|
'ie den vrede wil, die wapene zich ten strijde.
Dat was door vele eeuwen heen de machtspreuk,
welke de wereld verontrustte. En
of nu al millioenen waren opgeofferd en neg
eens milliarden waren uitgegeven voor de
uitrusting ten strijde, zondei ooit vrede,
maar altijd weer nieuwen krijg tot gevolg te hebben: de
machtspreuk werd en bleef gehuldigd.
* ♦*
Wat zal de maatschappij gaan doen, als deze oorlog
ten einde is? Zal de oude leus de nieuwe worden? Of
zal men eindelijk geleerd hebben andere maatregelen
tegen den oorlog te nemen ? Dat is een heel mooi onderwerp
om in ernstige vergaderingen, genoeglijke
sociëteitshoekjes. debating-clubs
en ,,at homes” over te praten en wij
gelooven niet, dat er veel menschen in
ons gezegend vaderland zijn, die er geen
meening over te verkondigen, laat staan,
die er nooit over nagedacht hebben.
’t Is heel goed, dat zulks hier en elders
zoo geschiedt. L3at men in de neutrale
landen maar schrijven en denken over dit
moeilijk vraagstuk. En al peinsden heel
knappe diplomaten, wij mogen wel zeggen
de allerknapste, er tot op heden tevergeefs
over, men kan nooit weten hoe
eindelijk en onverwacht uit een onbekend
hoekje een denkbeeld geboren kan worden,
dat de oplossing biedt. Tot nu toe heeft
nog nooit een mensch begrepen hoe een
koe een haas kan vangen, zegt het spreekwoord.
politie voor Europa in te stellen. Welnu, een neut. .e
zone, die als buffer kan dienen tusschen de elkaar bestokende
landen in West-Europa, een dergelijke zone
wellicht ook in het Oosten, zouden volgens het denkbeeld
van den heer Hapgood een uitmuntende gelegenheid geven,
om den vrede te bevestigen, want op deze neutrale
stroken, zou de internationale politie haar hoofdbasis
hebben met de vertakkingen, welke elders noodzakelijk
worden geacht. Deze macht zou onder het toezicht van
het internationale arbitragehof staan en wie het in zijn
zin zou krijgen om deze neutrale streken, waarvan de
onzijdigheid in hare beteekenis zoo duidelijk omlijnd en
besproken is, te bedreigen, die zou niet alleen een strateNa
dezen oorlog zal Rusland, volgens de meening van
den schrijver genoeg thuis te doen hebben. Inwendige beroeringen,
een strijd door de opkomende democratie gevoerd,
zal het Czarenrijk en zijn heerschers genoeg werk
geven, zoodat zonder bedreiging van Duitsche of Oostenrijksche
zijden, Rusland er niet aan zou behoeven te
denken, om zich tegen het Westen te richten.
Zelfs wanneer het Slavische ras eens de macht over
Europa zou krijgen, dan nog vreest de Amerikaan er
geen nadeel van.
Hij ziet in de toekomst, over een of twee eeuwen,
drie groote, vereenigde en elkander sympathieke, volksgroepen
: de Slaven, de Aziaten, de West-Europeanen
met al hun vertakkingen.
I n Amerika denkt men ook diep na over
de oplossing van het geschil. Wat er na den
oorlog zal gebeuren, brengt in het werelddeel
aan de overzijde van het breede water
eveneens heel wat tongen in beweging,
heel wat pennen op papier. Een curieus
voorstel vinden wij in het veelgelezen tijdschrift
„Harpers Weekly”, van de hand
des redacteurs, den heer Herman Hapgood,
een journalist, die in vriendschappelijke
verhouding tot president Wilson staat en
tot diens partij behoort.
Mister Hapgood, (het is te hopen dat
ook hier de naam een voorteeken en zijn
hap een goeden zij), gaat eens na op welke
wijze Europa in overoude tijden in groote
rijken werd versneden en hoe de erfenis
van Karei den Grooten onder diens kleinkinderen
werd verdeeld. Het middenbrok
Hoe een Amerikaan zich door middel der aangegeven neutrale zóne een oplossing van het
Europeesch geschil denkt. Op ons kaartje is deze zóne donkerder getint.
