd, en geen gaat er weg, zonder zich gesterkt te voelen
in den voor die kinderen al zoo zwaren levensstrijd.
Zij, wier rapporten bij herhaling gunstig zijn, worden
vrijgesteld van de veertiendaagsche inspectie, anderen,
over wie de rechter het met zichzelf niet eens is, moeten
op een bepaald uur terugkeeren en niet zelden verwijst hij
ze dan naar zijn secretaresse, een intelligente, vriendelijke
vrouw, die soms meer te weten komt dan de rechter zelf.
Er wordt een jongen voorgebracht, die telkens en telkens
spijbelt. De beambte die speciaal met het toezicht daarop
belast is, zegt, dat hij nu in drie weken niet op school is
geweest. — ,,Hoe zit dat?” vraagt de rechter. — „Ik had
de influenza”.
Judge Lindsey weet al genoeg.
,.Ik zal je opzenden naar de tuchtschool.”
En daar vliegt de jongen den rechter snikkend om den hals.
slaat de armen krampachtig om den man heen, dien hij zoo
vreest en dien hij zoo lief heeft. ,,Alstublieft, toe, alstublieft,
zend me niet op 1”
Maar de rechter weert hem even zacht als beslist af,
en laat hem op een stoel plaats nemen, met bevel te wachten.
Al meer dan een jaar heeft hij met dien jongen geduld geoefend.
Dan komt er een, aan wien alle goede wil verspild is, een
Lombroso-klantje. een jongen, dien ’t stelen en bedriegen
in ’t bloed zit.
„Je wordt naar de industrieschool opgezonden”, zegt
de rechter. ,,Gebruik daar dezelfde
slimheid, waarmee je
kwaad deed, om er een eerlijk
handwerk te leeren. Ik ben verlangend
je daarna terug te
zien.”
Een andere jongen heeft geen
rapport kunnen krijgen. ,,De
meester zei : ik was ’t papier
niet waard”, zegt de jongen.
Maar hij ziet er zoo vernederd
en verontwaardigd uit, en de
rechter weet zoo goed. dat het
hier geen hopeloos geval geldt,
dat hij alleen zegt : „We zullen
dezen keer maar niet meetellen.
Ik weet zeker, dat je de volgende
maal een rapport hebt,
en een goed ook.” En rechter
Lindsey zegt geen dingen, die
hij niet zeker weet.
De een na den ander passeert
de revue. „Niet meer gedronken
? — geen sigaretten
meer gerookt ? — niet meer
om centen gespeeld ?” Zoo gaat
’t door ; de rechter kent ze allen
en weet hun fouten uit ’t
hoofd ; allen spreekt hij ze zonder
een vergissing bij den voornaam
aan. En allen voelen, dat
ze hier voor den humaansten
man van de wereld staan, maar
ook voor een man, aan wien ze
niet ontkomen kunnen, wiens
klare, scherpe oogen ze hun
geheele leven op zich zullen
voelen rusten. De jongens zijn weg. Alleen de spijbelaar
blijft. ,,Ikzal je nog één kans geven”, zegt de rechter. „Maar,
als je nu naar de tuchtschool gaat, wie heeft je dan gestuurd ?”
„Ik zelf”. — „Denk er dus aan, dat het van jou alleen
afhangt. Over veertien dagen terug.”
Als de jongen nog snikkende gegaan is, laat de rechter
zijn ouders ontbieden. En dan wordt de in Colorado bestaande
wet toegepast, die de ouders voor overtredingen van hun
kinderen verantwoordelijk stelt. Het is ongelooflijk, dat
ook nu de zachtmoedige rechter van zooeven aan het
woord is. Hij toornt ; z’n woorden daveren en z’n oogen
fonkelen.De vader wordt tot zes, de moeder tot drie maanden
hechtenis, de jongen tot opzending naar de industrieschool
veroordeeld. Daarna verklaart de rechter de uitvoering
van het vonnis opgeschort voor zoolang er geen klachten
over de drie delinquenten inkomen.
Nauwelijks zijn ze weg, of de telefoon gaat. Uit Salt Lake
City komt bericht, dat daar twee jongens zijn gearresteerd,
die uit Denver zijn weggeloopen, op weg naar Californië.
Hun namen worden genoemd. „Kent u ze?” — „Zeker”,
zegt de rechter. — „Wat zullen we met ze doen ?” —
„Breng ze aan de telefoon”. Dat gebeurt, en de rechter
zegt: ,,Juist, ik herken je stem, Harold. Jij en Joe moeten
direct op den trein gaan en bij me komen. Zal ik een politieagentsturen
om je te halen, of komen jullie alleen?” — „We
zouden liever alleen komen.” — „Goed. Ik zal telefoneeren,
dat men jullie reisgeld geeft. Morgenochtend bén je hier.”
En den volgenden morgen zijn ze er, berouwvol.
Dat is de wonderlijke invloed van rechter Ben Lindsey.
EEN NIEUW ZIEKENHUIS.
^an den Reeweg te Dordrecht is op een ruim terrein verrezen een nieuw, groot en op de meest moderne wijze ingericht ziekenhuis, gesticht door de Vereeniging voor ziekenverpleging, wier
voorzitter, Mr. W. Dicke, op 17 Januari dit gebouw opende, daarbij eraan herinnerende, dat het alleen tot stand is kunnen komen door de gulle schenking van de familie Strop. Het gebouw
is ontworpen en gebouwd door den bekenden architect W. Cuypers. — Hierboven een drietal foto’s van het ziekenhuis.
|