|
P A N O R A M A No. 2 8 13 JU L 1
Het
door
Cadeau
O’Henry
A
ls u gewoond had binnen 'n
afstand van vijftig mijlen van
de Sundown Ranch zou u de oorzaak van
alle moeilijkheden zeker gekend hebben, of
althans van haar hebben gehoord. Zij was
twintig jaar oud, bezat het mooiste gezichtje
een dagreis in den omtrek, springend, zwart
haar, ’n paar vrijmoedige diepbruine oogen
en een lach die over de prairie klonk met
het geluid van een verborgen beekje. Haar
naam was Rosita Mc Muilen en zij was
de dochter van Dan Mc Muilen, den
eigenaar van de Sundown Sheep Ranch.
In dezen tijd had Rosita twee aanbidders;
de een was Madison Lane, de ander Frio
Kid. Maar toen noemde men hem nog niet
Frio Kid, want hij had de eer, bij een specialen bijnaam genoemd te worden, nog
niet verdiend. Z’n naam was Johnny Mc Roy.
Madison Lane, de jeugdige landeigenaar
uit het Nueces district, won het pleit. Hij
en Rosita huwden op den dag van het
oogstfeest. Alle landarbeiders en alle cowboys, die maar eenigszins bij de kudden
gemist konden worden, waren op de Ranch
bijeengekomen om het feest bij te wonen.
Maar toen het feestmaal in vollen gang
was en allen vereenigd had, werd plotseling
de deur opengeworpen en op den drempel
stond, razend van jalouzie, Johnny Mc Roy.
„Ik zal jullie ’n huwelijkscadeau geven1”
schreeuwde hij in de deuropening staand,
revolver in de hand. Toen reeds had hij
de reputatie een goed schutter te zijn. Zijn
eerste kogel doorboorde het rechteroor van
Madison Lane. Toen wees de loop van
zijn wapen in de richting der bruid. Maar
op dat oogenblik greep Carson, een der
cowboys, in. Van de wapenen kon geen
gebruik gemaakt worden, want de gasten
hadden die, voor zij zich aan tafel zetten,
aan de spijkers in den muur achter zich
gehangen. Daarom slingerde Carson zijn
bord, waarop het restant van een schapenbout, naar Mc Roy, met het gevolg, dat
de tweede kogel slechts een bloem, twee
voet boven Rosita’s hoofd, doorboorde.
De gasten sprongen op, grepen hun
wapens en in minder tijd dan zes seconden
waren minstens twintig kogels in Mc Roy’s
richting gezonden. Maar Johnny was reeds
uit de deuropening verdwenen en vanuit
de hal hoorde men hem een oogenblik
later schreeuwen: „Wanneer het oogstfeest
terugkomt, kom ik ook terug: en dan schiet
ik beter!”
Vanaf dien nacht kreeg hij den bijnaam
van Frio Kid, en ik verzeker u, dat er
voortaan geen gevaarlijker desperado dan
hij in dit gedeelte van het grensdistrict
rondzwierf. Thans nog vertelt men u in
dat district van de wandaden door Frio
Kid gepleegd. Van de sectie bereden grenspolitie, die hem na den moord op Carson
achtervolgde, doodde hij er twee, en daarmee begon officieel zijn loopbaan als
vogelvrij-verklaarde. Hij placht plotseling
op te duiken in de kroegen der grensDROOGGELEGD
plaatsjes, ruzie te maken en zijn tegenstander neer te leggen. Zijn naam kreeg
een schrikkelijken klank en slechts van tijd
tot tijd deed de politie een flauwe poging
hem in handen te krijgen. In de streken,
waarvan ik spreek, zwerven betrekkelijk
veel desperado’s, en van enkele weet men
u te vertellen, van nobele daden, door hen
van tijd tot tijd gedaan. Maar Frio Kid
behoorde niet tot hun soort; bij was ’n koel
berekenende, bloeddorstige struikroover,
en genade gaf hij niet. En toch moet van
Frio Kid getuigd worden dat hij zich althans ééns genadig toonde; dat was toen
zijn carrière bijna afgesloten werd, en in
een geval dat men het allerminst verwachten zou. Het verhaal is dit:
Op den dag voor het oogstfeest reed
Frio Kid met zijn satelliet Mexico Frank,
die zich de laatste jaren bij hem aangesloten
had, in de nabijheid van Madison Lane’s
ranch. Frio Kid bereed zijn mustang en hij
zat in den zadel, in gedachten verzonken
en met ’n grimmige boosaardige uitdrukking
op het gezicht.
„Mex,” merkte hij ineens op, „ik heb
nog steeds vergeten mijn oogstfeestcadeau
te geven aan de Lane’s, — ik heb je daar
vroeger al eens over gesproken — en ik
ben van plan mijn belofte nu in te lossen.
Morgen ga ik naar Madison Lane en schiet
hem neer in z’n eigen huis. Ik zou met
Rosita gehuwd zijn als hij niet op het tooneel
verschenen was. Ik vraag me af, waarom
ik al niet eerder met hem afgerekend heb.’’
„Je praat als een gek,” zei Mexico Frank;
„je kunt je op het oogstfeest niet in de
nabijheid van Mad’s huis vertoonen. Of
dacht je soms, dat hij je bedreigingen vergeten had en met het oogstfeest niet duchtig
de wacht liet houden met het oog op een
zekeren Mr. Frio Kid ? Je spreekt nonsens
man.”
„Ik ga,” herhaalde Frio Kid, zonder
eenige opwinding, „morgen op het oogstfeest naar Madison Lane en dood hem.
Lang geleden had ik het reeds moeten doen.
Wel, Mex; juist twee weken geleden
droomde ik dat Rosita en ik gehuwd waren,
in plaats van Rosita en Madison Lane. We
woonden in een huis en, Mex, ze lachte
tegen me; en toen kreeg hij haar. Dat is
waarom ik hem morgen krijgen zal.”
„Er zijn geschikter methoden om zelfmoord te plegen,” zei Mexico Frank. „Waarom ga je jezelf niet regelrecht aan den
sheriff uitleveren ?”
„Ik zal Madison Lane morgen dooden,”
6
|