Panorama

Blad 
 van 2380
Records 2141 tot 2145 van 11897
Nummer
1916, nr. 5, 17 jan. 1916
Blad
01
Tekst
1916, nr. 4, 13 jan. 1916
PDF
Nummer
1916, nr. 5, 17 jan. 1916
Blad
02
Tekst
PANORAMA IETS OVER SPIONNAGE EN GEHEIMSCHRIFT II. GEHEIMSCHRIFT DAT OP HET EERSTE GEZICHT NIET ALS ZOODANIG TE HERKENNEN IS. ^^^^^§^]iets veroorzaakt ongetwijfeld aan de Censuur ' WQ’PN zo°veel zorgen en eischt zooveel van haar «tnhftrnrinnicrhftid scherpzinnigheid, als al«5 Hdep geheimschrift-syste- aAhpirncrhrift-Qvcfi-#*. men, waarover we thans spreken zullen. Al is. het, door gemis aan de betreffende code, aan den Censor niet mogelijk een der vroeger besproken systemen te ontcijferen, hij kan tenminste verhinderen dat het geheime bericht aan den vijand gezonden wordt, wat alreeds een voordeel is. Bij de hieronder volgende systemen is de kans op ontdekking, zoo niet uitgesloten, dan toch zeer gering. Stel u voor dat uw vaderland overweldigd wordt door den vijand, een toestand die tegenwoordig zeker niemand moeielijk zal vallen zich in te denken. Je bent een vurig patriot en blijft in je land om met gevaar van je leven alle inlichtingen over den vijand te verzamelen, die aan je vrienden van dienst kunnen zijn. Een tijdlang gaat het goed, doch eindelijk begint men je te verdenken, maar kan geen bewijs vinden. Geen nood, men zal een spion op je afsturen, die je gangen nauwkeurig zal nagaan. Op zekeren dag komt er iemand, onverschillig of je fabrikant, financier of winkelier bent, zich bij je aanbieden voor een vacante betrekking op kantoor of werkplaats. De man is* voorzien van de gunstigste referentiën van verschillende handelsvrienden, waaronder er gelukkig één is, die zich een ware vriend toont. Van dezen brengt de man je behalve zijn aanbevelingsbrief ook een pakje monsters mee {Zie Afb. 10). Het pakje wordt Afb. 10. Een pakje, dat meer zegt, dan men denken zou. door u geopend, den brief gelezen, doch ze bevatten niets verdachts. U verzoekt den man den volgenden dag om bescheid te komen en als ge alleen zijt en zeker niet bespied te worden, dan grijpt ge ... . niet naar den brief of het monsterpakje, maar .... naar het touw dat om het pakje zat en door u achteloos in de papiermand is geworpen. Ge had reeds bij de ontvangst hieraan eenige bijna onmerkbare maar voor u welsprekende vuile vlekjes gezien. Haastig wordt door u uit een geheim laatje een eenigszins vreemd uitziend stuk karton gehaald, hierop het touw gewonden (Zie Afb. 11) en nu blijkt dat al die onaanzienlijke vlekjes Afb. 11. Het Touwschrift. letters beteekenen, die tezamen de waarschuwing bevatten : Brenger dezes is een spion 1 Pas op { Dit geheimschrift, dat meer vernuftig dan ingewikkeld is, werd reeds eeuwen geleden, op de manier ongeveer, zooals wij thans illustreerden, met succes toegepast. Veel meer bekend, omdat dit systeem vaak in romans of detective-verhalen wordt aangetroffen, is het Roosterschrift. In een brief, die er oogenschijnlijk onschuldig uitziet (Zie Afb. 12a), is een geheime tijding verborgen, welke door Afb. 12a. De brief zonder rooster, het opleggen van een rooster (Zie Afb. 12b) tevoorschijn & Afb. 12b. Het rooster op den brief gelegd. treedt. Deze methode, die niet het karakter van geheimschrift draagt, zou zich uitstekend leenen tot toepassing in een tijd als dezen, waarin het gebruik van een geheime code verboden is, ware het niet, dat hieraan verschillende bezwaren