|
6 Alleen een enkele maal
kwam het „er was eens”
wel aan de deur van zijn
hart kloppen. Dat was op
sommige van die lange winteravonden,
als buiten de
sneeuw valt, als de noordenwind
in den schoorsteen
huilt, en de houtblokken
in den gonzenden haard
hoog opvlammen, met knetterend
vonkengespat, als
het stil is in de gezelligwarme
kamer, als het theewater
droomerig zingt en
in de verte, door de verlaten
straat, het weemoedig
roepen klinkt van een man,
die zijn waar verkoopt langs
de huizen. Dan kwam wel
het verleden in hem wakker,
op zulk een langen
avond, als hij in een lagen,
gemakkelijken stoel zat,starende
in de vlammen, als het
al te iaat was om nog te
werken en te vroeg om naar
bed te gaan. Dan kon hij
langen tijd achtereen die
brieven bekijken en dat portret
— ’t waren maar drie
of vier brieven, en in een
daarvan lagen een paar
verdroogde, geel geworden
bloemen, ’t Waren niet eens minnebrieven — och neen.
zoo ver had hij ’t in zijn leven nooit gebracht — de
eene bevatte een invitatie van Marie, namens haar ouders,
om te komen dineeren ; de tweede was een dankbetuiging
voor een boek dat ze van hem geleend had .... maar de
derde bevatte zijn geheele geschiedenis. Niemand wist die
geschiedenis, niemand viel hij ooit er mee lastig, en niemand
had ooit zelfs geraden of vermoed dat hij er een had. Ze
bestond nu nog maar als hij een enkele maal alleen was met
die verwelkte bloemen en met die brieven — en dan voelde
PANORAMA
DE OVERSTROOMINGEN IN DE OMGEVING
VAN MEPPEL.
Door middel van planken en klei, wordt het water uit de
huizen geweerd. (V.F.B).
hij soms wel even iets als pijn .... Maar dat gebeurde
heel zelden, ’t Was nu immers al zeven jaar geleden, de tijd
had het uitgewischt, het evenwicht was teruggekomen.
Ja — zeven jaar was ’t nu al geleden, die dag, toen ze
samen in de duinen zaten, en hij haar gevraagd had of ze
zijn vrouw wilde worden. Die dag was zoo zonnig en zoo helder
geweest, juist als vandaag, en hij had de vaste overtuiging
gevoeld, dat toen zijn geluk moest komen. Maar het
was niet gekomen ; ‘zij had het vernield, omdat ze niet zoo
hield van hem als hij van haar. En toen hij thuis was, dien
avond, kwam haar brief, de brief die zijn geschiedenis inhield,
en waarin ze gezegd had, dat ze toch goei menden
moesten blijven, dat het haar speet hem zooveel verdriet
te doen, maar dat ze heusch niet anders kón.
Hij had haar niet teruggezien na dien dag, en twee jaar
daarna schreef Henri Hellouw, met wien hij als jongen samen
op het gymnasium was geweest: ,,Wensch me geluk,
kerel, ik ben geëngageerd ! Ze is het liefste meisje op de
heele wereld en ze heet Marie Oudenberg. Wanneer hooren
we nu eens van jou hartszaken? Heb je nog geen plannen ?”
Herman had zijn vriend een kort briefje geschreven,
trachtend hartelijk te zijn, en aan Marie een kaartjegezonden.
Daarmee was het verleden afgesloten.
Totdat vandaag opeens die brief van Hellouw kwam.
Ze zaten op Scheveningen, en hij moest ze eens opzoeken ;
ze hadden elkaar in vijf jaar bijna niet gezien.
Was Henri nu al vijf jaar getrouwd ? Wat vloog die tijd
toch ; ’t was bijna ongelooflijk. En toch was het zoo, en ze
DE OVERSTROOMINGEN IN DE OMGEVING VAN MEPPEL.
