|
,,Zoo, zoo, mijn held !” riep dezelfde stem, „ben je al
bij kennis ! Neen, stil liggen ! Laat me eens naar je arm kijken.
Zoo, hm, dacht het wel .... Je zult je arm moeten
ruilen, vriend, voor het Victoriakruis. Stil, verroer je niet.
Jij hebt je plicht gedaan aan ’t Vaderland. Aan ons de
plicht je eraan terug te geven !”
„Spot niet, dokter 1” zei Cobden op fluistertoon. „Ik
weet te goed, dat ik een lafaard ben 1”
„Zoo, zoo, weet je dat! Een lafaard 1 Ha! Ha 1 Een
scheepslading van zulke lafaards en de Bulgaren zullen
een leelijke pijp rooken 1”
En iedereen vertelde hem
hetzelfde en wilde hem de-hand
drukken. Hij moest er in stilte
om lachen. Hij, een dapper
man, om die eene daad ! Was
hij dan geen lafaard meer ?
Welnu, dat moest Nella beslissen.
Hij kreeg eervol ontslag en
keerde naar Lissabon terug. Op
de kade stonden bij zijn aankomst
de drie heeren, met wie
hij eenige maanden te voren
gedineerd had. Zij zeiden hem,
dat hij hun nog den prijs van
het diner schuldig was, dat ze
bij vergissing zelf betaald hadden.
Dat speet hen zeer, maar
misschien wilde hij hun de eer
aandoen met hen te dineeren ?
Hij bedankte beleefd en
spoedde zich naar de visscherswoning
bij Belem, waar hij
Nella in dien nacht van ellende
weenende had achtergelaten.
En evenals dien avond zat
hij weer tegenover haar en vertelde
haar zijn wedervaren, eenvoudig,
niets ópsmukkende, alles
weergevende zooals hij het werkelijk
had doorleefd en daarna
vroeg hij met twijfel jen vrees
haar oordeel.
Zij boog zich over hem heen
en kuste hem teeder.
„Dwaze jongen,” zei ze. „Hebben
niet je groote schrijvers verteld, dat de dapperste mannen
zij zijn die vrees kennen ! Of staat deze wijsheid niet
in de boeken, dan is het mijn liefde die het mij heeft geleerd.”
.Hüljp..
et speelkwartier was ten einde. Onder het
strenge oog van den hoofdonderwijzer kwamen
de jongens in dichten zwerm naar binnenstuiven.
Dan verdeelden ze zich in de
zijgangen, en klommen in drommen de trappen
op.
Het holle ruime gebouw,
daareven als uitgestorven, stak
nu vol van gedempt gejoel:
gegons als van duizenden
hommels klonk alom weer in
de zalen. De gezichten rood
van opwinding en ftissche lucht,
de gebaren jolig-wild als van
jonge honden, zoo zochten de
knapen hunne plaatsen op.
Gnuivend van de lente, stoeiden
en ravotteden de jongens
nog wat voort in de banken tot
de onderwijzer zijn intree deed
en met een klap op zijn lessenaar
het gejoel bezwoer, gelijk een
orkestdirigent, die aftikt.
Op de speelplaats, juist even
voor de bel weer ging, had er
een kwaadaardig handgemeen
tusschen twee jongens plaats
gehad. De kleinste was, hoewel
hij spoedig door de onderwijzers
ontzet werd, al aardig toegetakeld,
en zijn bloedneus werd
op het oogenblik door den
c.oncierge liefderijk afgesponst.
„Ga in den hoek staan, vlegel,”
klonk het in het lokaal
der vijfde klasse uit den mond
van den toornigen onderwijzer,
en de aangesprokene rees zonder
een woord te spreken van
zijn plaats om zich naar den
versten uithoek nabij het venster
te begeven, waar hij zich tartend posteerde.
„Gezicht naar den muur,” commandeerde de onderwijzer.
Boosaardig snel, als in een ruk, draaide de knaap op zijn
hielen rond, en de naar den meester gewende rug stond daar
schrap als een uitdaging.
