Panorama

Blad 
 van 2380
Records 11596 tot 11600 van 11897
Nummer
1929, nr. 36, 7 sept. 1929
Blad
11
Tekst
PANORAMA No. 3 6 7 SEPTEMBER DE PRINS VAN WALES inspecteerde te Calshot de Engelsche en Italiaansche piloten, die om de Schneider Cup zullen kampen. DE DEELNEMERS aan 't Landbouwhuiskundig Congres te Meppel brachten een bezoek aan Giethoorn. Z. K. H. Prins Hendrik nam aan deze excursie deel. HET DUITSCHE WATERVLIEGTUIG Henkel No. 1731, dat op weg was van Warmemünde naar Schellingwoude, kwam in zijn plaats van bestemming op den Zeedijk terecht. Gelukkig werd niemand gewond. 9
PDF
Nummer
1929, nr. 36, 7 sept. 1929
Blad
12
Tekst
P A N O R A M A N o. 3 6 7 S E P T E M B E R Het Duistere Rijk van Vervalsching en Namaak DOOR DR. P. F. VAN HAMEL ROOS ☆ I ndien ik aan de gewaardeerde uitnoodiging van de redactie van dit blad om het een en ander op bovengenoemd terrein mede te deelen, gaarne voldoe, ligt het niet in mijn bedoeling de lezers te vermoeien en te.... vervelen door uitvoerige betoogen betreffende de samenstelling van voedingsmiddelen, doch slechts grepen te doen uit het zoorijke gebied van bedrog en knoeierijen. Onwillekeurig denk ik daarbij aan een variant op het bekende woord van Goethe: „Greift nurhineiniris volle Falscherleben, „ Und ivo Ihr ’s packt, da ist es interessantF Indien wij met dit „packen" beginnen bij het Paradijs, kunnen wij al dadelijk constateeren, dat de oorzaak, de prima causa van alle vervalschingen is „de vervalsching van de menschelijke natuur." En deze heeft zich in den loop der eeuwen niet onbetuigd gelaten. De Grieken en Romeinen wisten reeds op geraffineerde wijze allerlei bedrog te plegen met voedingsen genotmiddelen — de wijn b. v. mocht in Griekenland niet te alcoholrijk zijn (men had toen reeds droogleggingseigenschappen) — er moest water bijgevoegd worden, én zóó volgaarne werd aan dezen eisch der hygiëne voldaan, dat straffen tegen wijnvervalsching moesten ingevoerd worden, ’t Herinnert aan een vervalschingsprocedure in onze dagen, waarbij de advocaat van een slijter, die zijn jenever sterk verdund had, zich beriep op de schadelijkheid van te sterken alcohol en den vervalschenden slijter als een weldoener der jenever-drinkende menschheid verdedigde ! De vervalschingen van onze voornaamste grondstof, meel, speelden in vroeger dagen een zeer belangrijke rol, en hoewel de menging met gips gelukkig tot de geschiedenis behoort, werd nog in 1886 door mij een vermenging van niet minder dan 23°/0 marmergruis in rijstmeel uit Italië geconstateerd. Gelukkig werd spoedig door de noodige publicatie aan deze schandelijke praktijken een einde gemaakt en de Italianen werden verzocht het marmer ons niet in den vorm van vervalscht meel in de maag te stoppen, doch als echte en fraaie (of desnoods nagemaakte) marmer-beelden te leveren. Dat behalve met marmerstof de knoeiers zich niet ontzagen allerlei andere minerale en schadelijke stoffen in de levensmiddelen te mengen, moge blijken uit het volgende gedicht, dat te typisch is om het te vertalen: „Vier Dinge bringen grossen Lohn. „Gips, Schiverspath, Kreide und der Thon „Sie sind für viele Sachen gut „So für des Sauglings Arrowroot „Für Bleiweiss, Butter, Chocolade. „Für Zuckerpulver. Moscowadc. „Für Seife, Talg und Opium, „Berliner Blau und auch Chinin, „Bei jedern Pulver welches weiss. „Dass Viergespan erhalt den Preis!" „Der beste Reim auf Publikum „Bleibt erstens, zweitens, drittes .... dumm. „Man kann es scheeren wie man will „Kaum wundert sich 's. stets halt esstill! „ Was man noch nicht verfalschen kann „Sieht man als Luft und Wasser anT Als motto voor vervalschers werd in Duitschland het volgende schoone versje gedicht: „Was du nit willst dass man Dir thue „Das füge fröhlich Anderen zul! Dat de rassenhaat een belangrijke rol speelde bij de beoordeeling en de bestrijding der vervalschingen, vooral tijdens en kort na den oorlog tusschen Duitschland en Frankrijk, moge blijken uit de volgende geestige satyre van den beroemden Franschen tooneelcriticus Francisque Sarcey. ’t Was gewoonte in Frankrijk alles af te keuren, wat van Duitschen oorspong was. Ziehier het scherpe verhaal: „Er waren eens vier hongerige Russische vliegen. Een harer ziet een pot met gekleurde confituren en verzadigt zich met den smakelijken inhoud daarvan. Helaas 1... . De confituren waren vervalscht met vergiftige koperkleuren .... De tweede vlieg was minder begeerig; slechts het dagelijksch brood was haar zoeken, doch zij bezweek, daar het brood