Panorama

Nummer	1916, nr. 1, 3 jan. 1916
Blad	03
Tekst	3 PANORAMA f^SS /f^r///f//^ /J/>^It'f'/'^ //fy. f^v'r f/rss f'S/t/ï}pf/ftd-rstd,t „lartH^Mmsckmrlfól ftVerspor<1. //(yw/ //fr/y/'f//r/’f)ff/(//y dffSs'St >ssr SAS .t/f/y/t/yf >y/rf/fy /Vftf Eigenaardige Nieuwjaarskaart uit het midden der vorige eeuw. met den Nieuwjaarswensch: Ein gut selig jar. met fluitjes en ratels het lawaai dezer drie musici verhoogde, door het stadje te trekken. Op veel plaatsen beiert de kerkklok. Op enkele plaatsen (we noemen b.v. Schoonhoven), speelt een muziekcorps. Doch keeren we terug tot vroegere tijden. In de plaats van het nieuwjaarzingen, dat voornamelijk gericht was tot de meergegoeden om een drinkgeld (in den waren zin van het woord, los te krijgen), kwam het wenschen in anderen vorm, n.i. met de gedrukte heilwenschen. Reeds in het begin der 17e eeuw ontstond deze gewoonte en het is nog niet zoo* heel lang geleden, dat de laatste sporen verdwenen zijn. Het waren vooral de dienaren der stadsoverheid, die zich hierin op den voorgrond stelden. Geïnspireerd door de hoop om de goedgeefsche burgers mild te stemmen, waren het bijna steeds vleiende wenschen, die daarin voor de overheid en de burgerij werden uitgesproken. De meesten begonnen of eindigden met een motiveering van hun aanbieding, n.1. een herinnering aan het nut van den torenwachter, klapwaker of lantaarnaansteker, voor de gemeenschap. Hoor b;V. wat de Rotterdamsche klapwakers van 1808 van zichzelf zeggen: Wij, die in ’t duist’ren van den Nacht, Opdat geen kwaad U zou genaken, Door onvermoeide en trouwe Wacht Uw rust en veiligheid bewaken, Wij brengen als voorheen, naar onzen duren pligt, Aan Rotte's burgerij, ons kunsteloos gedicht. Bijna geen stad in Nederland die van de 17e tot de 19e eeuw niet overstroomd is geworden met dergolijke nieuwjaarsgedichten, die volgens Ter Gouw hun oorsprong hebben in de gewoonte der rederijkerskamers om ,,met een stroom van jaarsdichten, liedekens en refereinen het nieuwjaar op te luisteren”. Ook de nu nog gebruikelijke Schouwburg-wenschen van Thomasvaer en Pieternel zijn Een een overblijfsel van die gewoonte. Dat ook kinderen aan ouders, leerlingen aan meesters enz., hun wenschen tot ,,poëzie” verwrongen, ligt voor de hand. Dikwijls werden die versierd door eigenaardige randen. Een onzer illustraties toont b.v. een geheel uit krullen gevormde omranding. Vooral een zekere Schuuring uit Nieuwjaarswensch in dichtvorm met een omranding van Bijbelsche tafereelen. (18e eeuw). Rotterdam was een specialiteit in die omrandingskunst. Het archief te Rotterdam heeft er dan ook enkele in hare collectie nieuwjaars-prenten. (Onze foto’s zijn naar prenten uit die collectie). Tfuisje in de sneeuw langs den 7Aeerenbergerweg te Sloemendaal. Een merkwaardige Kalenderrand uit de 15e eeuw Het verdwijnen der prenten en van de nieuwjaarspoëzie behoeft niet betreurd. Hebben we er echter wat beters voor in de plaats gekregen in die naamkaartjes en ansichtkaarten? Het is niet te verwonderen, dat bij de jaarwisseling, d.w.z. het aanbreken van een nieuwe, onbekende periode, het bijgeloof een grooten invloed uitgeoefend heeft op de menschen en dat daardoor vele eigenaardige gewoonten ontstaan zijn. De Germanen letten op den wind; kwam die uit het Westen, dan zouden er vorsten, uit het Zuiden, dan zou er volk, uit het Oosten, dan zou er vee omkomen. Kwam hij uit het Noorden, dan was het een voordeelig jaar! Laten we niet spotten met dit ongerijmde bijgeloof. In onzen tijd tiert het bijkans nog even welig’ Gelooft men niet in veel streken, dat wat