|
PANORAMA 10
met de starende oogen gewend
naar het kleine bleeke gezicht,
dat vermoeid als uitgeleden
daar op het hoofdkussen lag.
De kleine bruine vlechtjes lagen
ter weerszijden van het
witte gezichtje •; onderaan waren
roode strikjes en bloedrood
leken die tegen al dat
wit. Met een drogen mond en
opgezwollen keel zat de moeder,
en geen traan, die haar
verlichting had kunnen brengen,
weide in haar oogen op.
Zoo fel was de slag geweest, dat
geen hoop in haar armen geest
ook maar even troostend binnenkwam
; zij zag het kind al
dood, én haar eigen verdere
leven leeg en zwart als een afgrond
van louter leed, zonder
één licht van troost: geen man
en geen kind meer. Niets. Een
verlatene ....
Versuft zag ze het aan,
dat verpleegsters het meisje
van het bed namen om het naar de operatiezaal te brengen.
Eerst als deze aan de deur van het vertrek genaderd
waren, besefte zij eensklaps wat er geschiedde. Daar ging
Pop wèg. . . wèg. . . Het was den laatsten keer, dat zij haar
levend op de wereld zag. ... Ze sprong overeind, de verpleegsters
na, doch de huisdokter stond weer voor haar,
nam haar zachtkens bij den arm, en drong haar zöö naar
haar stoel terug. Strak staarde ze den geneesheer aan. . . .
„Weet mijn. . . . weet de vader wat er gebeurd is?” vraagt
ze dan als instinctmatig.
Met trad zachtkens mijnheer Hekman binnen. Daar stond
hij voor haar na een afwezigheid van vele maanden, die
DE OVERSTROOMINGEN IN MIDDEN-LIMBURG.
Een huis van het gehucht „de Weerd” dat zeer veel last had van het water.
gevolgd waren op een tijd van vervreemding, een samenzijn
van boudeeren en kijven, van telkens wederzijdsche misverstanden,
van ruwe woorden en wrokkend zwijgen, van
toorn en van lijden, van troostelooze eenzaamheid in het
samenzijn. Daar stonden ze tegenover elkaar, met beiden
de heugenis aan hun vroeger geluk, aan de langzame verwijdering,
aan de felle twisttooneelen, die er tusschen hen
waren geweest, en toch .... Wonderlijk, wonderlijk, het
leek hun beiden of dat alles er nu niet op aan kwam. Er
leek wel niets meer van beteekenis op de gansche wereld dan
Pop, het leven van de kleine beminde Pop, dat nu op
het spel stond, dat .... op dit oogenblik misschien al
was uitgebluscht. Het verleden was buiten hun aandacht,
gold niet meer. Hier stonden niet tegenover elkaar de
man en de vrouw, die zich door elkaar verongelijkt en
kwalijk bejegend waanden, die bloedige tranen om wreede
desillusie hadden geschreid of toornig in wrok hadden
neergezeten ; neen, hier stonden bij elkander, de vader en
„ZOO WAARLIJK HELPE MIJ GOD ALMACHTIG”.
Verleden week werden te Breda als officier bij het wapen der Cavalerie beëedigd de heeren J. van Walré de Bordes
en B. Baron van Haringsma tot Sloten. Onze foto werd genomen op het oogenblik dat de officieren hun eed van trouw
aan vorstin en vaderland afleggen.
de moeder van een kind, dat in dit oogenblik in doodsgevaar
verkeerde, en als was er niets tusschen hen geschied, zoo
vroeg hij op deelnemenden toon, en zijn stem aarzelde in
zijn beklemde keel : ,,Loe, was ze al lang ziek ?” En hij vroeg
dat zöö, dat zij hem even zacht en gewillig antwoordde.
„Neen, Hans,” zei ze, „dan had ik het je laten weten.”
Het was of ineens al het voorbije leed uit die twee levens
met éénen slag in de eeuwige vergetelheid geworpen was, of
die levens zelve niet telden, tot niets waren geslonken in
het gruwelijk felle oogenblik van ontzaglijke vrees voor het
beminde, zoete ééne leven, dat als de som van hun beider
levens was : het kind. — Den volgenden dag voeren in
een rijtuig de
heer en mevrouw
Hekman de kleine
Pop, die, ofschoon
nog wat bleek en
vermoeid, gezond
en vroolijk is, naar
huis terug. Als in
een droom van geluk
verkeeren de
ouders. Bij een
laatste onderzoek
was de ontspanning
gekomen, en
bleek de operatie
overbodig. Uitgelaten
van vreugd
waren de ouders
bij het vernemen <
dier tijding geweest.