vervalscht was met aluin! Daar de twee eerste vliegen alles opgegeten hadden, en tot welken kostbaren prijs!, bleef er voor de derde vlieg alleen wat te drinken over, en met wellust liet zij zich vallen in een glas schuimend bier. Doch ziet! het bier was gebrouwen met aloë en salicylzuur en een jammerlijke dood was deze vlieg beschoren! De laatst overgebleven vlieg had alles met betraande oogen aanschouwd (en dit zegt wat met 500 vliegenoogen!) en besloot uit droefheid over de hoedanigheid der Duitsche waren en de gebleken onmogelijk om in Rusland vrij te leven, ’n eind aan haar droevig bestaan te maken. Vol stervensmoed verslindt zij groote hoeveelheid vliegenpapier waarop zij duidelijk „Vliegendood" leest, doch, vreemd genoeg! hoe meer zij eet hoe gezonder zij wordt. Het papier was werkeloos en vervalscht en kon geen enkele vlieg dooden!... Het was evenals andere artikelen in Duitschland vervaardigd." Gelukkig, dat dergelijke vijandige uitingen niet meer voorkomen en geen zin meer hebben. EEN TENNIS-MACHINE, In Amerika gebruikt men tegenwoordig een instrument, dat 36 ballen met verschillende kracht „afvaart”, om spelers te laten trainen in den terugslag van service 10
PDF
Nummer
1929, nr. 36, 7 sept. 1929
Blad
13
Tekst
P A N O R A M A No. 3 6 S E P T E M B E R Ëngelsche modistes in de klas, practische wenken genietend bij een manaquin-paiade. 11
PDF
Nummer
1929, nr. 36, 7 sept. 1929
Blad
14
Tekst
PANORAMA N o. 3 6 7 S E F T E M B E R MONACO. het kleine staatje dat van de inkomsten der speelzaal leeft. Kronen en Millioenen Ih. Minde DOOR JUL K oningen en keizerinnen, zoo goed ais millionnairs en internationale gelukzoekers vindt men nergens zoo veel en zoo gemakkelijk als in de beruchte speelzalen van Monte Carlo. Een rijke farmer is evenmin bestand tegen de verleiding om zijn geluk te probeeren aan de speeltafel — die zoo zelden winnen laat — als een prins of een lord van een beroemd geslacht; het zal alleen voor den farmer wat moeilijker zijn om door te dringen in de middelste zaal, die voor de zeer rijke en voornaamste bezoekers gereserveerd wordt. In de vele jaren die ik er doorbracht (de schrijver was 40 jaar oberkellner in het Casino) heb ik vorsten en beroemdheden beter kunnen gadeslaan dan menig hoveling — Keizerin Eugénie, de koningen van Spanje, van België en Engeland, koning Eduard en den prins van Wales. Keizerin Eugénie was altijd zeer opgewonden zoodra zij won, doch, zij behield de winst bijna nooit voor zich zelf. Ik herinner mij, dat ik haar eens een likeur bracht en, dat zij mij toen 50 Louis d’ Or gaf met de woorden, dat ik het geld waarschijnlijk beter kon gebruiken dan zij. Ook koning Eduard was in het Casino bekend om de rijke fooien die hij steeds gaf. Hij was een hartstochtelijk speler en een dier eigenaardige menschen, die steeds een „systeem” aan de speeltafel toepassen om het blinde toeval van de roulette tot geluk te dwingen. Dikwijls zag ik hem aan de speeltafel met een notitieboekje terwijl hij telkens rijen cijfers controleerde en volgens een bepaalde methode speelde, in de stellige overtuiging dat hij de bank zou laten springen; natuurlijk lukte het hem nooit. Koning George, toen nog prins van Wales, vergezelde hem meestal naar de speelzaal, maar hij was geen speler : dikwijls keek hij doelloos toe bij de speeltafels of wandelde in den tuin. Hij scheen zich hier niet te kunnen amuseeren; een enkele maal nam hij plaats aan een der tafels, maar hij speelde lusteloos, LEVRIER zooals hij zich in deze omgeving steeds eenigszins scheen te vervelen. De koningin van Spanje wordt de laatste jaren niet meer in Monte Carlo gezien doch vroeger bezocht zij een tijdlang de speelzaal regelmatig. Ik herinner mij van haar een voorval, dat destijds nogal opzien baarde aan de speeltafel. Naast haar bij de roulette zat eens een Amerikaansche, het type van een rijke maar niet zeer beschaafde vrouw, die waarschijnlijk niet wist, dat haar buurdame de Spaansche koningin was. Op een gegeven oogenklik, toen de croupier een flinke winst naar de koningin schoof, vloog de Amerikaansche op en schreeuwde hysterisch: „Dat geld is van mij, die dame is een bedriegster.” In de onaangename stilte, welke op deze woorden volgde, zei de croupier: „Mevrouw moet haar woorden terugnemen.” De Amerikaansche hield haar beschuldiging echter staande en verliet nijdig de zaal. De koningin schonk verder geen aandacht aan het geval en speelde door. Intusschen lichtten de beambten van het Casino de booze