verbonden zijn, zooals : de beperktheid van de over te brengen tijding, wijl men aan het rooster gebonden is ; de moeielijkheden, die het schrijven er van opleveren ; degrootekans dat een scherpzinnig schriftkundige het geheim ook zonder de code ontdekt en het bestaan van tal van systemen, die deze bezwaren niet bezitten. Dit zal dan ook wel de reden zijn, waarom van deze methode meer in romans, dan in de werkelijkheid gebruik wordt gemaakt1). Wijl ’s menschen vernuft schier onuitputtelijk gebleken is in het uitdenken van methoden om geheimen alleen onder de oogen te brengen van hen, voor wie ze bestemd zijn, is het geen wonder, dat ook het Muziekschrift hiervoor te hulp werd geroepen. Een voorbeeld hiervan is hieronder afgebeeld met de erbij gegevene verklaring. 35 J < f o r ƒ uuigang enword enbe spied Afb. 13. Het Muziekschrift. waardoor het den lezer niet moeielijk zal vallen het geheim te ontsluieren. Dit geheimschrift, dat al even weinig verdenking zal opwekken, als het vorige, heeft boven de meeste systemen dit onschatbaar voordeel, dat het na eenige routine zonder sleutel onmiddellijk te lezen is. ïn dit opzicht komt het overeen met Kortschrift of Stenografie, hetgeen, wat de meeste 'lezers niet weten zullen, zijn ontstaan aan het geheimschrift te danken heeft. Mocht een muzikaal aangelegde lezer de opmerking willen maken dat intervallen als lage a tot hooge / {zie de tweede maat) wel wat al te onwaarschijnlijk zijn, dan antwoorden wij, dat die gemakkelijk vermeden kunnen worden, door een code te maken, waarin alle noten binnen den balk blijven; de onderscheiding wordt dan verkregen, door bij de kwarten en achtsten ook zestiende of halve noten te bezigen, waardoor de compositie nog gemakkelijker wordt. Meer bekend, {in mijn schooljongenstijd wisselde ik met mijn bentgenooten hierin reeds geheime confidenties), is het Heraldisch schrift. De sleutel is heel eenvoudig: twee horizontale lijnen doorsneden van twee verticale en nog een tweetal kruiselings, zie zoo : Afb. 14. Heraldisch schrift. en de code is gereed! Plaatst men nu in elk vakje twee letters, dan is men in staat zijn geheimen neer te schrijven. Natuurlijk moet men waar men met elk teeken twee letters heeft uit te beelden, ook deze nader aanduiden ; doch hiervoor bestaan verschillende methoden. Men kan de eerste letter aangeven door een vette liggende, de tweede door een dito staande streep : bijv. J=C;_l = é’; LJ=C; I_I = ; L = !_=ƒ«Wi. Men kan ook, wat meer gebruikelijk was, de tweede letter door een klein dwarsstreepje of door een punt kenbaar maken ; bijv. —I = ö-; jJ= ƒ; I----1= C- LJ = I__= £; Voorts kan men deze beide methoden combineeren, hetgeen het voordeel heeft, dat men, wanneer eenzelfde letter in een woord tweemaal voorkomt, deze op verschillende wijzen kan worden weergeven. Wil men bijv. het woord Nederland schrijven, dan zet men: ULLdLrLJ HU zoodat de l en d telkens verschillend geschreven zijn. Dit schrift, toegepast als boven zou niet de eer genieten in ons tweede artikel voor te komen, immers, het is voor iedereen duidelijk met geheimschrift te doen te hebben, ware het niet, dat men om dit te maskeeren, de heraldiek had te hulp geroepen. Wel is waar was men zeer gelimiteerd in zijn mededeelingen, kon men slechts enkele woorden overzenden, doch daar stond tegenover, dat ontdekking vrijwel uitgesloten was. We zijn dan ook overtuigd dat er slechts zeer weinige