|
15 PANORAMA
PRESIDENT WILSON EN ZIJN VERLOOFDE.
President Wilson van Amerika, die zich onlangs geëngageerd heeft met Mrs. Norman Galt,
gekiekt tijdens een autotocht met zijn verloofde en haar moeder. / V.F.B.)
DE BEWAPENING VAN AMERIKA.
Amerika gaat steeds voort zich meer en meer te wapenen. Op verschillende strategische punten aan de kust
worden versterkingen aangebracht en batterijen opgericht. Onze foto brengt een dergelijke batterij in beeld, met een
12-inch-kanon, een wapen, waarvan de uitwerking niet minder hevig is dan van de vermaarde 42-cms. (V.F.B.)
rijden, zwemmen, schieten, koken, naaien, lezen en schrijven,
ik behoef niets meer te leeren.”
Krone glimlachte. „Niets meer ? Kind, er zijn nog honderden
dingen te leeren om een jonge dame te zijn.” 1
„Jonge dame !” lachte zij. ,,Ik weet genoeg om u gelukkig
te maken, dus vermoei daar uw hoofd maar niet mee.”
Toen zij den bungalow bereikt hadden, die hun bescheiden
woning was, trad er een heer uit te voorschijn.
Het was een lange, man met een koud, cynisch gelaat,
waarop een wrevelige trek verscheen, toen hij
de intieme verstandhouding bemerkte tusschen het
jonge meisje en haar begeleider.
„Mijnheer Krone?” vroeg hij.
„Zoo is mijn naam,” antwoordde Krone rustig.
„Wat verschaft mij de eer van uw bezoek ?”
„Dat zal ik u cnmiddellijk zeggen,” was het antwoord.
Toen, met een snellen blik op het jonge
meisje, dat nog steeds aan den arm van haar pleegvader
hing, ging hij voort:
„Twaalf jaar geleden werd door u een kind gevonden,
dat op een claim was achtergelaten, die door
u juist gekocht was. Ze heette toen Carlton’s claim.”
Krone, die gedurende deze woorden den vreemdeling
in verbazing had aangestaard, maakte zacht
zijn arm los uit den krampachtigen greep van het
meisje en fluisterde: „Ga in de andere kamer, lieve!”
Zij wilde gehoorzaam doen, wat haar pleegvader
haar zei, toen de vreemdeling tusschenbeide trad.
„Ik geloof dat het beter is, als zij hoort wat ik te
zeggen heb. Het betreft haar.”
Krone schrikte en instinctief sloeg hij beschermend
den arm om het meisje heen.
„Wel,” zei hij kortaf. „Wat is er met het meisje dat ik
op Carlton’s claim vond ? Zij behoort mij nul”
Er was een dreigende klank in zijn stem, die den vreemdeling
niet ontging.
„ik vrees, mijnheer Krone,” antwoordde hij zoetsappig,
„dat er iemand in Engeland is, die een wettelijk recht op
uw pleegdochter heeft.”
„Wien meen je?” vroeg hij somber.
„Achttien jaar geleden,” ging de vreemdeling voort „waren
VERDWIJNEND STADSSCHOON.
Het „Huis te Hoorn” te Rijswijk fZ.-H.), dat bestemd is binnenkort te
worden afgebroken. Het gebouw, dat reeds dateert uit het begin der 16e
eeuw. vertoont duidelijk het spoor der sinds zijn stichting vervlogen
eeuwen.
Geoffrey Carlton en zijn vriend Felix Strong verliefd op
dezelfde vrouw. Carlton trouwde haar en kort daarna wist
Strong onder den schijn van vriendschap zijn vriend te
bewegen een goudmijn hier te gaan exploiteeren. Een jaar
later keerde Strong terug met de mededeeling aan Carlton’s
vrouw, dat haar man gestorven was.”
Hij zweeg en keek naar het meisje aan Krone’s zijde.
DE OOSTERHOUTSCHE LIEDERTAFEL ,,AURORA”.
Een groep van leden der Oosterhoutsche iiedertafel „Aurora”, genomen ter gelegenheid
van het zilveren jubileum van haar Directeur, den heer Dorrenboom,
die ais dirigent een internationalen naam heeft. (K.F.Ö.y
Ze zag hem aan met wijde, verwonderde oogen, waaruit
hem bleek, dat zij van zijn woorden niets begreep, maar
Krone begreep hem des te beter en den vloek die op de
verlaten claim gerust had, als werd ze bezocht door Carlton’s
geest, voelde ook hij zich ten offer vallen en wat eens een
mysterie geweest was, werd nu een gruwelijk feit.
„Eenigen tijd later,” ging de vreemdeling voort, „huwde
Strong de weduwe van zijn vriend en reisde met haar en
Daisy, het dochtertje van Carlton, naar Melbourne, Op
zekeren dag, toen het kind ongeveer vijf jaar oud was,
werd ze vermist. De moeder heeft haar kind nooit teruggezien
en algemeen werd aangenomen, dat het gestolen was.”