men op Nieuwjaar doet, geldt voor het geheele jaar? Staat men b.v. met Nieuwjaar laat op, dan is men ’t geheele jaar een luilak. In Oberhessen trekt men een schoon hemd aan op Nieuwjaar, dan is men in ’t heele jaar gevrijwaard voor kou-vatten! In Brandenburg neemt de handwerksman zijn werktuigen in de hand, dan heeft hij in ’t heele jaar volop werk. Zelfs aan hetgeen men eet wordt een vérstrekkende betéekenis gegeven. In veel Duitsche plattelandsdorpen eet men op Nieuwjaar „Weisskraut”. Dat brengt zilver in I Zoete spijzen beteekenen vreugde en vroolijkheid in ’t komende jaar. Vandaar het veelvuldig gebruik van ,, Kuchen” enz. Die Kuchen hebben dan dikwijls figuurtjes. Ook in Twente komt die gewoonte nog voor, zonder het daaraan verbonden bijgeloof evenwel. Tenminste in de „Oude Tijd” staat dat niet vermeld. Daarin lezen weOp j aarsavond worden in Twente ijzerkoeken gebakken van meel, stroop en anijszaad. Dan krijgen de knechten en meiden, als nieuwjaarsgeschenk, elk een schotel vol van die koeken en nog een metworst met een groote roggestoet erbij en daarmee mogen ze naar hun ouders gaan om Nieuwjaar te vieren”. Dit artikeltje willen we besluiten met dankbaar gewag te maken van de hulp ons verstrekt in het Rotterdamsch Archief, het Leeskabinet en de Bibliotheek, terwijl Dr. Boekenoogen te Leiden ons zeer welwillend afbeeldingen uit zijn collectie afstond. CORVÉE. (foto Tepe). 1 (27a)
PDF

Nummer	1916, nr. 1, 3 jan. 1916
Blad	04
Tekst	PANORAMA KERSTMISVIERING. Een Kerstmisuitdeeling van het Leger des Heils te ’s-Gravenhage, waarvoor de gelden zijn bijeenverzameld door middel van de bekende, langs de straten opgehangen ijzeren potten, (foto ,,Rembrandf') EEN SPORTJUSILEUM, Onder Voorburg werd op den 2en Kerstdag een gecostumeerden voetbalwedstrijd gespeeld ter viering van het tienjarig sportjubileum van den heer Ber Posman, een bekende figuur in de voetbalwereld en een der steunpilaren der „V.U.C.” — Hierboven de gecostumeerde elftallen. (foto „Rembrandt”). vrees* De geschiedenis van een zonderlingen Oudejaarsavond door Piet Verschuren. \We zaten rondom den vroolijk brandenden haard in het vv schemerduister van Pierre Labelle’s atelier. Hij zelf zat aan den kant, Castro, de donkerbaardige Italiaan, in ’t midden van den halven cirkel. Het was gezellig in het atelier, warm en droog, terwijl daarbuiten de wind gierde en een dikke sneeuwjacht den voorbijgangers in het gezicht joeg. De vlammen in den haard tooverden allerlei grillige vormen op de eiken meubelen, de oude wapenrusting en de veelkleurige doeken aan den wand. We rookten er allen dapper op los, zoodat dikke rookwolken boven onze hoofden zweefden. Naast ons op den grond stonden onze glazen, gevuld met punch piqué. Op een ezel tegenover den haard hing' een schilderij zonder lijst, dat af en toe door de vlammen verlicht werd. Het was een mannenkop, nog onvol- . , . Soldaten van het staande Turksche leger brengen de tOOia, niet meer Jeruzalem is een uitgebreid kamp opgeslagen DE DUITSCHE KRUISER „BREMEN” GETORPEDEERD. De Duitsche kruiser „Bremen”, die in de Oostzee door een vijandelijke duikboot is getorpedeerd. De „Bremen” is 9 Juli 1903 van stapel geloopen en had een bemanning van 303 koppen. dan een schets, krabbels op een grijzen achtergrond, waarop slechts de ocgen, geheel afgewerkt, volkomen en duidelijk uitkwamen. Het waren vreemde, vreeselijke oogen, en als de vlammen ze belichtten, schenen ze te leven in het schimmige bleeke gelaat. Die oogen waren zoo spookachtig, er sprak zulk een intense vrees uit, dat Mosveld, onze jongste confrater, zijn