lezers zullen vermoed hebben, dat in den brief, waarmee we ons vorig artikel besloten, het geheim niet in de geschreven regels, maar in het onschuldige wapentje gezeten heeft. Wanneer men nu weet. dat alleen de vakken gelezen worden waarin een ster of een lelie voorkomt, dat voorts een ster de eerste lette'- van het vak, de lelie de tweede letter aanduidt, zal het den vlijtigen onderzoeker, en dat zijn natuurlijk alle Panoramalezers, niet veel moeite meer kosten achter het geheim te komen, Hij ziet dan oogenblikkelijk. dat het 3de, 6de en 9de vak benut zijn en leest met behulp van de code het woord : Fly — vlucht, Als een waardig slot zullen we ons artikel beëindigen met het meest vernuftige, meest ingewikkelde geheimschrift, dat der Nihilisten, waarin, zooals we reeds eerder meldden, verschillende vroeger gebezigde systemen zijn gecombineerd. Iemand uit Petrograd zendt aan een vriend en samenzweerder te Riga den op de volgende pagina gereproduceerden brief. {Zie Afb, 16). Deze brief die wat inhoud betreft (men kan ook eiken anderen inhoud kiezen) er zeer onschuldig uitziet, heeft een gebrek dat alle geschreven schrift aankleeft en waarvan hier handig gebruik gemaakt is. Wij bedoelen, dat bij het schrijven de letters niet alle regelmatig aan elkaar verbonden worden, maar hier en daarsoms van elkander gescheiden zijn, De geadresseerde, van dit geheim op de hoogte, laat den inhoud voor wat hij is en begint nauwgezet de hiaten te bestudeeren en den brief niet in woorden, maar in lettergroepen te scheiden. Hij ziet dan dat het woord waarde is verdeeld in twee groepen waar en de ; het volgende woord in vier, Z, r, i en end. Voorts wetende dat het eind van een woord alleen het eind van een groep beteekent als de laatste haal naar boven wijst (zie de d van vriend, de r van marter), doch indien dit niet het geval is met de volgende groep verbonden moet worden, heeft hij den aanhef terstond in de volgende lettergroepen verdeeld: Waar de V r i end en 5 tudie mak ker 4 3 1 T 3 2 1 ?> 3 3 Zoo voortgaande den brief te verdeelen, komt hij tot het volgende resultaat: Waar de_V r i end en S tudie mak ker, 4 3; 1 1; 3 2; 1 5; 3 3; In ant woord op Uw l aa £ ste sc. hrijv en. wa arin r) Een aardig bedacht roosterschrift vindt men bijv. in Jules Verne’s ,,Mathias SandorfG Deel I. 5 5; 5 2; l 5; 4 2; 2 4;
PDF
Nummer
1916, nr. 5, 17 jan. 1916
Blad
03
Tekst
PANORAMA ekeer de{n}1) inval ide k an ik U tot m ƒƒ n vr e ugde melde n, 3 5; 2 5; 4 4;. 5 1; 3 "l; l 5; I dat ik er i n ges laag d be n hie r ter st ede vo or dezen. 3; 2" 3: 4 4; 8 4; 3 3; 3~ 2: 2 4; 1 dapp e ren v a_ derla nde r, een z eer pa ssen de en voo rdeelige 4; l 4; 1 ö; 3 1; 3 1; 5 4; 2 5 betrekking te vinden. Met hartelijke groeten uw toegenegen x Paul A lexandrowitch. In plaats van een brief in letters heeft men er een in cijfers gekregen. Deze cijfers nu moeten wederom verdeeld worden in groepen van twee, (waarom zullen we dadelijk zien), zoodat we krijgen de volgende getallen : 43, 11, 32, 15, 33, 55, 52, 15, 42, 24. 33, 22, 34, 33, 44, 14, 15, 25, 44, 51, 31, 45, 13, 23, 44, 34, 33, 32, 24. 