Krone drukte het sidderende meisje nauwer tegen zich
aan.
„Kort geleden stierf mevrouw Strong en haar man bekende
haar kort voor heur dood, dat hij het kind in het
geheim had meegenomen en naar de mijn gebracht had,
waar hii den vader gedood had. Hij beloofde zijn stervende
vrouw eenigszins goed te maken wat hij misdaan had en
stelde werkelijk een nauwkeurig onderzoek in naar het kind.
dat hij gehaat had als den vader. Het onderzoek bracht
aan het licht, dat het kind uw pleegdochter is, mijnheer
Krone 1”
Krone slaakte een diepe, smartelijke zucht.
„Die man, wiens agent u is. kon toch niet meenen haar
van mij te nemen, na al die jaren ?” riep hij woest uit.
„Hij beloofde het op haar moeders verzoek,” was het
antwoord, „en hij vermaakte het meisje zijn geheele vermogen,
d,och juist toen hij de tijding kreeg, dat het kind
hier gevonden was, stierf hij plotseling.”
„Dood 1 Dan blijft ze hier 1 Dan heb ik de meeste rechten
„Het spijt mij u te moeten teleurstellen, mijnheer Krone,”
ging de bezoeker voort. „Als zaakgelastigde van den heer
Strong, heb ik order Daisy Carlton met mij naar Engeland
te nemen, anders verliest zij de geheele fortuin haar door
haar stiefvader nagelaten.”
„Engeland!” riep het meisje verwonderd uit. „Naar
Engeland gaan en vadertje verlaten ? O, neen dat kan ik
niet! Zeg dien vreeselijken man, dat ik dat niet doen wil,
vadertje 1” Ze staarde haar pleegvader met smeekenden
blik aan.
,Ik geloof niet dat de heer Krone u hierin helpen zal,
juffrouw Carlton !” zei de zaakgelastigde op koelen toon.
„Het zou verkeerd wezen als hij zijn invloed aanwendde
om u een fortuin te doen wegwerpen, en u over te geven
aan de liefdadigheid van een man, die geen bloedverwant
van u is.” Het meisje zag hem aan met vlammende oogen
en haar lippen beefden, terwijl ze trotsch zei: „Het is geen
HeMadigheid. Hij heeft mij noodig, omdat hij mij liefheeft.
Is ’t niet, vadertje?” Krone beet zich op de lippen. „Hij
heeft mij noodig. omdat hij mij liefheeft!” God alleen wist.
hoe waar deze woorden waren. De onschuldigheid in haar
woorden trilden smartelijk in hem door. Waarom
zou hij haar niet bij zich houden ? Zij was zijn
eigendom door de wettep der liefde en dankbaarheid.
Hij behoefde slechts te zeggen „neen” en ze bleef
bij hem. Ze zou hem niet verlaten voor het gewetensgeld
van den man die haar vader vermoordde.
Maar was dat niet zelfzuchtig ? Mocht hij haar
berooven van alle genot en gemakken, die de be
schaafde wereld den gefortuneerden aanbiedt en
haar doen blijven in het ruwe mijnwerkerskamp met
geen ander gezelschap dan het zijne?
Hij nam haar handen in de zijne. „Het is beter
dat je gaat, lieve! Ik zal beter kunnen werken
als ik geen kleinen last hier meer heb.”
Gedurende de dagen die volgden, was Krone onafgebroken
aan het werk. Dag en nacht vocht hij
tegen den demon der wanhoop die hem tegengrijnsde
als hij dacht aan de lange, eenzame jaren die
voor hem lagen.
Eindelijk was alles klaar en vertrok zij na een
smartelijk afscheid.... Een week later terugkee-.
rende van de Kronekind-mijn zag hij, zijn woning
naderende, iets wits fladderen in de deuropening,
iets dat hem den adem deed stokken in de keel.
Hij strekte de armen uit. — ’t Was’t kindje.
„O, vadertje, vadertje ! Ik kon niet gaan ! Ik kon je niet
alleen laten. Ik ging tot de stad, gaf mijnheer Sharpe zijn
afscheid en rende terug naar jou waar mijn hart is.”
„Kind! Heb je alles opgegeven? Al dien rijkdom om
naar de Gele Heuvels terug te keeren ?”
„Ja! Ik ben Krone’s kind. wat ik altijd was. en altijd
blijven wil.” —„Krone’s kind !” fluisterde hij, „Vertel me,
lieveling, wil je Krone’s vrouw zijn?”
„Ja Krone F” zei ze eenvoudig en oprecht.
VAN ONS KRANIG VLIEGERCORPS.
De bekende Nederlandsche vliegenier, luitenant M. van Meel (in burger)
met zijn zelf geconstrueerd watervliegtuig, verpakt op een auto. Naast den
vliegenier staat zijn monteur; de twee andere personen zijn militaire helpers.
De opname werd gemaakt in het vliegkamp Gilze-Rijen.
|