stoel half omdraaide, opdat hij ze maar GENERAAL VON EMMICH.t In den ouderdom van 66 jaar is te Hannover plotseling overleden de Duitsche infanterie-generaal Otto von Emmich, uit dezen oorlog vooral bekend door de verovering van Luik, die onder zijn bevel plaats vond. DE VELDTOCHT IN SERVIE. De verwoeste brug over de rivier Morava bij Proskovze waarnaast de Duitschers een nieuwe gebouwd hebben. (V.F.B.) niet zien zou. Pierre rookte niet, hij zat ineengedoken in zijn stoel, terwijl hij nu en dan zijn lange gele rechterhand zonder te zien, naar zijn glas uitstrekte, Labelle had onder de kunstbroeders den naam van ,,Gekke Piet”. Hij woonde alleen ; niemand wist veel van hem. Hij was evenwel een groot genie, dat erkenden we allen. Realist als hij was, schilderde hij de ellende tot in haar uiterste consequenties. Het was niet j zonderreden.dat wij hem ,,Gekke Piet” noemden, want hij had zonderlinge gewoonten ; sloot zich soms twee dagen in zijn atelier op zonder voedsel. Vaak was hij weken lang weg, niemand wist waarheen. Ook in zijn gedragingen was hij vreemd, excentrieken nochtans had hij een groot overwicht op de jongere kunstbroeders. Zij luisterden naar en geloofden in de meest buitensporige stellingen, die hij verkondigde en waarover wij ouderen glimlachend de schouders ophaalden. ,,Schilderen is een deel van jezelf, van je leven geven. Ik zou voor een schilderij alles kunnen geven ; ik zou er voor kunnen sterven !” ,,Nonsens, Pierre !” riep Castro uit. ,,We hebben allen gepaste liefde voor de kunst, EEN OORLOGSBEELD uit Jeruzalem. maarervoorsterin Jéruzalem aangetroffen onderdanen van vijandelijke mogendheden naar concentratie-kampen. In de onmiddellijke nabijheid van , . f” waar de manschappen en het benoodigde krijgsmateriaal wordt bijeengebracht, voor den voorgenomen aanval op Egypte. ven ^KietS .
PDF

Nummer	1916, nr. 1, 3 jan. 1916
Blad	05
Tekst	5 „Het is geen klets,” ging Pierre op zijn zonderlingen halffluisterenden maar toch zoo doordringenden toon voort. ,.lk heb de kunst lief1 Dood, wat is dat? Slechts een groote slaap. En leven — Leven is de tijd voor de kunst! Ik wil de wereld geven voor een nieuwe waarheid. Jij hebt de kunst lief, zég je, maar jouw liefde is armzalig 1’ „Kom, Pierre, je bent onredelijk. Je hebt een reputatie, jouw werk wordt goed verkocht, de kunsthandelaars 2ijn vriendelijk tegen jou ! Wat wil je meer ? Wees tevreden !” De Italiaan zuchtte ; de kunstkoopers waren niet vriendelijk tegen hem. „Waarom, vriend ? Omdat de wereld dwaas en gauw voldaan is? Ik heb nog nimmer de waarheid geschilderd, nimmer, nimmer Maar eenmaal zal ik ’t doen. Ik zal eenmaal iets scheppen, waarvan je kunt zeggen : dat is waarheid !” „Ouwe jongen, jouw stukken zijn al waar genoeg. Je bent de meest belovende realist. Sommige van je werken doen me rillen 1” „Ik wil waarheid schilderen. Maar nu niet, nog niet. Op > EEN INDRUKWEKKENDE PLECHTIGHEID. De begrafenis met groote militaire eer der slachtoffers van de ontploffing welke onlangs in een munitiefabriek te Graville plaats had. Talrijke Belgische, Fransche en Engelsche autoriteiten waren bij de teraardebestelling tegenwoordig. „Denk aan de mogelijkheid, mijn vriend. Het zou grootsch zijn, het zal grootsch zijn als ik slechts vinden kon .... Het is mij slechts om de oogen te doen. Ik zie bijna alles wat ik noodig heb, maar ik heb geen zekerheid en ze moeten echt zijn ; er moet krankzinnigheid in wezen. Denk eens aan zulke oogen ! Hoe heerlijk om die op het doek te brengen. Ze moeten vertellen van een woesten honger. Het gelaat ? — Moet