|
PANORAMA No. 21 2 5 M E I
TENNISWEDSTRIJD NEDERLAND-EGYPTE. De wedstrijd tusschen Diemer Kool en Grandguillot (Egypte).
SfMt in
8° Celsius.
Op de M.E.T.S.-tribunes is hier en daar
wat publiek neergedruppeld. Plaids, winterjassen, bontkragen, en één bloot hoofd.
We verkleumen, terwijl mr. Diemer Kool
zich dood sjouwt tegen Grandguillot, die
prachtig zijn fore-hand weet te benutten,
ook in back-hand positie, en in vijf sets het
eerste punt voor Egypte binnenhaalt.
Timmer slaagt er in, onder ’n bedekte
lucht, na ’n 3-6 nederlaag, Wahid met 6-2.
6-1, 6-2 te slaan.
Regen dreigt. Minister Kan is nu blijkbaar het zitten al moe, en klimt tot boven
op de hooge leege tribunes.
Zaterdag wat zon, maar de wind heeft
het publiek thuis gehouden.
In ’n uiterst onevenwichtigen, hoewel
spannenden, dat wil zeggen zenuwachtigen
wedstrijd, grabbelen Timmer - Diemer Kool
na ’n beslissende vierde set, die eindelijk
op tennis leek, het hevig begeerde puntje
binnen.
Neen, veel sport viel er niet te bewonderen.
Daarom zijn we de kilte ontvlucht, om
na den wedstrijd in de heerlijk zondoorstoofde serre van het Grand Hotel gezellig
te praten met de Egyptenaren, die ons
vriendelijk op de thee hadden genoodigd.
Ik ben trotsch op m’n land!
Door de vreemdelingen hier heb ik het
weer leeren waardeeren in een van z’n
stevigste deugden: gezonde hartelijkheid.
Die kent niet de galanterie van het Zuiden,
welke zich graag bepalen laat tot die galanterie ; ze is gespeend van Oostersche wijdloopigheid; ze is gedrongen als onze wilgen
en pittig als onze kaas.
Men had de bijna kinderlijke opgetogenheid onzer gasten moeten zien, toen ze verDOOR TEO DE WITTE f
ew met de J E&ypt'sC
O
he^
telden van den heerlijken bollentocht, dien
de voorzitter hun had aangeboden, van de
charmante ontvangst te zijner huize in
Noordwijk, waar de gastvrouw zoo aangenaam deel nam aan de ontvangst.
En toch werden ze nu dezen Zaterdagavond met rust gelaten. Neen, we dringen
ons niet op. Zondagavond zou er wat gegeten worden, zou Holland officieel gastheer zijn. Nu liet men de spelers de gewenschte vrijheid om vroeg naar bed te
gaan.
Van heel het Egyptische viertal was
Wahid de eenige Egyptenaar van geboorte.
Grandguillot is ’n advokaat van Fransche
origine, de anderen zijn werkzaam in de
katoen. Wel hebben ze Egypte voor dezen
tocht nooit verlaten, maar bepaald inlanders
kunnen het niet genoemd worden.
Daaronder verstaat men eigenlijk de
Arabieren, die zich echter wel degelijk met
tennis bezig houden, doch meest als beroepspelers. Zoo kent Egypte ’n professional:
Badawi, die op de trainings-wedstrijden
Campbell, den Ierschen Daviscup-speler, of
Morpurgo, of de twee Grieksche vertegenwoordigers van het Davis Cup-equippe,
die toevallig allen in Egypte werkzaam
zijn, in een paar sets tot zijn minderen
maakt.
Eenmaal per jaar organiseert men in
Alexandrië of Cairo ’n specialen wedstrijd,
waarin genoemde professionals tegen elkander uitkomen. De tamelijk hooge entree
wordt door het publiek gaarne geofferd,
wijl ze ten goede komt aan de uitvoerenden.
isS1?
De amateurs hebben het heel wat
zwaarder.
De officieele bond bestaat slechts twee
jaar. Hoewel de voorzitter, Sir Reginald
Patterson, die ook aanwezig was, en ons
verslag over Helen Wills grappig-handig
in het Engelsch wist over te zetten, zich
met hart en ziel aan de organisatie geeft
en door de overigen uitbundig als haar
ruggesteun werd geprezen, is de baby de
moeilijke jaren der kinderziekten nog niet
door.
Zooals overal elders gaat de belangstelling der massa naar voetbal. Toch weet
men wel publiek naar de tenniswedstrijden
te krijgen. Tot onze groote verwondering vernamen we, dat het daar even
kalm is als in Den Haag. En dat voor
Egypte!
„Yes. En de reden is niet ver te zoeken.
Wij zijn een toeristenland, en onze menschen
zelf hebben bijna allemaal Europa bezocht.
Er heerscht dus ’n Europeesche sfeer op
dergelijke ontmoetingen.’’
„Heeft LI veel gelegenheid om te trainen?”
„No, no. ’s Middags van twaalf tot half
drie, tusschen kantoortijd. Daar moet dan
lunchtijd en verkleeden af. Wel spelen we
het heele jaar
„Op welke
schoeid?”
„Geheel en
iedere stad ’n
pond zijn we lid voor de voetbalvelden,
tennis courts. zwembassins, golflinks, renbanen. Ieder zorgt steeds voor eigen ballen
en rackets. Als we naar ’n andere stad
gaan, moeten we reis- en verblijfkosten zelf
vergoeden. Ook de rackets. Dat is vooral
’n dure liefhebberij, daar je er gauw n
twaalf per jaar noodig hebt, die je voor ’n
krats van de hand moet doen.’
door.’’
leest is uw sportwereld geal Engelsch. We hebben in
Sporting Club. Voor zeven
10
|