|
PANORAMA 4
Eeo vreeselijk
: gebeoreo :
PIERRE LILS
vriend Edwardwas
ifelX- voor eenige dagen
van een vacantiereis
weer thuisgekomen.
Echter niet, zoo- ‘
als het geval placht
te zijn, in een opgewekte stemming
of opgetogen over hetgeen
hij had genoten. Neen, inplaats
daarvan zat hij meestal stil-peinzend
voor zich uit te staren en
geleek het wel of een angst-gedachte
hem vervolgde. Ondanks
mijn pogingen hem uit zijn sombere
stemming op te heffen bleef hij
even neerslachtig en vermeed bijna
angstvallig zich over zijn reis uit
te laten.
Totdat we op een avond samen
op zijn kamer voor de open balcondeuren
zaten.
De zon, die als een groote bloedplek
langzaam achter den horizon gleed, zette den hemel
als in een feilen brand. In de kamer heerschte een half-duister,
waardoor de voorwerpen in het vertrek slechts nauw te
EEN VREESELIJK VERWEERMIDDEL.
Oostenrijksche soldaten met een vlammenspuit verdekt
opgesteld in een loopgraaf.
onderscheiden waren. Beiden staarden wij naar den prachtigen
zonsondergang, toen mijn vriend plotseling zich omwendde
en hartstochtelijk zei: — „Ik moet het je vertellen,
George. Ik kan het niet langer voor mij houden.
Het zou mij gek maken.
Er is mij op reis iets ernstigs
overkomen .... Ik ....
Ik ben een — moordenaar.”
„Edward,” riep ik uit,
„bedenk in ’s hemelsnaam
wat je zegt. Je bent toch
niet gek geworden?!”
„Neen,” antwoordde hij
somber, „neen. Ik ben niet
gek. Misschien word ik het
wel. De gedachte, dat ik
een moord had kunnen
voorkomen, en niets, letterlijk
niets gedaan heb om
het tegen te gaan, maakt
me radeloos. Laat me jou,
jóu alleen, de geschiedenis
vertellen. Misschien dat dit
mij oplucht. Maar zweer me
dat je er niemand over
spreken zult.”
Ik beloofde het hem
plechtig en zijn stem klonk
mat, toen hij zijn verhaal
begon ....
„Zooals je weet heb ik, toen ik op den terugweg van mijn
reis was, een bezoek gebracht aan het stadje Monte-Carlo.
Ik logeerde daar in het grootste hotel, waar een massa gasten
van de meest verschillende nationaliteiten eveneens
hun intrek hadden genomen. Op een avond, dat ik, uit den
Een
DE STRIJD AAN DÊ PERZISCHE GOLF.
kamp van Britsche officieren dat door een vloedgolf is ondergeloopen.
schouwburg teruggekeerd, mij te bed had begeven, nadat
ik het electrisch licht op mijn slaapkamer had uitgedraaid,
probeerde ik vergeefs den slaap te vatten. Mijn hart klopte
onstuimig, ofschoon ik mij dien avond zeer kalm had
gehouden en het stuk, dat ik had gezien, absoluut niet
opwindend was geweest. Plotseling, terwijl ik met mijn
gezicht naar den wand gekeerd lag, was het mij of een inwendige
stem mij influisterde : ,,Er is iets buitengewoons
in je kamer.” Ik voelde het eerst als een vermoeden, maar
spoedig werd het voor mij een zekerheid. „Het is niet iets,
maar iemand'\ ging het weer door mijn gedachten. En op
’t laatst was het of men heel duidelijk tot me zei : Je moet
kijken, en hoe gauwer hoe beter !”
Ik draaide mij, bijna zonder het zelf te willen en als
gedreven door een stille kracht, om, en zag werkelijk een
schaduwbeeld op de tafel midden in het vertrek zitten,
éen voet op het tapijt, het andere van den grond opgeheven.”
„Hoe kon je dat zien”, vroeg ik in spanning. „Je hadt
het licht uitgedraaid en het was slechts een schaduw 1”
„Omdat er een bleek, bijna blauw schijnsel van hem uitging,
dat het mogelijk maakte zijn trekken te onderscheiden :
twee holle oogen, waarboven gitzwarte, zware wenkbrauwen;
dunne lippen, een mond waaruit een boventand ontbrak,
en een lang, vreeselij-k mager gezicht. Hij droeg een
wit huisjasje, welks hoornen knoopen als kleine zwarte
vlekken schenen.
De verschijning had iets kouds en onpersoonlijks en ik
geloofde in ’t eerst natuurlijk aan een hallucinatie. Ja, mijn
hart werd zelfs rustiger en ik dacht: Je moet er op afgaan.