geen vleesch meer hebben, slechts vel en been, een verdroogd masker.... maar de oogen moeten blijven, moeten leven met hun krankzinnig starenden blik, met hun onvoldane begeerte !” „’t Is schandelijk, misdadig ! Noem je dat kunst, Pierre ?” „Geen kunst ? Geen kunst ? Wat weet jij van kunst ? Castro ?” De schorre, fluisterende stem werd niet luider maar intenser en trilde van ingehouden passie. „Kunst is waar. En dit zal waar zijn als ik de oogen gevonden heb. Wat weet jij van kunst? Jij schildert zoetemelksche landschapjes, die ruiken naar gras en mest. Ik heb hier in dit atelier nachten rondgeloopen, zoekende naar waarheid. Heb je mijn schilderij „De Exè- PANORAMA DE VREDESEXPEDITI E VAN HENRV FORD, Links: Het vertrek te New York van de „Oscar II”, het schip waarmede de bekende vredescommissie onder leiding van Henry Ford naar Europa kwam. Rechts: de heer Henry Ford (x) aan boord der „Oscar II”. Zooals men uit de berichten in de pers heeft kunnen opmaken, is het lot de expeditie niet bijzonder gunstig geweest; o.a. werden enkele harer leden door ziekte verhinderd een werkzaam aandeel aan de vredesbeweging te nemen. Thans zou, volgens de laatste tijdingen, Henry Ford wederom naar Amerika zijn teruggekeerd. zekeren dag zal ik het doen, en dan zul je sidderen !” Pier Wiebenga, die tot nog toe gezwegen had, stond op en liep langzaam naar den ezel. „Wat is dat, Pierre?” vroeg hij gemelijk. „Een schets, ’n prul. Ik kan ’t niet goed krijgen —» nog niet. Maar het zal komen —- het moet komen ! Ik zou mijn leven, mijn ziel willen verkoopen om te schilderen .... wat ik schilderen wil 1” „Wat moet het voorstellen ?” De Fries ging weer zitten, het was te duister om iets te onderscheiden. Pierre leunde voorover, zijn oogen hadden een eigenaardigen, afwerenden blik. „Ik heb het genoemd Tantaluskwellingen. Een man aan handen en voeten gekluisterd sterft in een kerker den hongersdood. De heerlijkste spijzen zijn vóór hem aangericht, hij kan ze zien en ruiken, maar niet bereiken. Ik heb hem geschilderd in het uur vóór zijn dood. De stervende man, nog slechts een hoop beenen, staart met geheel zijn ziel naar de onbereikbare spijzen.” „Wat ’n luguber onderwerp !” merkte Castro op. De huldiging in „Olympia” te Parijs, van het regiment rr.arine-soldaten, dat de Duitschers bij de Yser heeft tot staan gebracht, ondanks het feit dat zij in aantal veei kleiner waren, De mannen werden in den Schouwburg op versnaperingen onthaald, terwijl hun na afloop door het publiek een spontane ovatie werd gebracht. cutie” reeds gezien ?” vroeg hij enthousiast. „Ja, gruwelijk ! Men zag den doodsschrik in de oogen van den misdadiger op het zien van het schavot!” „Ik bestudeerde in het buitenland langen tijd de ongelukkigen, die werden terechtgesteld. Het gelaat dat ik schilderde was dus natuurgetrouw. Ik kon die angstige gelaatsuitdrukking schilderen, omdat ik ze gezien had. En zie nu eens naar die studie met die oogen vol doodsangst.... Paul Mosveld is er bang van, hij heeft zijn stoel omgedraaid ! Bah ! Ik heb die oogen al honderd maal geschilderd. Ik zag in Londen meermalen stervende lieden, maar die hadden geen voedsel in hun nabijheid. Dat maakt een verschil, een groot verschil! Maar wat weten jullie van ware kunst, je getroost je nooit de minste opoffering. Jullie schildert altijd lievigheden, maar geen waarheid. De critiek noemt mij realist, dat ben ik niet. Ik ben alleen eer beetje dichter bij de werkelijkheid dan anderen. Dit schilderij zal waar realisme zijn als ik het gezicht met deze oogen vind. En — ik zal het vinden !”