Het kind
had dien nacht nog
in het ziekenhuis
in observatie moeten
blijven. Mijnheer
Hekman had zijn vrouw tot aan haar woning gebracht, en
aan de huisdeur kort en koel afscheid genomen, want nu het
leven van het kind gered was, werd voor hen beiden het
eigen leven weder geldig in al zijn beteekenis, en de pijn der
herinnering kwelde weder. Dien morgen echter, toen de
moeder volgens afspraak het kind zou gaan halen, had ook
de vader zich niet kunnen weerhouden van er ook heen te
gaan. In den gelukroes van het weerzien van Pop was ook
hij met hen in het rijtuig geklommen. Als een bedwelming
was de vreugd van dit samenzijn met hun als uit den dood
herrezen lieveling.
Voor de woning aangekomen, moet de vader Pop naar
binnen dragen. Maar wanneer hij haar in de woonkamer wil
neerzetten op een sofa, laat het kind hem niet los, klemt de
armpjes stijf om zijn hals, en zegt met een engelachtig
stemmetje : „Vader moet hier blijven. Niet meer weggaan,
hoor. Nee, nee, Pop wil haar vader houen. ...”
„Je was altijd weg, we vonden het zoo naar in huis
al dien tijd”, babbelt de kleuter
verder, — „mamma en ik hadden
verdriet. Maar nu blijft
vader, hè, ja. Nu blijft-ie bij
mamma en bij Pop. Voor goed.”
De vader heeft het hoofd
afgewend, zijn oogen zijn vochtig.
„Oooh 1” juicht het kind ineens,
en wijst met den kleinen
vinger naar de portière, die
wordt opengeschoven.
Mijnheer Hekman ziet met
zijn vochtige oogen als door
een nevel in het voorvertrek
een Kerstboom branden. Die
was dien morgen door de moeder
opgesierd en door het
dienstmeisje aangestoken tegen
het uur der thuiskomst van het
kind.
„Oooh!” jubelt het kind,
— „de Kerstboom, de Kerstboom
!” Ze klapt in de handen,
en een vlekje rood kleurt de
witte koontjes.
De vader heeft haar al naar den boom gedragen. Als in
extaze juicht het stemmetje, en het is als een kleine zingende
engel : — „Oooh ! Laat mij staan. Laat mij staan. En laat me
dansen tusschen jelui in, zooals anders bij den Kerstboom.
Toe, toe, toe ! Geef me dan ’n handje, allebei.”
De ouders schreien beiden van geluk en van teederheid.
Evenals in het zieltje van dat kind heeft ook in hun ziel die
Kerstboom een extaze gewekt.
— „Geef me allebei ’n hand om te dansen”, neuriet zoet
de kleine voort, maar de ouders beduidden haar, dat ze te
zwak is om nu al te dansen, en de vader zet haar op een
DE OVERSTROOMINGEN IN MIDDEN-LIMBURG.
Een typisch kiekje genomen van de enorme overstrooming der Maas in midden-Limburg: Café
bezoekers kunnen niet anders dan per roeiboot hun stamtafel bereiken, {foto's Becker).
stoel, die de moeder nabij den boom heeft aangeschoven.
— „Geef elkaar dan ’n handje, en dansen jullie samen voor
me, toe, toe” .... dringt Pop aan, terwijl ze opgetogen in
de handjes klapt.
En iets wonderlijks geschiedt nu als in de betoovering van
dat lieve wezentje. De vader en moeder wisselen een snellen,
veelbeteekenenden blik uit de vochtige oogen, en bewogen
reiken ze elkander de hand. En in dien handdruk is al het
voorbije leed vergeten. Geluk doorstroomt hun zielen. En
diep bewogen neigen zij het hoofd tot elkaar om met een
kus het schoone feest te vieren van den Vrede. En „ó ó ó h !”
juicht maar voortdurend nabij dien Kerstboom de kleine
engel.
RECTIFICATIE. — In nummer 99 van „Panorama” is op pag. 4 onder
de foto uit het diamantbedrijf door een drukfout komen te staan dat het
geen zeldzaamheid zs, dat een werkman flO.OOO per jaar verdient. Zooals
ons terecht werd opgemerkt, is dit thans niet meer het geval. Wij schreven
dan ook dat het geen zeldzaamheid was.
DE WINTER OP HET SLAGVELD.
Links: Duitsche soldaten aan het front in Rusland ontvangen tijdens een sneeuwstorm hun eten aan een veldkeuken. Rechts: een Duitsche wachtpost in winteruitrusting aan het Oostelijke front.
|