Verdwijnt de verschijning dan is het natuurlijk slechts
gezichtsbedrog. Blijft ze . . . dan is ’t erger ; dan bèn je gek
of je wordt gek.
Ik stond op en stapte op den grond .... De verschijning
verdween ! — Een zenuwoverspanning door de reis, dacht
ik. — Nooit zal ik dat oogenblik van triomf vergeten!
Ik ging weder naar bed en trachtte in slaap te komen
en keerde mij, met mijn oogen gesloten, naar den muur.
Nauwelijks lag ik evenwel of een innerlijke stem fluisterde :
, Weet je, dat dat ding er weer is ?”
Ik draaide mij gelijktijdig om en werkelijk, —• het was
er weer.
Weer verliet ik mijn bed en nauwelijks was ik eruit, of
de verschijning verdween. Ik draaide nu het electrisch licht
aan en probeerde wat te lezen. Hoeveel moeite ik ook deed
NIEUWE STtLLI IN ütIN.
Oostenrijkers bezig met het aanleggen van nieuwe infanterie-stellingen.
om mijn aandacht te bepalen tot hetgeen ik las, gevoelde
ik toch duidelijk de aanwezigheid van het spook en wist dat
het slechts niet zichtbaar was, omdat het licht van de lamp
het overstraalde ! En deze onzichtbare aanwezigheid kwelde
mij zoozeer, dat ik het licht weder uitdraaide. Het zat er
werkelijk nog en in dezelfde houding
met dezelfde, verstarde gelaatstrekken.
Nu eens was het of
het in een nevel oploste, maar eer
het geheel verdwenen was, verdichtte
het zich en was het weer
even duidelijk waarneembaar als
de eerste maal Eerst tegen half
drie ’s nachts verdween het geheel
en kon ik inslapen.
Den volgenden dag sprak ik er
met niemand over en probeerde
zooveel mogelijk het gebeurde,
dat mij in e$n nerveuze stemming
gebracht had, te vergeten. Toen
ik evenwel, ’s avonds in een café-
chantant zat, kwam de herinnering
mij allengs scherper voor den
geest, zooals een droom, dien wij
’s morgens bij het ontwaken vergeten,
ons ’s avonds ineens duidelijk
kunnen herinneren.
Allengs werd mijn hart onrustiger
en voelde ik dezelfde beklemming
zich van mij meester maken.
De gedachte dat er iemand in mijn
kamer was, beheerschte mij volkomen,
zoodat ik opstond en naar
mijn hotel ging. Terwijl ik in de
lift omhoog ging, werd het mij zoo
zeker, dat de verschijning er weer zou wezen, dat ik er het
kostbaarste wat ik bezit om had durven verwedden ! En
werkelijk, toen ik de kamer binnentrad, zat het spook er.
DE STRIJD IN DE DOLOMIETEN.
Met welke ontzettende moeilijkheden de verpleging der manschappen in
de Dolomieten (aan het Oostenrijksch-Italiaansche front) gepaard gaat,
demonstreert bovenstaande foto, waarop men het vervoer ziet van een
gewonden Oostenrijker, op sprekende wijze.
Dezen keer zat het in nachtgewaad in den leunstoel voor
het venster. Zoodra ik in zijn richting de kamer een eind
binnenging, verdween het; zoo gauw ik echter in bed lag,
verscheen het weer en verdween
eerst, evenals den vorigen
nacht, na enkele uren.
Met het vaste voornemen
van hotel te veranderen,
betrad ik den volgenden
morgen de ontbijtkamer
en wilde mijn rekening aan
den ober vragen doch, terwijl
ik mijn kop thee leegdronk,.keek
ik onwillekeurig
naar een heer, die tegenover
mij plaatsnam. Ik schreeuwde
het bijna uit!
Het spook ! Het spook,
dat mij twee nachten verontrust
had, zat voor mij,
echter in levenden lijve. Ik
herkende zijn kleeding, zijn
gestalte, zijn gelaatstrekken,
tot zelfs het donkere gat, in
de bovenste rij tanden,
waaraan er één ontbrak. In
’t eerste oogenblik was ik
bijna blij ! „Dat is de eerste
maal Edward !” zei ik tot
mijzelven, „dat je het voorrecht
geniét een spook te
zien ontbijten !” Want — werkelijk — het spook liet zich
een ontbijt voorzetten en vroeg „Le Matin”. — Ik infor
meerde naar den naam van het spook en vernam dat hii
Emile Mayon heette, een bekend kunst-en schilderijenhan
delaar en dat hij voor zaken in Monte-Carlo vertoefde.
|