PDF

Nummer	1916, nr. 1, 3 jan. 1916
Blad	06
Tekst	PANORAMA 6 ZWARE BRAND AAN DEN ZWAANSHALS TE ROTTERDAM. Door een zwaren brand is de bekende sigarenfabriek der firma B. van der Tak en Co. aan den Zwaanshals te Rotterdam, in de asch gelegd. Van het geheele fabriekscomplex is niet veel meer dan een puinruïne overgebleven; alleen de voorgevel van het hoofdgebouw heeft zich nog voor een gedeelte met de zijmuren staande gehouden. PLECHTIGE INSTALLATIE VAN DEN NIEUWEN BURGEMEESTER VAN RIJNSBURG. Verleden week had gedurende de raadszitting de plechtige installatie plaats van den heer J. L. Bosschieter als burgemeester van Rijnsburg. Rechts vóór de tafel zittend (met ambtsketen om) de nieuwe burgemeester. (V.F.B.) Het rozige haardvuur bescheen Pierre’s gelaat, een mager, energiek gelaat, dat nu echter spookachtig aandeed. Prof. M. C. NIEUWBARN. t Gen.-Maj. J. J. M. BLANKENHEIM. + HET JUBILEUM DER INDUSTRIESCHOOL TE AMSTERDAM. Ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan van de Industrieschool voor vrouwelijke jeugd te Amsterdam werd een kleinetentoonstelling georganiseerd van het werk der leerlingen van nu en in het begin der oprichting. Onze foto stelt voor; gehaakte kant, een gebreid polsmofje en een borduurlap, alles dateerende uit het jaar 1881. „Ik zal ze vinden, ik zal ze vinden !” ging Pierre voort. „Die oogen met een menschenziel er in, de ziel van een man, krankzinnig van honger en onvoldane begeerten !” We bewogen ons onrustig op onzen stoel. „Je bent een duivel, Pierre !” zei de Italiaan. „Ik ruik het knekelhuis als jij zoo praat.” „Vriend !” antwoordde Pierre, „er is zooveel dood irj de wereld, dat leven er een nieuwe phase van is. De wereld is een grooter knekelhuis, dan jullie wel erkennen wilt. Die zoete landschappen met bloeiende boomen, witte schapen en popperige herderinnen, wat wacht hun anders dan de dood? Jullie ziet dat niet, maar ik wel!” „Pierre, houd op ! Jouw praat is niet aan te Jiooren. Ik 'schilder liever landschappen dan te wroeten in de ellende en het afgrijselijkste te bedenken om kleur aan je techniek te geven.” „Dan, vriend, ben je een dwaas en weet je I I otnrrt In • i Ir xxr/al Te Arnhem is op 63-jarigen leeftijd overleden de heer Prof. M. C. NIEUWBARN, een der meest begaafde priesters van ons land en oud-professor van het St.-Dominicuscollege te Nijmegen. — Op 78-jarigen leeftijd is te Rotterdam overleden Generaal-Majoor J. J. M. BLANKENHEIM. de laatste commandant der Rotterdamsche Schutterij. ik gehoorzaam er aan. Ik zoek en spaar tijd noch moeite.” Hij brak plotseling af. Paul stak een nieuwe sigaar op en keek nadenkend voor zich. De anderen zagen Pierre aan, die zich dezen avond in een onmogelijke stemming bevond. „Ik moet die oogen zoeken,” ging Pierre weer voort, meer tot zichzelf. „Roode oogen waaruit de honger WILLEM BLOKLAND.+ E. J. CHEVALLIER. t W. A. C. WHITLAU. + Te ’s-Gravenhage is in den ouderdom van 43 jaar plotseling overleden de welbekende kapelmeester WILLEM BLOKLAND. — De heer E. J. CHEVALLIER, oud-directeur van het postkantoor te Amsterdam, is op 70-jarigen leeftijd te Driebergen overleden. — Na een korte ongesteldheid is te Rijswijk, alwaar hij den laatsten tijd woonde, op 67-jarigen leeftijd overleden de heer W. A. C. WHITLAU, in leven referendaris, hoofd der afJeelir.g • ' het <’ 1 1 --------- spreekt —• ja — een oude man moet het zijn — oude lieden hechten aan het leven.” BELGISCHE GEINTERNEERDEN-QUICK. Zondag 