|
PANORAMA Na. 40 5 O C T O B E R
HARRYC. XOWLAA/D
E
enige minuten lang bleef Gifford als versteend staan met dien
aandoenlijken brief in de handen. Zijn onderzoek van de
toiletkamer had hem reeds een wenk gegeven tot wat voor
soort individu hij verworden was.
Het was te hopen, dacht hij, dat alleen Drusil en tot zekere
hoogte Kenny alles wisten en dat zij die wetenschap voor zich
zouden houden. Het verklaarde den plotselingen glans van goedkeuring, die over de wel
huisknecht was gekomen,
te zuiveren.
Het was niet moeilijk
wat er een week geleden gebeurd was. Drusil was vroegtijdig naar
het landgoed gegaan om het voor het zomerverblijf in orde te maken
en had de kinderen meegenomen. Gifford was in New-York gebleven, voorgevende drukte in zaken, hetgeen mogelijk wel waar
was, of misschien een minder prijzenswaardige uitvlucht. Dan,
toen de verjaardag van hun huwelijk naderde, had Drusil hem den
hartstochtelijken brief geschreven, dien hij in zijn portefeuille had
gevonden, die hem verbaasd had en dan in de war gebracht. Zij
had van dien liefdevollen brief een soort van proef voor zijn genegenheid gemaakt. Blijkbaar had zij voldoende reden om te
vreezen, dat hij wel een voorwendsel zou vinden om afwezig te
blijven.... zoodat zij te voren reeds haar maatregelen had genomen voor een reis naar Europa, als haar vermoedens waar
zouden blijken. Maar Gifford was op het laatste oogenblik door
wroeging aangegrepen geworden. Was het ten gevolge van dat
beroep op zijn liefde, dat hij zijn belofte om nooit meer te vliegen
had verbroken en het aanbod van zijn kennis, juist zulk een kerel
als hij vroeger geweest was, had aangenomen om naar Cambden
te vliegen en op tijd bij Drusil te komen?
Het vliegtuig, waarover zij schreef, moest dat geweest zijn,
waarin hij zich bevond, dalende naar het open veld om daar te
landen, toen het door de schuld van den piloot neersloeg. Misschien was de inkt op den brief nog niet droog, toen de bel van
de telephoon ging en Drusil vernam wat er gebeurd was.
De toestand was dus geheel veranderd voor Gifford. In plaats
van terug te keeren als het model van een echtgenoot, als een
voorbeeld van echtelijke liefde, zooals hij gemeend had te zijn,
bevond hij nu, dat hij wel het tegendeel was van zulk een personage. Drusil, wier hart gebroken was om die verwaarloozing, die
zij niet langer kon verdragen, was op het punt geweest hem te
verlaten, toen uit de hoogte der luchten hij neergeworpen werd, om zoo te zeggen aan haar voeten....
een coup de theatre geheel in overeenstemming
den dwazen opsnijder, die hij altijd geweest
was, dacht Gifford bitter.
Maar iets anders, iets meer dan het eenvoudige verlies van geheugen was met hem
gebeurd gedurende die periode van schijndood.
Hij had gedacht, toen hij bij kennis kwam, dat
hij als ware uitgestoomd was wat het lichaam
betreft, maar nu leek het hem, dat hij ook
gezuiverd was in het diepste van zijn ziel en
geest. Hij was niet meer de Gifford van zeven
jaar geleden, noch de Gifford van voor een
tweetal
Hij
rein en
daarom
anderd.
opeens een crediet-post geworden, in plaats
van een debet. Dokter Mc Intyre, die geheel
onwetend was wat betreft de intieme verhouding van Drusil met haar echtgenoot, had
als een sterk en billijk argument beschouwd,
dat Drusil niet mocht beroofd worden van die
heilige herinneringen, die iedere vrouw en
gedresseerde
toen hij het
voor Gifford
gelaatstrekken van den
bevel kreeg, dat vertrek
om zich voor te stellen.
zeven dagen.
was geheel vernieuwd, een Gifford
krachtig in hart en ziel en geest. En
was de tegenwoordige toestand verHet verlies van zijn geheugen was
moeder het dierbaarst zijn. Maar wat kon er voor kostbaars zijn
in een echtgenoot, zooals hij sedert eenigen tijd, maanden, jaren
misschien geweest was?
Voor Drusil, de beminnende, vurige, eerlijke vrouw, was dat
niet genoeg geweest. Zij verweet hem niets.... laakte alleen
zichzelf, maar vond dat de achting voor zichzelf het tot een plicht
voor haar maakte hem te verlaten, tijdelijk of voor goed; dat zou
geheel van hem afhangen. Zij beschuldigde hem van geen ontrouw,
alleen betreurde zij het, dat zijn karakter zoo veranderd was. Hij
was, dat zag Gifford nu duidelijk in, snel dien staat ingetreden,
die het ergste van alle is, noch slecht, noch misdadig, maar die
van een verwijfden egoïst, die slechts leeft voor het genot en de
verafgoding van zijn lichaam.