Op deze pagina reproduceeren wij eenige interessante kiekjes van de overstroomingen in de omgeving van Meppel, waardoor zeer veel schade is aangericht.
Tuinen, landerijen, straten, alles staat blank; geen wonder dus dat het verkeer ernstige belemmeringen ondervindt en men alle mogelijke middelen aanwendt
het lastige water zooveel men kan te keeren. fKF.S.)
hadden al kinderen, twee jongens, waarvan Henri schreef :
7,je zult schik hebben in die twee kleine kleuters van me I”
Twee kinderen ! Wanneer ze nu eens mijn vrouw geworden
was, dacht Herman, en die kinderen waren van mij,
en ze zaten op mijn knie en zeiden vader tegen me ... .
Hoe wonderlijk, dat Henri nu juist met haar had moeten
trouwen .... hoe en waar had hij haar leeren kennen in die
twee jaar? Zou ze wezenlijk van hem houden, zou hij goed
voor haar zijn, zou ze zich heelemaal gelukkig voelen ?
’t Leek hem bijna alsof dat onmogelijk was, alsof hijzelf
alleen haar volkomen gelukkig had kunnen maken. Ze was
zoo teer en ze had zoo’n fijngevoelige ziel — hoe kon nu iemand
als Henri haar bevredigen ? Hoe wonderlijk konden
die vrouwen toch soms haar keus doen .... Henri was een
beste, brave kerel, maar een verstandsmensch, iemand met
een practischen geest en weinig fantasie .... wat had Marie
toch in hem gezien ? Die vierkante, gezonde, nuchtere
Hellouw — en daar tegenover dat droomstertje I
Herman trachtte zich hun samenleven voor te stellen.
Hij zag Marie’s blonde hoofd gebogen over haar werk, ijverig
in de weer als een gewichtig jong huismoedertje ; de twee
kleine krullebollen — wat zouden ze op hun moeder lijken ! — speelden op den grond. Dan kwam Henri binnen, dankbaar
dat zijn bezigheden achter den rug waren ; de twee
bengels renden op hem af en hingen aan zijn jas en zijn armen
; hij schudde ze lachend van zich en ging naar Marie
toe, die hem halverwege tegemoet kwam. Dan sloeg hij
den arm om haar hals en gaf haar een zoen ....
Bah — hij zoende haar ! Herman voelde nu bijna haat
tegen hem. Hij kon het niet hebben dat Marie door hem
gezoend werd. Dat had hijzelf niet eens gedaan — en hij
had haar toch zoo liefgehad !
Het was bij tweeën, en tijd voor het kantoor. Hij zou
even aan Hellouw den trein telegrafeeren waarmee hij kwam.
Want hij had besloten te gaan. Hij wist, dat ’t heel, heel
pijnlijk voor hem zijn zou, dat hij zichzelf met geweld in
evenwicht zou moeten houden — maar er was ook een
smartelijk genot in, iets als wilde hij zich onderwerpen
aan een vuurproef.
En hij telegrafeerde:
Ik kom morgen 11 uur.”
II.
Henri was hem van den trein komen halen ; ze waren
naar de Boschbrug gewandeld en de stoomtram had hen naar
hun bestemming gebracht. Herman was heel stil geweest
onderweg ; het was hem zoo vreemd, als leefde hij in een
droom, die hem al ’t oude, langgeledene weer terugbracht. . .
En toen hij de duinen zag, leek ’t hem een oogenblik alsof
hij zeven jaren teruggegaan was, en telkens het lichtblauwe
J. MINKMAN, t A. J. NIJLAND. t
Te Arnhem is in den ouderdom van 63 jaar overleden de heer J. MINKMAN,
sinds 1897 directeur-administrateur van de „Nieuwe Amhemsche Courant.”
... Te Utrecht, alwaar hij jarenlang een zeer bekende eigen school
gehad heeft, is overleden de heer A. J. NIJLAND. Later was hij districtsschoolopziener.
kleed verschijnen zou tusschen
helmen dennengroen..