14, 14, 15, 31,31, 54, 25. Tot nog toe zal het den niet-conspireerenden lezer wel zoo helder zijn als . . . koffiedik. Doch, geduld, nu komt het! Bovenstaande cijfergroepen moeten nu weer omgezet worden in letters en wel met behulp van den sleutel, hiernaast afgebeeld. Men ziet nu hieruit dat elk getal een letter beteekent, nl. ’t getal 43 =5/ 11 = a ; 32 = m; en zoo voort gaande bovenstaande cijfergroepen in letterlijken zin te on/cijferen, bemerken we dat de oogenschijnlijk zoo on- 2 z 3 H 5 ƒ A. B. C. D. E. z F G. H. I. K. 3 L. M fi 0. P. Q R S T u. 5 7 W X. Y. z. Afb. 15. Sleutel voor het letter-cijferschrift. schuldige brief de volgende geheime mededeeling bevat: Samenzwering ontdekt, vlucht on - middellijk ! Den aandachtigen lezer zal het nu tevens duidelijk zijn, waarom het slot van den brief niet in cijfers is getransponeerd. De grootste lettergroep kon slechts uit 5 letters bestaan en waar rdeelige er 8 heeft, is het voor den geadresseerde duidelijk dat het geheime bericht daar eindigt en l) De inktvlek op het fac-similé bedekt de letter n, die daarom niet meegeteld wordt. Een inktvlek kan ook met opzet gemaakt worden bijv. om, als men bij het groepeeren zich een letter vergist heeft, de berekening toch te doen kloppen. Radeeren zou in zoo’n geval de aandacht kunnen trekken. de rest slechts zoogenaamde blinde letters zijn. Nu is het, we zeiden het te voren reeds, met den Censor als met (vergeef ons de combinatie) den inbreker. Waar deze laatste er voortdurend op uit is de vernuftigste vindingen van den slotenmaker waardelooste maken, en dezen dwingt steeds weer ingewikkelder en afdoender veiligheidssloten uit tê vinden, daar heeft ook tusschen den Censor en den samenzweerder of spion een soortgelijk geestelijk duel plaats. Het behoeft dan ook geen verwondering te baren, dat laatst genoemd geheimschrift spoedig geen geheim meer was, trouwens hoe zouden wij het anders weten. Doch ook nu toonde de conspirator over een bewonderenswaardige vindingrijkheid te beschikken. Hij wist een middel om zijn vijand opnieuw te verschalken ; een middel „Simple comme bonjour”. Hij maakte op zijn geheimschrift een slot en die den sleutel niet had, welnu, die stond geestelijk in de kou ! Dat ging zoo : hij nam een woord, bijv. vrijheid, dat woord transponeerde hij op de hiervoor aangegeven wijze (Zie Afb. 15) in cijfers, waardoor hij de volgende getallen kreeg : 51, 42, 54, 23, 15, 24, 14. Deze cijfers telde hij op bij de cijfers van zijn geheim bericht, de som van deze cijfers transponeerde hij weer in lettergroepen en — klaar was Kees ! ,,Ho, ho !” zal de lezer uitroepen, ,,klaar, klaar! Mij is ’t nog allesbehalve klaar !” Laat ons dit dan door een voorbeeld nader toelichten ! Het woord Samenzwering wordt getransponeerd in de volgende lettergroep : samenzwer ing 43 11 32 15 33 55 52 15 42 24 33 22 hierbij het sleutel- 51 4254 23 15 24 14 5] 42 54 23 15 woord rijhcid in v rij h e i d v r ij h e cijfers geteld, krijgt ---------------------------------------- men als som: 94 53 86 38 48 79 66 66 84 78 56 37 Transponeert men nu deze getallen weer in lettergroepen, dan ziet de aanhef van onzen brief er uit als volgt : Vri end e n Stud iem akker. In a ntwoor 9 4 ; o 8 ; 8 6 en zoo voort. '■/yyy ■ y Afb. 16. Brief in letter-cijferschrift. Dit verbeterde systeem heeft deze voordeelen dat het niemand mogelijk is het geheim te ontdekken, als men het sleutelwoord niet kent, een woord, dat evenals een wachtwoord telkenmale kan worden veranderd, terwijl men door de grootere cijfergroepen, niet meer in de noodzakelijkheid is het cijfer 1, soms 4 a 5 maal achtereen door gescheiden letters weer te geven, iets wat zelfs den minst k'Aaaddenkenden lezer onnatuurlijk