De gedachten kwamen langzaam in zijn geest op en zij vereischten een zeker nadenken en nu, toen zij duidelijk en beslist
zich vertoonden, werd Gifford zich bewust van een beweging in
de andere kamer.
Kenny en zijn helper waren daar bezig. Eensklaps voelde Gifford
een heftigen aandrang om mee te helpen om zijn huis te zuiveren,
geestelijk en stoffelijk, en het werk te bespoedigen. Maar gelukkig
begreep hij, dat hetgeen hij verkoos te doen, moest gedaan worden
met overleg en zonder een overdrijving, die slecht zou kunnen
beoordeeld worden.
Wat hij nu vernomen had, kalmeerde hem, zijn onzekerheid
was verdwenen en hij zag zijn weg duidelijk voor zich. Wat Drusil
noodig had, dat was geen uitlegging, maar liefde. Haar twee brieven
toonden duidelijk aan, wat zij verlangde. En het was op dit
oogenblik, toen hij dit besefte, dat hij buiten het geronk hoorde
van een auto, het geknars van de wielen over het grint en een
plotselingen schrillen uitroep.
HOOFDSTUK 6.
„Eerst moeder,” riep een heldere, verrukte stem, toen Gifford
de laatste trede van de breede trap afdaalde en in de ruime hal
kwam. Een stralende vrouw snelde hem tegemoet en Gifford bevond zich in de omhelzing van sterke, jonge armen; een gelaat,
gelijk aan een bouquet Junirozen, nat van een zachten regen, drukte
zich tegen zijn schouder. Lippen, stevig en frisch, legden zich vast
op de zijne.
En al dien tijd waren kleine handjes bezig te trekken aan zijn
kleeren, aan de panden van zijn jas, en hooge, schrille
stemmetjes riepen vol blijdschap om deel te hebben
met in dat
KORTE INHOUD VAN HET
VOORGAANDE. De held van het
verhaal, Gifford Derring, ontwaakt uit
een bezwijming in een kamer, die hij
herkent als die van een ziekenhuis.
Er komt een zeer aantrekkelijke vrouw
bij hem, en die ondervraagt de verpleegster naar zijn toestand. Gifford
herinnert zich niet, haar ooit gezien
te hebben. Na zijn vertrek uit het
ziekenhuis vindt hij in zijn zak het
horloge van zijn vader, het portret
van de mooie vrouw die hij in het
ziekenhuis zag en meer stukken, waarvan hij niets begrijpt. Van dr. Mc Intyre
verneemt hij, dat zijn vader dood is,
en dat hijzelf een vrouw (de bezoekster
uit het ziekenhuis) en twee kinderen
heeft. Dit alles weet hij niet meer,
wijl door een vliegongeluk zijn geheugen voor een deel verloren is
gegaan. Hij overlegt met den dokter,
hoe hij zich tegenover zijn vrouw
gedragen moet, om haar geen pijn te
doen door klaarblijkelijke onbekendheid met haar liefste herinneringen.
Dan komt hij thuis. Hier ontdekt hij dat
zijn kamer behangen is met portretten
van dames; hij laaf ze alle opruimen.
liefdefeest; hun eigen, tastbare overtuiging was,
dat Daddy veilig teruggekomen was uit het
een of ander, vaag door hen vermoed, maar
vreeselijk ongeluk. Langs zijn knieën kropen
de sterke kleine klimmers op om ook
hem omhelsd te worden.
Drusil liet
dan het andere
op te nemen en
geheugen werd
geestvervoering
langde hij ook
stortte zich uit in die omhelzingen, al waren
het dan ook vreemden voor hem, die hij toch
zoo innig beminde.
Toen werd hij bij de schouders gegrepen
en op armslengte gehouden tegenover een gelaat, nog nat van tranen, waarin een paar
verrukkelijke, donkerblauwe oogen hem toelachten en hem tot in zijn ziel onderzochten.
Nu bemerkte hij, dat Drusil schoon en bekoorlijk was, meer dan hij het zich had kunnen
voorstellen. Daar was geen kunstmatigheid in
of aan haar, zij was echt tot in de kern van
door
hem vrij om eerst het
pand hunner echtelijke
aan zijn hart te drukken. Geen
hem in dat oogenblik van
geschonken, maar daar verniet naar. Zijn geheele ziel
eene.
liefde
21
|