|
287 PANORAMA
dan je ooit mijn stiefbroeder zoudt hebben kunnen verwonden.”
Aldus had Karlowitch zijn werk gedaan. Hij had zonder
twijfel kennis gekregen van de verhouding, waarin zijn stiefzuster
tot hem, Barnes, stond en dit had zijn naijver opgewekt;
en waarschijnlijk ook uit vrees voor de aanstaande
ontmoeting had hij gelogen, schandelijk gelogen
achter den rug van zijn vijand.
Fred Barnes kon dien nacht den slaap niet vatten, rusteloos
woelde hij heen en weer. Het misverstand tusschen
hem en Felice behoefde slechts eenige woorden tot opheldering,
doch Barnes had zijn trots, en als bij verliefde jongelui
de trots spreekt, is het verstand meestal ver te zoeken.
Hij was in zulk een verbitterde stemming dat hij liever
gestorven zou zijn, dan een woord tot zijn verdediging te
spreken of te schrijven.
* *
*
De kamer van Britton was gevuld met jongelui, doch
de vroolijke toon, die daar gewoonlijk heerschte, had thans
plaats gemaakt voor een beklemmenden ernst.
Britton als de secondant voor Barnes, en Chaillu voor
Karlowitch. verrichtten stilzwijgend de noodige voorbereidselen
voor den strijd, die geen strijd zou zijn van twee
tegenstanders tegen elkander, maar een strijd tegen zichzelven.
Dit duel hier zou een geheel ander karakter dragen
dan gewoonlijk : het zou geen manslag zijn maar een zelfmoord.
Twee glinsterende revolvers lagen op de tafel. Britton
en Chaillu namen ze op en verlieten de kamer, kwamen
terstond daarop terug en legden ze weer neer.
„De keus is aan u,” zei Barnes.
Karlowitch stapte naar voren, maar Britton trad hem
in den weg.
„Mijn vriend is uitgedaagd,” zei hij, „hij mag dus kiezen.”
„Maar hij staat zijn recht af,” zei Chaillu.
Britton bleef echter onverzettelijk op zijn stuk staan,
terwijl het meerendeel der aanwezigen hem gelijk gaf. Karlowitch
was eensklaps doodsbleek geworden en trok zich
terug, terwijl hij mompelde :
„Zooals je wilt 1”
Barnes zelf drong er op aan zijn tegenstander de keus te
laten, doch Britton verzette er zich tegen met onverklaarbare
hardnekkigheid. Eindelijk gaf Barnes toe en naderde
de tafel onder de opmerking dat hij niet begreep waarom
zijn vriend zoo tegen zijn voorstel gekant was.
„Hij moet eerst geblinddoekt worden I” klonk de stem
van Chaillu en uit den hoek waar Karlowitch stond, klonk
een goedkeurend gemompel.
Barnes fronste de wenkbrauwen over deze beleediging,
die duidelijk te kennen gaf, dat men veronderstelde dat
hij met zijn secondant in het geheim samenspande.
Stilzwijgend onderwierp hij zich evenwel aan dezen eisch,
naderde toen de tafel, en de eerste revolver die hem in
handen kwam, opnemende zei hij :
„Ik kies deze!”
Toen den blinddoek van de oogen trekkende, vervolgde
. hij: „Vaarwel Britton, ouwe jongen, en mijn welgemeenden
dank voor je trouwen bijstand I”
Britton greep de hand van zijn vriend en kneep die hartelijk
; hij kon niet spreken. Er was een vreemde kleinmoedigheid
in zijn houding, die een groot contrast vormde met zijn
kordaatheid van enkele minuten geleden. Zijn gelaat had
een geheimzinnige uitdrukking.
Fred Barnes keek van zijn vriend naar zijn vijand, die
evenals diens secondant hem ‘met een gelaat vol schrik en
afgrijzen aanstaarde.
Toen. de revolver op een armshoogte van zich afhoudend,
richtte de Engelschman op zijn hart, vuurde en stond ongedeerd.
Hij had den ongeladen revolver gekozen. Nu was de beurt
aan den Rus. Karlowitch echter kroop in een hoek achter
de anderen weg, sprakeloos van schrik.
„Karlowitch ! Karlowitch !”