2en Kerstdag speelden de Belgische geïnterneerden uit Harderwijk een voetbalwedstrijd tegen het Haagsche elftal „Quick”. De wedstrijd, die zeer geanimeerd was, eindigde in een gelijk spel 2-2. Hierboven het Belgisch elftal. (foto Sijes.) „Wie was jouw model ?” vroeg Wiebenga. „Ik heb den kop geschetst naar den ouden Marsman.” „Nou, die is ellendig genoeg ; zelfs voor jou ! Hij heeft een prachtigen kop 1 Jan Nielsen heeft hem geschilderd als de „heilige Petrus !” „Ja, een mooie kop, — een fijn gelaat. . . maar hij is niet verhongerd genoeg ! Hij is mager en zwak, maar heeft weinig behoefte aan eten ; daarom mis ik in zijn oogen den hongerblik, die....” Pierre brak plotseling af en keek ons raadselachtig aan. Een onaangenaam gevoel bekroop ons. Wat ging er in dien man om ? „’t Is een groot werk, mijn vrienden,” vervolgde hij op gedempten toon. „Als ik het kan volbrengen, is mijn werk voltooid, mijn levensdoel bereikt.” Hij keerde zich plotseling naar het raam. „Het is een wilde nacht! Ik voel mij rusteloos! Vrienden, jullie hebt nog een langen weg te maken en ik heb veel te doen !” Zijn rustelooze blik dwaalde door het atelier. „Mijn kunst roept mij. Jullie kent de dwingende stem der kunst? K/fUr» kprQpnpn hronrlAn pn TÏin \rnl von EEN VORSTELIJK HUWELIJK. De vorige maand vond onder veel ceremonieel zooals gebruikelijk is — de huwelijksvoltrekking plaats tusschen den Soesoehoenan v. Soerakarta en de dochter v. d. Sultan v. Djokjakarta. Het huwelijk had plaats na veel plechtige voorbereidingen en op een dag, die na nauwkeurige berekeningen als gunstig werd beschouwd. Onze foto’s geven, links; een groep Solo’sche prinsen, wachtend op de aankomst der bruid. Rechts; Het overbrengen van de rang-insignes en andere waardigheidsteekenen van Solo naar Djokjakarta. Hiervoor waren 200 personen noodig. (V.F.B.)
PDF

Nummer	1916, nr. 1, 3 jan. 1916
Blad	07
Tekst	7 PANORAMA DE INVRIJHEI DSSTELLING VAN DEN HEER SCHRODER. De feestelijke ontvangst van den heer Schröder, na zijn invrijheidsstelling, op’t redactie-bureau van „De Telegraaf” door leden der directie en redactie. (V.F.B.) EEN PLECHTIGE GEBEURTENIS. Verleden week had te Voorburg de plechtige inzegening en onthulling plaats van het nieuwe vaandel van de aldaar gevestigde afdeeling van den R. K. Volksbond. De belangstelling voor deze plechtigheid was van officieele en geestelijke zijde zeer groot. C/bfo Tol) inspiratie.” Onophoudelijk liep hij heen en weer. ,,Je wilt mij alleen laten 1 Ik zal je waarschijnlijk in geen veertien dagen zien. Ik ga op zoek .... op zoek naar de oogen met den wanhopigen blik. Ik zal ze vinden. Ze roepen mij 1” „Je kunt lang zoeken, Pierre 1” zei Castro, opstaande. „Tevergeefs, hoop ik ter wille van den armen bedelaar, die ze bezit.” Een eigenaardige glimlach speelde om Pierre’s lippen. Buiten nam de ‘storm in hevigheid toe. „Tot over veertien dagen,” vervolgde Pierre, terwijl hij ons uitliet. „Denk er om! Ik ga op zoek. Goeden nacht 1” Toen de gasten Pierre verlaten hadden, stak hij eenige kaarsen aan in oude zilveren kandelaars gevat en bekeek langen tijd de schets van den mannenkop met de hongerende oogen. Daarna begaf hij zich ter ruste. Hij sliep onrustig dien nacht, tweemaal stond hij op, stak de kaarsen aan en staarde naar zijn werk. Vroeg in den morgen, toen het nog schemerde, stond hij op en in de nog stille straat klopte hij de slapende winkeliers wakker en begon met