|
PANORAMA 16
tuin in. Het was een mooie,
groote tuin, die nu in zijn herfstschoonheid
met de glanzende
zonnestralen, luchtig huppelend
over de goud-getinte bladeren,
dubbel mooi was.
Maar ’t meisje zag dat schoone
niet. Zij zag ook niet het
glinsteren van de wiegelende
herfstdraden en de rijke kleurvervloeiingen,
niets daarvan.
Langzaam liep ze den tuin
door en ging eindelijk op een
bank zitten. En al haar gedachten
trokken zich samen om het
ééne, dat zij sinds gisteren wist:
dat hij, na lange afwezigheid,
terug was gekeerd, zich in haar
nabijheid, in haar omgeving bevond,
dat zij hem elk oogenblik
zou kunnen ontmoeten .....
En het meisje vroeg zich met
angst af, hoe zij het zou kunnen
verdragen, wanneer hij weer.
als vroeger, zijn geregelde bezoeken
bracht. Na haar verloving
was hij niet meer bij hen geweest,
en hoè zou zij zich kunnen bedwingen, wanneer zij
hem weerzag 1 ,,Misschien,” trachtte zij zichzelf te troosten,
.... ,,misschien komt hij niet, misschien zal ik hem
W J. J. HOITSMA.
. A. T. K. N. M,
HARTMANN. t
Te ’s-Gravenhage is op 15 dezer overleden de heer W. A. T. K. N. M'.
HARTMANN, hoofdcommies van het departement van Koloniën, ridder in
de orde van Oranje-Nassau. De heer J. J. HÓITSMA. commissaris van
politie te Gorkum, is aldaar op 46-jarigen leeftijd overleden.
niet zien . ..” Maar zij wist,
dat ’t anders zou zijn.
En terzelfder tijd hoorde zij
voetstappen naderen.
Het meisje wendde het hoofd
om — en zag. En de man, die
met vlugge schreden naderkwam,
doorschouwde haar weerlooze
oogen. En in dit ééne
oogenblik zagen twee menschen,
die tot nu toe blind geweest
waren.
Hij stond voor haar. Het meisje
was opgestaan en de man
nam haar beide handen in de
zijne.
„Kind,” zei hij, met een
stem, die van ontroering trilde,
„kind. . . .”
Het meisje wilde iets zeggen,
maar ze zweeg.
Even bleef het stil ; toen
vroeg hij zacht: „Is het werkelijk
waar ? O, lieveling, liefste
I”
Het meisje maakte haar handen los en
blos zich over haar gezicht verspreidde, zei
Ioofd . .. .”
„Je was verloofd,” zei de man, nu met een triomfklank
terwijl een diepe
„Ik ben vervan
deze groep is opgericht. De
vele andere autoriteiten. (V.F.B.).
VOOR ONZE MILITAIREN.
De feestelijke inwijding van het Friesch militair Tehuis in de fortengroep Abcoude, dat door de officieren
opening werd o.a. bijgewoond door Gen. Ophorst, Baronesse Tuyll van Serooskerken. Dr. de Hartog en
in zijn stem en hij trachtte den ring van haar vinger te schuiven.
— „Het kan niet,” zei het meisje, „ik . . . .”
„Luister nu eerst,” zei de man, terwijl hij haar zacht op
de bank neerdrukte. „Luister !”
En nu vertelde hij haar, hoe hij haar had liefgehad al
die jaren, maar het niet durfde uitspreken. „Je was nog
maar achttien, en ik dacht : zoo jong zal ze zich niet willen
verbinden aan iemand, die zooveel ouder is. Het kostte
mij ontzettend veel, zoolang te wachten, maar alleen de
vrees, dat je nog je jeugd te lief zoudt hebben, deed me zwijgen.
Tot ik het bericht kreeg van je verloving.
Ik durfde niet meer hier komen, want ik wist, dat m’n
liefde meester zou zijn boven alle verstandelijke overwegingen.
Ik heb met m’n liefde geworsteld al dien tijd, maar
nu kon ik het niet langer. Ik kwam terug, en evenals vroeger
liet men me hier als een oud, vertrouwd vriend binnen.
Ik wilde, ik moest komen, om in je oogen je geluk te lezen,
om de zekerheid te hebben, dat van ons beiden althans éen
gelukkig zou zijn —en nu hebben je oogen je verraden.
Maar het is nog niet te laat, liefste . . . .”
„Het is te laat,” zei ze met toonlooze stem. „Ik heb mijn
verloofde m’n woord gegeven en dat is mij even heilig als
mijn trouwbelofte het zou zijn. Want ook vóór ik verloofd
DE GUSTAAF-ADOLFVEREENIGING.