Amerikaansche in over de indentiteit van de dame, die zij beschuldigd had. Zenuwachtig en geschrokken ging zij toen de zaal weer binnen om de vorstin haar excuus aan te bieden. De koningin gaf op scherpe en geraffineerde manier te kennen, dat zij menschen, die haar een dergelijke beschuldiging toewierpen, als lucht beschouwde en antwoordde: „Ik kan mij niet herinneren, dat iemand mij vandaag van iets heeft beschuldigd.” Een interessant geval was de ontmoeting in het Casino tusschen den Duitschen kroonprins, grootvorst Nicolaas van Rusland en generaal von Kluck. Het was in 1913, negen maanden voor het uitbreken van den wereldoorlog, toen nog weinigen dachten aan het dreigend gevaar 12
PDF
Nummer
1929, nr. 36, 7 sept. 1929
Blad
15
Tekst
MONACO ~ Het Casino, de internationale speelzaal van Augustus 1914. Ik herinner het mij daarom zoo goed, omdat de drie heeren debatteerden over de vraag of een algemeene Europeesche oorlog nog mogelijk was, en hoelang, in verband met de steeds hooger stijgende beschaving, een dergelijke oorlog zou kunnen duren. Onder de groote spelers herinner ik mij Eleonora Duse, die in één nacht kans zag de bank twee millioen franc armer te maken; de bank sprong echter niet. Baron Hirsch won ook, evenals „La belle Otero,” de gezusters Dolly die de bank eens lieten springen, en sir Hari Singh, die meermalen met een flinke winst het Casino verliet en bekend stond als „de man, die nooit verliezen kan.” Ontelbaar waren de bezoekers, die een systeem volgden waarin zij onvoorwaardelijk geloofden, die telkens verloren en toch op hun z.g. onfeilbaar systeem bleven vertrouwen, tot zij tenslotte niets meer bezaten: Voor slechts zeer weinigen heeft deze manier van dobbelen succes. Ik ken in dit opzicht alleen het geval van een Engelschman, die zich Jaggers noemde. Dagelijks zat hij bij de roulette, speelde, won of verloor; ondertusschen teekenden twee bedienden de winsten op en het getal, waarop hij een gelukkigen zet had gedaan. Aan het einde van de week telde hij dan de winsten op en ging zorgvuldig na, op welk getal hij het meest had gewonnen. Den volgenden dag verscheen hij dan weer in het PANORAMA N o. 3 6 7 SEPTEMBER MONACO — Een der zalen in het Kasino. Casino en speelde hij volgens zijn berekening van den vorigen avond. Meestal begon hij met kleinen inzet, won soms het driedubbele, zette weer in en won ook weer. Op deze manier speelde hij uren achtereen, steeds getallen noteerend en controleerend, zoodat hij weldra een klein vermogen van den croupier had ontvangen en ongeveer alle bezoekers zich om zijn stoel verdrongen. Den eersten nacht dat hij dit z.g. beproefde systeem volgde, ging hij met een winst van f 220.000 naar zijn hotel. De directie van de Bank had echter vermoedens gekregen en hield daarmede rekening bij het draaien van de roulette. Maar Jaggers ontdekte de list; waarschijnlijk was zijn systeem daarop niet berekend, maar hij won in ieder geval. De volgende uren draaide de roulette zeer onregelmatig; Jaggers hield vast aan zijn methode, won MONACO ~~ Het paleis van den prins van Mo naco. die over het staatje regeert niet zoo regelmatig als den vorigen avond, doch toen hij de speelzaal verliet boekte hij toch een winst van ruim f 900.000. Ongetwijfeld heeft hij zijn succes toegeschreven aan zijn systeem, doch even zeker is het, dat het slechts blind geluk was. Er bestaat geen systeem aan de speeltafel, men wint of verliest, is gelukkig of ongelukkig. Jaggers was gelukkig, een van de weinigen. Daartegenover staan velen, die aan hun hartstocht voor het spel hun geheele vermogen opofferen. Arm en wanhopig verlaten zij dan het Casino, meer dan eens om in de prachtige tuinen een einde aan hun leven te maken. Dikwijls wordt er zelfmoord gepleegd in de onmiddellijke omgeving van het Casino, doch de directie van de bank doet alle moeite om deze drama’s geheim te houden. Eens heb ik gezien dat een speler, die alles had verloren, vergift innam, terwijl hij nog aan de speeltafel zat. Voordat hij de zaal had verlaten, viel hij stervend op den vloer; vlug schoten eenige beambten toe en droegen hem weg. terwijl zij de andere spelers kalmeerden met de woorden: „Het is niets; meneer is nerveus geworden, omdat hij zooveel heeft gewonnen!” Met zulk cynisme tracht men de drama’s te verbergen, die de atmosfeer van weelde en zorgeloosheid dreigen te verstoren, maar die telkens weer den heilloozen invloed van dit luxueuze speelhol aantoonen. 13
PDF
Blad 
 van 2380
Records 11596 tot 11600 van 11897