voorkomt en den Censor natuurlijk dadelijk in ’t oog valt. Zoo zouden we kunnen voortgaan, nog tal van systemen te bespreken, systemen die opvallen door ingenieuze vinding of door aardige uitbeelding. Wat de laatste betreft herinneren we slechts aan het geheimschrift der „dansende poppetjes” aan de lezers van Conan Doyle’s werken welbekend. De hiergegeven voorbeelden, die niet in romans maar in werkelijkheid gebruikt zijn, zullen evenwel ruimschoots voldoende zijn, om den lezer te doen begrijpen welke enorme eischen er aan den speurzin en de kunde van den Censor in dezen droeven oorlogstijd gesteld worden. H. van der Zeeuw. besneeuwde bennen in de ^acht-duinen te bloemendaal. {Foto Tepe.) 5 (29a)
PDF
Nummer
1916, nr. 5, 17 jan. 1916
Blad
04
Tekst
PANORAMA 4 INTERESSANTE FOTO’S UIT BELGISCH-CONGO. Nu België door Duitschland is bezet en de aandacht in verband met dit feit herhaaldelijk op deze Belgische kolonie wordt gevestigd, vonden wij het niet onaardig — en onze lezers zeker evenmin — op deze pagina enkele interessante foto’s uit Belgisch-Congo te reproduceeren. — De afbeelding links geeft een troepje inlanders — visscners — in hun typische „kleeder”-dracht. Op den achtergrond bamboe fnuiken, waarin de visschen gevangen worden. Op de rechter foto ziet men de bewoners van deze Belgische kolonie bezig met het bouwen van hun primitief ingerichte woningen. (7.F.B.) 'n OUWE VLAM doorJ. T. V. LEIDENUIT BELGISCH-CONGO. Gezicht op de hoofdstraat van een dorp. „Amice ! ’t Is toch eigenlijk wel wat al te gek, dat we elkaar in zoo lang niet gezien hebben. Zoo langzamerhand ben ik nu vijf jaar getrouwd, en in dien tijd spraken we elkaar niet anders dan een paar maal in vliegende haast; als ik me wel herinner was ’t eens even op den Dam, toen we allebei voor zaken in de hoofdstad waren, en een ander maal stonden we samen toevallig op dezelfde tram, in den Haag. Ik stem toe, dat Groningen en Rotterdam vrij ver van elkaar liggen, en dat we dus niet zoo gemakkelijk er toe komen elkaar eens op te zoeken, ofschoon jij, die als celibatair heel wat meer leegen tijd heb dan ik, je waarlijk wel eens een uitstapje naar het hooge Noorden had kunnen veroorloven. Maar dat je nog niet eens met mijn vrouw hebt kennis gemaakt, is een omstandigheid die ten spoedigste veranderd moet worden. Ik geloof dat het toeval- ons in deze dagen gunstig is : ik heb voor de zomermaanden een klein optrekje gehuurd in den omtrek van de Witte Brug, vlak bij de Scheveningsche Boschjes, en hoop daar met mijn vrouw en de twee jongens van het heerlijke weer te genieten. Doe me een genoegen en schrijf me even met welken trein je komt, dan zal ik je afhalen. Je bent op ieder uur en op iederen dag welkom. Je zult schik hebben in die twee kleine kleuters van me : gezonde, dikke jongens, die al heel wat kattekwaad uitvoeren. Ze verlangen evenals Marie eens met je kennis te maken, want ze hebben mij je naam al dikwijls hooren noemen. DE VERBOUWING VAN HET GROOTE POSTKANTOOR TE ’S-GRAVENHAGE. Daar het Postkantoor aan de Prinsestraat te ’s-Gravenhage in vele opzichten niet meer aan de eischen voldeed, heeft men sommige gedeelten gerestaureerd en vergroot Onze foto’s brengen de gerestaureerde afdeelingen in beeld. Links: de nieuw bijgebouwde hal of wachtkamer, met de verschillende loketten; midden-boven: de afdeeling expeditie met inrij (geheel in- en bijgebouwd achter de Groote Kerk); midden-onder: de directeur van het postkantoor, Jhr. E. J. K. van Lidth de Jeude; rechts; de vergroote bestellerszaal, die zoowel bij dag als avond uitstekend is verlicht {foto's Van Tol.) Tot spoedig dus, naar ik hoop. De groeten van de huisgenooten en van je vriend Henri Hellouw.” Herman de Groot lag languit op de canapé, en de brief lag open voor hem, op een klein tafeltje. ’t Was zomer; de warmte kwam in luwe golven binnen door de hoog opgeschoven ramen ; buiten klonk het drukke, gonzende stadsgewoel, het ratelen van karren, het bellen van trams, het roepen van stemmen. Maar zooals Herman daar lag, kon hij de straat en de huizen niet zien ; alleen de takken van den lindeboom die voor zijn raam stond, en de blauwe lucht, waarin witte zomerwolken dreven. En nu was het hem alsof het gonzen van de stad plotseling had opgehouden, alsof alleen de zomer er was, en zelfs kwam vaag een zachte geur van viooltjes de kamer binnen. Vreemd, die zoete, bedwelmende geur — was het vandaag niet juist bloemenmart? of geurde die brief zoo wondervertrouwelijk ... .? Ja, het moest die brief zijn, het was de herinnering die daar- (V.F.B} uit opsteeg ; en nu werd die herinnering opeens zoo duidelijk, dat Herman zelfs de dingen van zijn kamer niet zag: alleen maar de groene lindetakken en de blauwe plek die het raam afsneed van de lucht. Alles veranderde : hij lag nu in de duinen, de linde spande haar groene takken boven hem uit, en de duinviooltjes geurden zwaar en droomerig. ’t Was als een vaag visioen van een verren, verren, maar heerlijken tijd. Naast hem zat een lichtblauwe gestalte : hij zag haar nu even zeer duidelijk afgeteekend tegen het wit van haar parasol; hij zag haar lachende, droomende oogen, hij zag ook de blonde haarspranken, krullend van onder haar hoed, omlijstend het blank-rose van haar wangen als met een glorie.
PDF
Nummer
1916, nr. 5, 17 jan. 1916
Blad
05
Tekst
5 PANORAMA VAN EEN GEBROKEN LEVEN .... Koning Peter van Servië, de oude beproefde vorst, die na den terugtocht van zijn leger, gezegd heeft nu slechts gewoon soldaat te willen zijn, wordt door eenige officieren op een paard geholpen, teneinde zijn tocht te kunnen voortzetten. Den auto, die door den slechten toestand van den weg niet verder kan, is men genoodzaakt achter te laten. Er werd getikt, de deur kraakte, en de huishoudster kwam binnen om de koffietafel af te ruimen. Het visioen was gebroken. De karren ratelden weer, de trams belden hatelijk luid, de menschen schreeuwden, en de linde was maar een heel gewone stadsboom ; de telefoondraden kruisten zijn takken. Bah, wat drong nu op eens een vettige vleeschlucht door de opengelaten deur naar binnen 1 SERVISCHE KRIJGSGEVANGENEN. Krijgsgevangen Serviërs worden in de gelegenheid gesteld zich achter het front in een badtrein te reinigen. „Toe juffrouw,” zei Herman, met een ongeduldigen zucht opstaand, „neemt u toch tot gewoonte die deur achter u dicht te doen, ’t tocht zoo.” „Dadelijk, meneer, dadelijk,” antwoordde de juffrouw, verbaasd over Hermans knorrigheid — hij was anders zoo’n bedaard mensch. „D’r is vandaag toch heusch geen asempie wind an de lucht.” Toen de tafel was afgenomen en de huishoudster verdwenen, ging Herman weer op de canapé liggen en trachtte zijn droom te hervatten. Maar de betoovering was geweken, en de vleeschlucht bleef in de kamer hangen. Hoe vreemd was die brief daar opeens zijn leven binnengekomen. Hij had zoo juist