„Handen op,” klonk het bevel.
Tn de twee armen werden heftig en forsch door den schul
19
dige omhooggestooten, met den gymnastischen nadruk en
in het voorgeschreven tempo der vermaarde vrije oefeningen,
„Ziezoo, en wee je gebeente als ik je hoor,” zei de onderwijzer
nogeens er overheen, waarop de les een aanvang nemen
kon, en nam.
De vlegel in den hoek was niemand anders* dan de vechtersbaas,
die zijn kleineren evennaaste om het luttele bedrag
van eenige knikkers daareven een bloedneus bezorgd had.
Deze vlegel heette Guus en had me een kop, neen maar,
in geen van de klassen der kostsschool was zijn weerga te
DE STORM VAN DONDERDAG 13 JANUARI.
Interessante nachtfotö, genomen onder het Beurs-viaduct te Rotterdam. Aan de puien der winkelhuizen kan men zien hoe hoog het water stond:
pl.m. 25 c.M. boven de straat! De foto is in zooverre niet geheet overeenkomstig de werkelijkheid, dat het water niet effen was zooals hier afgebeeld,
doch een golvende, stroomende, beweeglijke massa, hetgeen echter door de minuten-lange belichting niet meer uitkomt.
bekennen. Met „een kop” wordt hier bedoeld, dat hij zoo
stijfhoofdig was, want een kop om te leeren had hij niet, of
zoo hij dien al had, nooit bemerkte men daar iets van. Hij
zat in alle vakken achteraan, behalve in gymnastiek. Daarin
was hij nummer één. Ja, en ook in kattekwaad overtrof
hem niemand ; onuitputtelijk in vinding, koen in de uitvoering,
was hij voor alle jongens als een soort van halfgod ;
eene bewondering, die nog vergroot werd door zijn grenzenlooze
koppigheid. Er mocht gebeuren wat wilde, doch zijn
wil brak niet. Nooit zou hij om verontschuldiging pleiten,
noch om verlichting van straf bedelen; hij was er trotsch op,
indien hij gekastijd werd en zijn uithoudingsvermogen beproefd
; liever zou hij, geloofde men, er dood bij neervallen
dan om genade te vragen. Zijn donkere blik, zijn koppige
gelaatsuitdrukking, het onwillig gebaar van zijn schouders,
trotseerden zijn leermeesters. Er ging geen dag voorbij of hij
bedreef een of andere daad, die niet door den beugel kon,
DE STORM VAN DONDERDAG 13 JANUAR
Een zeldzame nachtfoto van het geheel ondergeloopen Beursplein te Rotterdam. Het tramhuisje staat eenzaam als een eilandje: zelfs het verhoogde
middentrottoir staat onder. Geen mensch, die zich nu, op dit anders zoo drukke avonduur (9 uur) hier waagt. (foto’s Swart).
en waarvoor hij gestraft worden moest, wilde men de geheele vlak
klas niet aan demoralisatie prijsgeven. Werken deed hij zoo
goed als nooit; alleen op het laatste oogenblik doorliep
hij eens vluchtig zijn les, begon hij slordig en boosaardig een
paar regels van zijn thema’s neer te kalken ; bij het overhooren
gaf hij nooit een juist, wel menigmaal een brutaal
antwoord, en achter den rug van den onderwijzer haalde
PANORAMA
hij de stoutste stukken uit tot groot vermaak van zijn
makkers.
Nu eens kwam er uit zijn broekzak een kikker te voorschijn,
en veroorzaakte, rondspringend, een daverend gejuich van
de bewonderende makkers ; dan weer strooide hij erwten op
de trap, zoodat de onderwijzers smadelijk uitgleden, met
verlies, tijdelijk althans, van hunne waardigheid ; een andermaal
schoot hij in inkt gedrenkte proppen papier op de smettelooze
bladzijden van opengeslagen cahiers in zijn nabijheid.