De jaarvergadering van de Gustaaf-Adolfvereeniging, op 17 November te Utrecht gehouden. (V.F.B.)
was, hield ik van jou.” — „Dat kun je niet meenen,” zei
de man smartelijk.
„Het wil dit zeggen,” zei het meisje, „dat ik mezelf een
oogenblik vergeten heb, en je daardoor iets ontsluierd is,
wat mijn leven lang bedekt
had moeten zijn. Maar het is
te laat. Ik heb mijn woord verpand
en kan ’t niet terugnemen.
Ga nu, en , maak het mij
niet al te moeilijk.”
„Het kan niet, het mag niet.
O, mijn meisje, mijn eigen lief
meisje, zeg, dat het niet waar is,
dat je het niet meent 1”
„Ga weg,” zei ze, en haar
stem trof hem tot diep in zijn
ziel, „voor ik zou vergeten wat
ik niet mag.”
Haar smeekende blik ontwapende
hem. Zacht legde hij de
hand op haar hoofd.
„Mijn meisje,” zei hij nog
eenmaal. Toen, plotseling, als
rukte hij zich los, keerde hij zich
om en ging, zonder om te zien.
Het meisje staarde hem onbeweeglijk
na, maar toen zijn
voetstappen weggestorven waren,
drong de bittere waarheid
tot haar door: hij ging van haar
weg en zou nooit terugkeeren,
hij, haar liefde, haar leven. Was dit waarlijk haar hoogste
roeping : haar geluk te offeren aan w.at zij haar plicht
meende te zijn ?
EEN HOOGST ZELDZAAM FEIT.
Een hoogst zeldzaam voorkomend geval deed zich verleden week voor in
de Amsterdamsche politie-wereld. Op één dag vierden n.1. 10 agenten van
politie hun 25-jarig ambtsjubileum, wat zeker wel een unicum kan worden
genoemd! Hierboven de jubilarissen poseerend voor onzen fotograaf.
(V.F.B.)
En opeens, in onstuimig verlangen,
strekte zij de armen
uit : „Kom terug, kom terug,
mijn eenige lieveling; ik kan
niet zonder je, ik wil je niet
missen, blijf bij me, ik heb je
zoo noodig.”
Haar oogen staarden zonder
te zien, en haar bevende lippen
fluisterden : „Bloemen, in
den knop gebroken .... O
liefste, liefste . . . .”
Belangrijke Mededeelingen.
D
e „Panorama”-roman „Een kwajongen
in Amerika” is' compleet Om
onze abonné’s in de gelegenheid te stellen,
dit mooie werk te doen inbinden,
hebben wij een linnen stempelband
doen vervaardigen, die hun voor den
zeer lagen prijs van 25 cents wordt
aangeboden. De band is wat uitvoering
betreft gelijk aan dien van „Juliana
Rockox” en „De Tunnel”, welke boeken
reeds als premie bij „Panorama”
werden gegeven. Wij raden onzen
abonné’s aan de vellen vooral niet
oningebonden te laten liggen, daar de
gebonden deeltjes later een mooie serie zullen vormen, die onder den
titel „Panorama-bibliotheek” een sieraad voor de boekenkast zal zijn. —
Voorts vestigen wij nog de aandacht van onze abonné’s op de circulaire
die zij in ’t volgende nummer zullen vinden, en die zij vooral niet verzuimen
moeten te lgzen, daar er een belangrijke mededeeling in zal worden gedaan
over de „St.-Nicolaas-Panorama-premie” die wij onzen lezers zullen aanbieden.
HANDELSCURSUS VOOR DEN MIDDENSTAND.
Verleden week had in het gebouw der H.B.S. voor meisjes op Bleyenburg te ’s-Gravenhage de opening plaats
van de lessen aan den Handelscursus voor den Middenstand. Hierboven een groep der commissie, den directeur,
eenige leeraren, leeraressen. benevens de genoodigden, o. w. de Wethouder van onderwijs, die de officieeie inwijding
der lessen bijwoonden. (foto v. Tol.)
DE NATIONALE KINDERVRIEND.
De vereeniging „De Nationale Kindervriend,” die in 1900 opgericht werd ter blijvende herinnering aan het huwelijk
van H. M. de Koningin en Z. K. H. Prins Hendrik, gaf Woensdagavond 1.1. haar jaarlijksch groot kinderfeest in
„Concordia” te ’s-Gravenhage. Onze foto geeft een groep van het bestuur, staand, temidden van de feestvierenden.
(foto o. Tol).
NEDERL. ROTOGRAVURE-MAATSCHAPPIJ, LEIDEN.
|