zijn kantoor verlaten en was naar zijn kamer geslenterd, de handen in de zakken, een deuntje fluitend, in een tevreden stemming van evenwicht om den mooien zomerdag. Toen had hij den brief bij zijn bord gevonden, maar hem niet dadelijk opengemaakt — ’t zou wel over zaken zijn. Hij had langzaam een kopje koffie ingeschonken, een ei gekookt, steeds tevreden voor zich heen neuriënd, en toen op zijn gemak het adres bekeken. „Scheveningen ? Daar heb ik toch geen kennissen zitten. Even de onderteekening zien. Van Henri ? Wat zou die me te zeggen hebben ?” En toen had die brief, in de schijnbare onbeteekenendheid van zijn gewone, gemoedelijk-babbelende zinnetjes opeens een geschiedenis van heel lang geleden wakker getooverd; de linde was een bosch geworden, de kamer was veranderd in de duinen, en er was een geur van viooltjes binnengezweefd. Zeker van de bloemenmart. Waarom moest dit alles nu opeens komen, te midden van zijn gelijkmatig, bedaard kantoorleven, het bestaan van iemand die dertig jaar geworden is, die iets geposeerds gekregen heeft en nu een kalm, geregeld leven leidt — zoo nu en dan eens naar een café-chantant, soms ook even een dwaasheid van een enkelen dag, wat nu eenmaal behoorde in het jongelui’s leven — maar overigens een zeer gerangeerd bestaan, niet bepaald vervelend, maar ook zonder emoties of buitensporigheden. Hij kwam bij twee of drie families aan huis en zat overigens veel op zijn kamer ; men zag hem graag zonder nu juist enthousiast voor hem te zijn ; men mocht hem lijden omdat hij een prettig prater was en wat aan muziek deed ; omdat hij niemand ’t hof maakte, wat kon meepraten over literatuur, en er op zijn levenswijs niets aan te merken viel. Hij was een van die middelmenschen ; geen nul en geen groot talent, iemand, dien men een bedaarden, netten man noemt, aan wien niemand bepaald het land heeft, maar die ook niet gemist zal worden ; die bestemd is een bescheiden rolletje te spelen, en dan af te treden zonder teruggeroepen te worden, den indruk nalatend dat hij behoorlijk zijn plicht heeft gedaan. Als zoodanig had hij zichzelf ook steeds beschouwd; hij wist wel dat er meer van hem had kunnen komen, dat UIT HET NOODLIJDENDE SERVIË. Van alles wat de thans in groote ellende verkeerende bevolking van Servië ontbreekt wordt de behoefte aan verwarmings-materiaal het minst gevoeld: alles wat eenigszins er voor in aanmerking komt. wordt verbrand. Op onze foto ziet men knapen bezig met het omhakken van boomen, die als brandstof moeten dienst doen. hij ’t zelfs ver had kunnen brengen — maar waartoe was ’t noodig? Zijn tijd was voorbij, de periode, waarin hij gelééfd had, gedweept en geïdealiseerd, was afgesloten. En nu had hij zich met zijn regelmatig kantoorleven al geheel verzoend. DE PRIKKELDRAADVERSPERRINGEN. Een colonne Oostenrijksche soldaten maakt zich gereed om prikkeldraadversperringen te gaan aanleggen. De lange ijzeren haken die zij met zich voeren, dienen om het prikkeldraad aan te bevestigen. DU IK BOOTEN-VANGERS. In Amerika wordt voor de Geallieerden een aantal schepen gebouwd die door hun snelle vaart en weinige waterverplaatsing bijzonder geschikt zijn voor den strijd tegen de duikbooten. Het schijnt, dat in Greenport een groote hoeveelheid dezer schepen wordt gereedgemaakt, die door hun eigenaardigen vorm (zie onze foto) den naam „muskieten” gekregen hebben.
PDF
Blad 
 van 2380
Records 2141 tot 2145 van 11897