De wijze, waarop „Harpers Weekly”
de voorgestelde westelijke neutrale zóne
uitkoos, hield ook rekening met de billijke
verlangens der mogendheden.
Elzas-Lotharingen, dat niet Fransch
genoeg bleef om bij Frankrijk, niet Duitsch
genoeg is om bij Duitschland te behooren,
gaat een neutraal rijk worden;
de afscheiding van een deel van Savoye
zal voor Frankrijk, noch voor Italië een
groot offer zijn.
Geen der rijken zou meer zijn grenzen
behoeven te verdedigen, want daar zullen
geen vijandige legers meer dreigen, overal
toch bevindt zich een neutrale zóne.
Revanche-denkbeelden, ontstaan door
verlies of teleurgestelde verwachtingen, zouden
vervallen, want als de eens veroverde
buit in het bezit van geen der strijdende
machten komt, welnu, dan is er geen
reden meer voor zulke heftige wraakbegeerte.
De neutrale zonen zouden door hun
schitterende ligging, het voermiddel voor
den internationalen handel kunnen zijn,
waardoor geen der- grootmachten voorkeur
of schade zou hebben.
Is dat alles niet het beste voorbehoedmiddel
tegen oorlog en de meest
krachtige garantie voor den wereldvrede,
welke men zich denken kan ?
Mèin Liebchen was willst du noch
mehr 1
van Europa was eens het heerschersgebied van den Koning
van Lotharingen, zoo vertelt hij, en strekte zich uit van de
Noord- tot de Middellandsche zee. Holland was er onder
begrepen, België, Luxemburg, Elzas-Lotharingen, Zwitserland,
en een deel van het oude Savoye, sloten er zich
aan vast.
Stel nu eens dat de oorlog in een onbeslisten strijd zich
tot in den treure zou rekken, steeds meer goed en bloed
der natie’s vragend, dan moeten wel armoede en gebrek,
inplaats van welvaart en voorspoed in Europa gaan heerschen,
ook de neutrale landen bedreigend. Er is herhaaldelijk
gesproken om ter voorkoming van een dergelijken
ramp een internationaal gerechtshof en een internationale
gisch moeilijke opdracht te vervullen hebben, doch ook
moreel zéér zware verantwoordelijkheid op zich nemen.
De Amerikaansche schrijver, die het blijkbaar niet erg
met Duitschland opheeft, acht de uitvoering van zijn
voorstel alléén mogelijk, wanneer dit rijk, hetzij door de
macht zijner tegenstanders of door de kracht van inwendige
beroeringen, niet tot de verwezenlijking van zijn gebiedsuitbreidingslust
kan komen.
Voor Rusland heeft de Amerikaan niet zoo’n groote
vrees.
Hij gelooft in de verwezenlijking van de beloften,
door den Czaar tegenover Polen en de Joden afSelegd.
In Amerika kijkt men niet tegen groote besluiten op.
Er zit iets aantrekkelijks in zoo’n durf.
Welnu, laten wij dat aantrekkelijke niet bederven door
de hier als curiositeit weergegeven denkbeelden te gaan
beoordeelen of veroordeelen.
En wat denkt gij ervan
geïnteresseerde lezeres ?
vriend lezer, en zoo zeer
DE OVERSTROOMINGEN IN DE THEEMSVALLEI
Het winkelen is niet gemakkelijk op deze wijze. IN DE HUWELIJKSBOOT. — De bruid en bruidegom, Miss Pitman en Kapitein Forbes, waren
genoodzaakt met de bruiloftsgasten per boot naar de huwelijksvoltrekking in de kerk te gaan.
Een militair, die tot aan de knieën in het water staat.
* *
*
De Theems is de vorige week zoodanig gewassen, dat een groot deel der plaatsen bij Londen onder water stond en daarvan te lijden had. Bovenstaande foto’s illustreeren duidelijk den toestand.
Hoe men in Amerika de Oorlogsoorzaak wegnemen wil
|