|
TRAVESTIE.
zei Frio Kid weer. „Laat me
vanavond en morgen alleen, ik
heb al een plan en moet daartoe
nog een en ander in ordemaken.
Op den avond van het oogst
feest waren alle onderhoorigen
van Madison Lane en nog eenige
gasten op de ranch verzameld.
Het avondeten moest nog gebruikt worden en daarna zou
de „harvest-man”, de oogstman,
komen om de geschenken aan
de kinderen en de knechten uit
tedeelen. In deze streken heerscht
n.1 het gebruik dat op den dag
van het oogstfeest, vooral wanneer er kinderen zijn, de „harvestman”op de ranch komt, gemaskerd en metkorenaren behangen,
om geschenken uit te deelen.
Toen de avond begon te
vallen riep Madison Lane Jim
Belcher en drie van zijn andere
cowboys ter zijde.
„Nu boys,” zei Lane. „houdt
de oogen open. Blijft in de
nabijheid van het huis en let op.
Jullie kent die kwestie van Frio
Kid, zooals hij thans heet;
mochten jullie hem gewaar
worden, neemt hem dan zonder
eenige inleiding onder schot.
Ik ben niet bevreesd voor zijn
komst, maar Rosita is ieder jaar
op het oogstfeest bang dat hij
de ranch zal komen bezoeken.”
De avond verliep uiterst genoeglijk. De gasten vermaakten
zich; prezen Rosita’s uitstekend
souper, en daarna verdeelden de
mannen zich in groepen over
de kamers en de breede galerij,
pratend en rookend.
Het hoogtepunt van den
avond, vooral voor de kinderen,
was de komst van den „harvestman” uitgedost in rijken tooi
van korenaren, die onder jong
en oud zijngeschenken verdeelde.
,/t Is mijn papa,” verklaarde
Billy Sampson, oud zes jaar,
„het is pappie s masker van den
vorigen keer.”
Berkley, hun naaste buurman, een
oude vriend van Lane, hield Rosita
aan, toen zij hem passeerde op de
galerij, waar hij zat te rooken.
„Wel, Mrs. Lane,” zei hij, „ik veronderstel dat u thans uw vrees voor
dien kerel, Mc Roy, wel kwijt is, nietwaar ?
Mad en ik hadden het vanavond nog
over hem. Maar hij heeft toch nog wachten
uitgezet.”
„Bijna,” zei Rosita, glimlachend, „maar
ik ben toch soms nog zenuwachtig. Ik zal
nooit dien avond vergeten toen hij ons
bijna doodde.”
„Hij is de koelbloedigste en gevaarlijkste
schurk, dien ik ken,” bromde Berkley. „Alle
grensbewoners moesten zich vereenigen en
een klopjacht op hem houden. De kerel
terroriseert de heele streek.”
„Hij heeft vreeselijke misdaden bedreven,”
zei Rosita, „maar toch,” ging zij nadenkend
verder, „ik.... weet niet.... In elk mensch
schuilt toch altijd nog wel iets goeds. En
Mc Roy was toch vroeger niet werkelijk
PANORAMA No. 2 8 13 JULI
slecht.... zooals ik hem gekend heb.”
Rosita liep verder en trad de hall, waar
de kamers op uitkwamen, binnen. De
„harvest-man”, nog in vol ornaat, liep er
juist door.
„Ik hoorde door het venster wat u zei,
Mrs. Lane,” sprak hij. „Ik wou juist in
mijn zak grijpen naar het cadeau voor uw
man. Maar in plaats daarvan heb ik er een
voor u achtergelaten. Het is in die kamer
daar.”
„Oh, dank u wek harvest-man,” zei Rosita
vriendelijk.
Rosita ging de kamer binnen en de
harvest-man liep door en ging de koelte
van den tuin in.
In de kamer vond zij alleen Madison.
„Waar is het cadeau dat de harvest-man,
naar hij zei, hier voor mij achtergelaten
had?” vroeg Rosita.
„Heb niets gezien van een cadeau,” zei
haar man, lachend, „tenzij hij mij heeft
bedoeld.”
Den volgenden dag viel Gabriël Kadd,
de voorman van de Berkley-Ranch, het
postkantoor van Lorna Alta binnen.
„Wel, het nieuws al vernomen?” merkte
hij meteen op tegen den postmeester, „Frio
Kid heeft ten laatste zijn portie lood gekregen,”
„Is ’t waar? Hoe gebeurde het?”
„Een van Madison Lane’s cowboys heeft
hem neergelegd. Greaser lag op wacht in
de struiken — instructies van Madison Lane,
ieder jaar met zijn oogstfeest — en zag
hem tegen twaalf uur vannacht voorbij
rijden. Op tien meter afstand heeft hij hem
neergeschoten. Het merkwaardigste is dat
Frio Kid verkleed was als harvest-man;
van top tot teen behangen met linten en
aren. Stel je voor, Frio Kid, die voor
harvest-man speelt 1”
7
|