|
DE ZORG VOOR DE GEWONDEN
EN HUN SPOEDIGE GENEZING
PANORAMA
JAPANSCHE ROODE-KRUISDOKTOREN.
'ij hebben bij de voorplaat van ons vorige
nummer maar een heel kort onderschrift
gedrukt. Opzettelijk hebben wij ons beperkt,
want als wij ons hart hadden willen uitstorten
bij dat beeld van oorlogsellende,
dan waren ons lichtelijk de bitterste woorden
uit de pen gevloeid. Hoe kon het anders.
Men herinnert zich het beeld. Een jong officier, met
de trekken van iemand, die zich bewust is, op hooge
wijze zijn plicht vervuld te hebben, de borst gesierd met
twee eereteekens, welke het bewijs daarvan afleggen, en
die jonge man .... een gebrekkige voor zijn leven lang.
Wij kunnen begrijpen, wat er op ’t oogenblik in ’t hart
van den jongen „heid” omgaat, hoe hem de eerbiedsbetuigingen
zijner omgeving, de gedachte aan de vleiende
woorden, waarmee hem zijn commandanten hebben begroet,
nog vol levensvertrouwen doen zijn.
Maar wij, nuchtere, neutrale buitenstaanders, wij zien
verder en begrijpen hoe vreeselijk de ontgoocheling moet
zijn, welke eens, onherroepelijk en onafwijsbaar, dien vernietigden
man, haar geesel zal doen voelen.
Deze jonge officier is geen enkeling, hij is een type van
de velen, die van de slagvelden naar huis worden gestuurd
als de jammerlijke slachtoffers van de verfoeibare
menschenslachting. Met hem zijn er duizenden en tienduizenden,
wien een gelijk lot beschoren is of nog wacht.
De oorlogsduivel blijft nog heerschen op de velden en in
de steden van West- en Oost-Europa. In het Zuiden
even erg, waar rijen jonge mannen hun leven en hun
lichaam voor hun vaderland en de belangen der beheerschers...
en hun dwalingen opofferen.
Een lichtzijde in al dat droeve is de zekerheid, dat
de wetenschap niet stil zit en peinst en beproeft om alles
te doen, waardoor het vreeselijk gevolg van de wonde, erger
feitelijk nog dan de dood, verzacht wordt, zoodat de gewondene
niet voor altijd verloren moet gaan.
* * *
In Frankrijk werken de geleerden van het Instituut
zonder dezen drang niet zouden bereikt zijn. Daarvan
profiteert de geneeskunde en met haar de getroffenen,
die onder het bereik der artsen komen. Zoo wordt van
Duitsche zijde melding gemaakt van een nieuwe methode
om etterende wonden te behandelen.
PROF. METSCHNIKOFF,
directeur van het Instituut Pasteur te Parijs, bekend om zijn
Tetanus-bestrijding.
Ook hier was het de ervaring, welke een andere richting
aan de behandeling gaf, een verandering welke in zichzelf
eenvoudig is en toch heilzaam bleek. Behalve eenvoud,
waren zindelijkheid en goedkoopte er bovendien de voordeelen
van.
Om het wondvocht, dat van bacteriën wemelt en dat
het organisme tot koortsreactie dwingt, te verwijderen,
bediende men zich steeds van strooken gaas, die het
vocht opzuigen, maar alleen zoolang tot zij verzadigd
zijn. Van dat oogenblik af werkt het verband verstoppend
op de wond en het vocht, dat daardoor tegengehouden
wordt, veroorzaakt een verergering van den ziektetoestand.
De nieuwe methode weet dit nadeel te vermijden
en laat op grond van de overweging, dat de lucht minder
gevaarlijke smetstoffen bevat dan het wondvocht, de
wond open. Het gipsverband laat op de plaats waar de
wond is een venster open of wordt, meestal aan de gewrichten,
geheel onderbroken en door gewelfde, in het
overige gedeelte van het verband boven en beneden de
wond ingegipste ijzeren banden, vervangen.
Men heeft er nu op te letten, dat de zieke zoo neergelegd
wordt, dat het wondvocht gemakkelijk kan wegloopen.
In een oorlogsbijlage van de Munchener Medizinische
Wochenschrift, waaraan bovenstaande mededeeling is ontleend,
wordt dan ook het volgende aangeraden :
De zieke wordt zoo gelegd, dat het wondvocht weg
kan loopen — bij schoten in de kuit bijvoorbeeld, ligt
hij eenvoudig op den rug — of er wordt een kunstmatige
opening gemaakt aan de onderzijde van het gekwetste
lichaamsdeel, meestal aan den arm of aan het been,
waaruit de afscheiding in een daaronder staand etterbekken
loopt. Het bleek, dat etteringen, die op deze wijze behandeld
werden, met den dag beter werden, dat de koorts
onmiddellijk weg bleef en dat de ondragelijke pijnen
ophielden en tevens dat de genezing bijna zoo snel ging
als van niet besmette wonden. Bovendien spaarde men
nog een menigte verbandstof. Behandelt men de open
gehouden wonden met warme lucht, dan zijn de resultaten
bepaald verrassend. Al kan men deze behandeling ook
niet bij alle wonden zonder onderscheid toepassen, toch
is zij in een groot aantal gevallen geschikt, vooral bij
EEN GEWONDE DUITSCHE SOLDAAT
wordt door zijn makker bij een der op de Franschen veroverde kanonnen gebracht.
GEWONDE BELGISCHE SOLDATEN,
die in Engeland verpleegd worden. In den rijstoel een Congo-Neger, die met de 3elgen meestreed.
Pasteur onder de leiding van hun eminenten
chef, Prof. Metschnikoff om den gevreesden
wondkramp, den Tetanus bacteriologisch, te
onderzoeken en door een serum de gevaarlijke
gevolgen, welke ontstaan, wanneer de
gewonden met de aarde in aanraking komen,
te bestrijden. Het is immers gebleken dat
door bovengenoemde aanraking, een bacil in
de wond kan worden gebracht, welfce de
verschijnselen van verstijving met hun gevaarlijke
gevolgen veroorzaken. En die mannen
werken natuurlijk in belang der menschheid,
hun serum is niet bestemd voor vrienden
alleen, of wordt onthouden aan den gewonden
vijand. Hoe bitter doet het dan ook
aan om te hooren, dat collega’s van Prof.
Metschnikoff weigerden hem een hulde te
brengen op zijn 70sten verjaardag, alléén
omdat hij toevalligerwijze behoorde tot een
volk, waarméé het hunne in oorlog wasl
* *
De noodzaak leert middelen vinden welke
Prinses August Wilhelm, schoondochter van den Duitschen keizer, bezoekt een zieken
huis, waar gewonde soldaten worden verpleegd.
de tot nu toe zoo gevreesde etterende schotwonden.
* * *
Uit bovenstaande mededeelingen, waaraan
nog meerdere zouden zijn toe te voegen,
blijkt ten duidelijkste, dat de wetenschap niet
stil zit.
De menschheid is toch een wonderlijke
organisatie. Terwijl aan de eene zijde alles
gedaan wordt om de vernieling en de vernietiging
zoo groot mogelijk te doen zijn, verliest
men aan den anderen kant den moed
niet en tracht men met inspanning van alle
krachten het leed te verzachten en de gevolgen
der geslagen wonden zoomin mogdijkschadelijk
te doen zijn.
Men breekt met mortieren af, om met
handen op te bouwen.
|