Allen behalve diens intieme vrienden
laakten den Rus, wiens laffe houding
zoo’n scherp contrast vormde met zijn
vroegere woorden en het kalme gedrag
van den Engelschman. De sympathie
was plotseling van den eersten op den
laatsten overgegaan en ze drongen er
op aan dat Karlowitch zijn woord gestand
zou doen.
Doch nu kwam Fred Barnes tusschenbeide.
De geladen revolver grijpende, zei
hij: „Neen, neen S Luister een oogenblik.
Er waren eenigen onder jelui, die
mij eergisteren een lafaard noemden,
omdat ik niet duelleeren wilde. Weet
je wrat hiervan de reden was? A propos,
Felix, er zit te veel asch aan je sigaar 1”
Snel als de gedachte richtte hij zijn
revolver; een schot klonk en de kogel
vloog in de deurpost, doch de asch was
weggeschoten van de sigaar, die Felix
nog tusschen de lippen hield.
„Ik wilde Karlowitch een kans geven,
want de partijen waren niet gelijk,”
zei Barnes kalm. „Mijn voorstel gaf hem
deze. Je ziet hoe hij ervan geprofiteerd
heeft. Maar hij zal niet ontsnappen. Het
zou jammer zijn van de heeren hier
vereenigd, die zoo van sport houden, z
als ze onvoldaan vertrekken moesten
en hun gewaardeerde belangstelling onbeloond
bleef. Kan iemand ons aan een
ONGELUK TE AMSTERDAM.
Aan de Kattenburgerbrug te Amsterdam sprong een der lantaarns
door een ontploffing in stukken. Een kind werd door
een der wegspringende stukken gedood.
paar degens helpen ?” — Louis Stéphan vloog weg naar
zijn kamers eenige huizen verder en kwam spoedig met
twee degens terug.
Barnes bekeek ze met critischen blik.
„Wil je kiezen, Karlowitch ?” . De Rus aarzelde even, doch hij kon het voorstel niet
afslaan, dat zou hem bij zijn kunstbroeders geheel onmogelijk
hebben gemaakt. Met tegenzin nam hij een der
wapens op.
„Verdedig je 1”
Eindelijk kwam het dan toch nog tot een strijd zooals
zij zoo gaarne gewenscht hadden en vol verwachting vormden
ze een kring.
Karlowitch begon het gevecht met een woedenden aanG.
REHLv. DRANEN KS.CHAGEN. f
Op 57-jarigen leeftijd is voor eenige dagen overleden de heer
G. REHL VAN DRANEN, in leven kapelmeester van het
6e Regiment infanterie. — Te Medemblik is de vorige week de
alleenwonende 7O-jarige heer K. SCHAGEN vermoord.
val en trachtte door de snelheid en hevigheid van zijn stoeten
een spoedige overwinning te behalen ; geen twee minuten
waren er echter verloopen of het was voor elk der aanwezigen
duidelijk dat Karlowitch volkomen aan de genade
van zijn tegenstander was overgeleverd. Barnes speeide
met hem ; na een paar minuten zou hij er een eind aan maken
en ... .
Het einde kwam ; een snelle draaiing van het handgewricht
en Karlowitch’s degen viel kletterend op den grond.
Het volgende oogenblik vond den Rus tegen den muur
met de punt van Barnes’ degen tegen de borst.
Een grimmige lach speelde om Barnes’ lippen, een glimlach
die alle toorn en minachting uitdrukte, die hij voor
zijn tegenstander gevoelde. Hij trad een paar passen terug.
„Wil je hem zijn degen eens geven, Britton !” zei hij.
Maar Karlowitch had er genoeg van.
FEEST TE ROME.
In het stadion National werd de vorige week het feest „Natale di Roma" gevierd
demonstratie namen 4000 kinderen deel. Meer dan 10.000 personen, waaronder
familie, woonden het feest bij.
„Neen, neen 1” riep hij uit. „Ik vecht niet meer! Ik ga
heen 1”
„Niet voordat je mij je verontschuldiging hebt aangeboden.”
„Dat doe ik niet!”
„En je wilt niet vechten? Dan blijft mij geen andere keus
over dan dit.”
Plotseling, met een opwaartsche beweging van zijn wapen,
scheurde hij met de degenpunt Karlowitch’s wang open van
zijn mond tot zijn oor.
De wond was maar gering, weinig meer dan een
diepe schrap, doch ze toonde Freds meesterschap
op den degen en zou een litteeken achterlaten, dat voor
den bezitter een blijvende herinnering zou zijn aan dezen
dag.