koortsachtigen ijver tal van eetwaren in te koopen. De winkeliers zagen hem verwonderd aan. Die zonderlinge schilder was zeker gek. Waarom leefde hij in zoo’n armelijke, buurt, als hij zooveel geld verdiende en kocht zoo vroeg op dezen kouden Decembermorgen brood en gebak, en vleesch ? Jammer van zoo’n beroemd man, dat hij zoo zonderling deed. De meeste groote mannen werden gek, zoo peinsden de eenvoudige lieden, en ze dankten God dat ze niet groot waren, maar ook niet gek. Ze gaven intusschen HET BEZOEK VAN H.M. DE KONINGIN AAN LEIDEN. Woensdag 22 December heeft H.M. de Koningin een bezoek gebracht aan Leiden, waar zij de dekenfabriek van de firma Van Wijk & Co. bezichtigd heeft, teneinde zich op de hoogte te stellen der textielindustrie. Onze foto geeft H.M. vóór de genoemde fabriek. (Z.P.5.) mijnheer wat hij verlangde en lieten hem extra betalen, omdat hij hen zoo vroeg uit hun warme bed had gehaald. De schilder ging intusschen voort met zijn inkoopen. Eindelijk trad hij een winkel van touwwerk binnen. „Verkoopt u sterk touw?” „Jawel, mijnheer. Waarvoor moet dat dienen ?” „Om iets zeer kostbaars vast te binden.” „Dit is sterk, mijnheer, en duurzaam !” „Houdt het veertien dagen stand ?” „V eertien dagen ! Mijnheer maakt een grapje. Het houdt honderden kilo’s dooden last!” „Ah ! Doode last ! Dat is goed! Dit zal ik nemen.” De winkelier keek de lange gebogen figuur van den schilder verbaasd na, toen deze den winkel verliet. - „Wat ’n zonderlinge snaak was dat,” mompelde hij. Pierre had zich intusschen met zijn laatste inkoopen naar huis begeven. ïn zijn atelier was nu een groote hoeveelheid van de meest verscheidene en uitgezóchte spijzen en dranken verzameld. Met koortsachtigen ijver toog hij aan het werk, plaatste den ezel met den studiekop naast het ledige platform. Buiten sloeg een kerk klok negen uur. „Om tien uur komt de oude Marsman,” mompelde hij. „Ik moet mij haasten.” Hij betrad het platform. In den muur waren een paar groote ijzeren krammen bevestigd. Met vaardige vingers maakte hij hierin het gekochte touw stevig vast. Toen begon hij er met alle kracht aan te trekken en te hangen, maar zoowel het touw als de krammen hielden stand. „Ik ben sterk en het houdt,” mompelde hij. „Het zal dus wel aan het doel beantwoorden.” Hij begon nu het grootste gedeelte van de ingeslagen proviand naar zijn slaapkamer te brengen. Van eenige uitgezóchte spijzen richtte hij een rijk maal aan, dat hij vlak voor het platform plaatste. Vervolgens schoof hij de zware overgordijnen voor de ramen dicht en deed hetzelfde met de portières. Nauwelijks was hij hiermee klaar of er werd zwak aan de deur geklopt. Met koortsachtige hand deed Pierre open. „je bent laat, Marsman!” zei hij. De oude man strompelde op zijn stok leunende het atelier binnen. Hij zag er ellendig en afgeleefd uit, met zijn beenig VOOR HET RUSSISCHE ROODE-KRUIS. (V.F.B.) Ten behoeve van ’t Russische Roode-Kruis werd te Amsterdam in „Huize Zomerdijk Bussink” een serie matinees en soirees gegeven en een Russische markt gehouden, waarvoor de belangstelling zeer groot was. — Hierboven-een tweetal aardige uitstalkraampj.es van de gehouden markt. TENTOONSTELLING VAN CHINEÊSCHE KUNST TE ’S-GRAVEN H AGE. In het gebouw der Teeken-Academie te ’s-Gravenhage wordt een tentoonstelling gehouden van Chineesche kunst, ingericht door den heer Henri Borel. De afbeelding hierboven geeft een hoekje der expositie. {foto „Rembrandf')
PDF