Hij hield zich tegenover
Henri heel kalm, en gelukkig
was deze zeer spraakzaam
en bijna voortdurend
alleen aan ’t woord.
„Dat vind ik braaf van
je, ons eens te komen opzoeken.
En hoe gaat ’t je
nu wel, ouwe jongen? Druk,
veel zaken ? Nu, dat doet
me plezier. Ja, zonder werken
komen we er niet. Je
zult eens zien hoe aardig
we geïnstalleerd zijn daar
bij de Witte Brug — wei
wat klein, maar keurig,
hoor, keurig! En nu zal
je dan eindelijk eens met
mijn vrouw kennis maken...
nu, ’t werd tijd ! Maar jullie
kennen elkaar eigenlijk
al, hoor ik ... . is ’t niet
zoo? Ja, ja, Marie vertelde
me van morgen zoo iets
daarvan. Die ondeugd, dat
ze me nog nooit wat gezegd
had van die quaestie 1 Ja,
kerel, dat zijn van die souvenirs
de jeunesse.... Och,
die hebben we allemaal.
Hoe lang is dat nu geleden
— laat eens zien.........Zeven
jaar? Juist . . . .” Herman zuchtte en sprak bij zichzelf
: „Zeven jaar 1 Ja,— zeven jaar heb ik ermee rondgeloopen
!”
„Juist. . . ging Hellouw voort. „Nu, toen was je drieen-twintig
—- zoo’n kalverliefdetje, hè? Maar ze moest
niets van je hebben, zeg, hahaha!” — dit alsof hij een
onbetaalbare aardigheid had gezegd — „nou, ’t zal wel
zoo diep niet bij je gezeten hebben, hè ... . die dingen zijn
periodiek terugkomende ziektes, net als influenza !”
„Neen, zoo diep zat ’t niet. . . .” antwoordde Herman,
DE OVERSTROOMINGEN IN DE OMGEVING
VAN MEPPEL.
Met behulp van planken wordt de verbinding tusschen twee
wegen tot stand gebracht. (V.F.B.)
en hij glimlachte, werktuiglijk. Hij wist zelf niet eens dat
hij dit antwoordde ; hij luisterde nauwelijks.
„Hoe leuk, dat ik nu juist met een ouwe vlam van jou
trouwen moest.... zou jullie mekaar nog herkennen ?”
Of hij haar nog herkennen zou ! Hij zou haar nog kunnen
uitteekenen. Maar hij antwoordde niet en dacht aan een lief
gezichtje en mooie blonde haren.
De stoomtram stopte.
„We zijn er,” zei Henri, en ze stapten af. „Nog maar
een pas of twintig. Laat ik je even den weg wijzen.”
Hij deed de deur met den sleutel open en schoof Herman
de gang in. Nog een deur open — en hij stond tegenover
Marie. Het hart klopte hem in de keel.
Was dit... . was dit Marie ? ! Waarachtig: Henri had
nog zoo iets geks niet verondersteld, toen hij vroeg of ze
elkaar dadelijk weer zouden herkennen. Een oogenblik
meende hij dat heel iemand anders tegenover hem stond.
Maar ook slechts een oogenblik. Toen stak ze de hand uit,
en zei: „Dag Herman, hoe gaat ’t ?”
„Dag.... Marie,” antwoordde hij. Bijna had hij Ria
gezegd, zooals vroeger. Doch ook alleen maar om de herinnering.
Want hoe was ze veranderd !
Ze was dik geworden, haar toilet was nonchalant en haar
handen zagen eruit alsof ze veel werkte. Het gevoel van haat
tegen Henri kwam weer in hem boven. Natuurlijk, ze had
moeten sjouwen on sloven, kleeren naaien voor de kinderen,
de wasch doen, eten koken .... Als ze zijn vrouw geweest
was — hoe zou hij alles gedaan hebben om haar te laten
|