Ondanks den gunstigen afloop van de ontmoeting met zijn
tegenstander was Fred Barnes toch in geen vroolijke stemming,
toen hij een uur later tegen donker, nadat door Britton
en een half dozijn vrienden zijn schitterende overwinning gevierd
was, naar huis terugkeerde. Hij was in de oogen van
zijn vrienden volkomen gerehabiliteerd, hij had de beleedigingen
van Karlowitch schitterend gelogenstraft, maar
daarvan wist het meisje dat hij beminde niets. En voor al
het geld der Indische nabobs zou hij zich niet hebben willen
vernederen om het haar te vertellen.
Terwijl hij zoo mijmerend voortliep, voelt hij opeens den
druk van een zachte hand op zijn arm. Hij keert zich om,
het is Felice.
„O, Fred, vergeef me, vergeef me ! Ik weet alles! Ik
ben zoo verdrietig !”
Hij drukte haar in den arm, terwijl zij snikte van zelfverwijt.
„Ik was trotsch, onbillijk, maar Karl sprak zoo overtuigend.
Maar Paula vernam vandaag de waarheid en nu was
ik zoo bang voor jou, dat ik naar Brittons kamers vloog
om het afschuwelijk duel tegen te houden. Ze wilden mij
evenwel niet binnenlaten. Een van je vrienden kwam naar
buiten, en vertelde mij van het lafhartig gedrag van Karl
en dat hij een paar degens ging halen. Toen heb ik gewacht
en gewacht en gebeden . .. .”
„Daar, daar heb je je loon,” zei Fred, terwijl hij de tranen
van haar wangen kuste.
„Het was bijna geen vechten !”
„Won je?”
„Dat denk ik wel 1”
„Heb . . . heb je hem gedood?”
Fred lachte, een helderen, muzikalen lach, die echode in
de nauwe stille straat. Het meisje keek hem vragend
aan.
„O, hij is ongedeerd, kindlief,” zei hij. „Een simpel schrapje.
Hij was vriendelijk genoeg om mij daartoe in de
gelegenheid te stellen en misschien . . . vertelt hij je wel
alles omtrent onze ontmoeting. Onderwijl stel ik je voor
naar je huis te gaan, ik heb je vader over een belangrijke
zaak te spreken.”
Het verloop van het zeldzame duel was den heer Galton
reeds ter oore gekomen en de oude soldaat was ten zeerste
verlangend om den held de hand te drukken, ondanks het
feit dat zijn stiefzoon de tegenpartij was geweest. De oude
heer stond er op, dat hem door Fred met behulp van een
oude sabel de verschillende poses zouden worden gedemonstreerd.
Het duurde dus geruimen tijd voor Fred gelegenheid
kreeg de aandacht van den kolonel te bepalen bij de eigenlijke
reden van zijn komst. Dat zijn aanzoek gunstig was
opgenomen, bleek genoeg uit de gelukkige gezichten van
de beide minnenden, toen ze elkander „goeden nacht”
wenschten.
Op den trouwdag, zes maanden later, trok Britton zijn
vriend ter zijde :
„Het verwondert mij niets, dat Karlowitch afwezig is,”
zei hij. „Geen mensch ziet gaarne dat
de vijand succes en geluk heeft, dien
hij eerst getracht heeft te vermoorden
1”
„Vermoorden ? Waarde Britton, wat
bedoel je eigenlijk?”
„Je herinnert je dat revolver-idee
van jou ? Het zou jou bijna je leven
gekost hebben. Dat beest van een
Karlowitch en zijn secondant, die
schurk Chaillu, hadden afgesproken de
ledige revolver te merken.
Ik zag nog net, hoe hij het handvat
merkte.
Karlowitch hoopte het eerst te
mogen kiezen.
Dat had voor jou de dood beteekend.
Daarom verzette ik me hiertegen met
alle kracht.
Chaillu, de fielt, denkende dat ik
met jou een zelfde afspraak gemaakt
had, eischte toen dat jij geblinddoekt
zou worden.
Je goed geluk deed je de ledige
revolver kiezen, maar het was een
dubbeltje op zijn kant.
Het moordplan was niet gelukt!”
Fred schudde zijn vriend de hand en
zijn krachtige greep was welsprekender
dan woorden zouden geweest zijn.
. Aan de sportde
Koninklijke
|