Hij kon alle dierengeluiden nabootsen, en deed dat op de
ernstigste oogenblikken van
het lesuur; in de doodstille
spanning na een moeilijke vraag,
door den onderwijzer gedaan,
klonk hemeltergend zijn gekraai
als van een haan, of kipgekakel,
paardegehinnik, varkensgeknor,
geitegeblaat, al naar
het hem inviel. Hij was ijselijk
vernuftig in het bedenken van
telkens weder andere projectielen,
droeg er onschatbare voorraden
van met zich, en slingerde
ze koelbloedig door het lokaal
zonder ooit zijn doel te missen.
Wanneer hij betrapt werd, keek
hij met zijn brutale duvels van
oogen den onderwijzer aan, en
lispelde tartend langzaam, zoodat
’s mans bloed naar zijn eigen
verklaring karnemelk werd,
dingen als : „En wat zou dat ?”
Of „moet je mijn hebben,” of
„hij zeit wat.”
Er ging geen dag voorbij of
de jongen kreeg *n min of meer
zware straf. Wanneer er een of
andere streek was uitgehaald,
verdacht onmiddellijk ieder den
Vlegel, wat, nu ja, niet zoo
heel onverklaarbaar was. En
toch...............
Er was een nieuwe, onderwijzer
gekomen, mijnheer Kampstein.
Den „Nieuweling” noemden
de jongens hem. Deze
Nieuweling was voor de vijfde klas aangewezen, en zijn
voorganger, die bevorderd was, had hem goed op de hoogte
gebracht wat hij aan Guus hebben zou. Bij de eerste lessen
al bemerkte de Nieuweling, dat zijn voorganger niet overdreven
had. De jongen was onhandelbaar, niet minder dan
vroeger ging hij ook bij hém, Kampstein te keer; zonder
aa.nzien des persoons, zooals dat heet, zette hij zijn leven van
luiheid,.ondeugendheid en koppigheid voort.
Op een middag na afloop der lesuren — mijnheer Kampstein
was er juist een week — trad deze recht toe op Guus,
die pas weder een kwaden streek had uitgehaald.
„Ga je mee wandelen na het eten ?” zeide hij.
Nu moet ge weten, dat zoo’n avondwandeling met den
onderwijzer uitsluitend een voorrecht was der jongens, die
zich overdag zeer goed gedragen hadden of vorderingen
maakten, of zich op eenigerlei wijze hadden onderscheiden,
en dus als een belooning gold.
De Vlegel kende uitteraard
deze wandelingen slechts van
hooren zeggen, daar hij er nooit
voor in aanmerking gekomen
was, en hij liet geen gelegenheid
voorbijgaan om op „die
avondvoorstelling van brave
kunstemakers,” zooals hij het
noemde, af te geven.
Toen de Nieuweling dus zoo
ineens hem vroeg mee te gaan,
was hij gewoon wèg, wat je
noemt. Hij keek hem schrikkelijk
verbaasd, daarna ongeloovig
aan, hij wilde zich afwenden,
stotterde in zijn verwarring
iets onverstaanbaars, en
de Nieuweling knikte eens.
Na het eten wachtte hij den
jongen op. Schoorvoetend liep
deze mee. Nog zes andere jongens
waren met hen. En dezen
waren erg verwonderd omdat
de Vlegel erbij was. Kampstein
hield zich niet meer met
Guus dan met de anderen bezig,
maar betrok hem toch steeds
even goed als zijn makkers
in zijn vriendelijk gesprek. Het
was heel gewoon een tocht
langs den landweg, waar, nu
ja, eigenlijk niets bizonders
te zien was, en waarbij niets
buitengewoons gesproken, geleeraard
of beweerd werd, maar
bij het huiswaarts gaan liep
Guus onophoudelijk vlak naast Kampstein. Toen zij
in den schemer de gang der kostschool weer betraden,
streelde de Nieuweling als steelsgewijze over het sluike
haar van Guus, en, was het verbeelding? Neen, neen, nèèn,
hij had er een eed op kunnen doen : zachtjes hoorde hij
naast hem den koppigen Vlegel snikken.
DE VLEGEL
door JOB STEYNEN.
|