|
PANORAMA
FRANS VERSCHAEVEt
Hierboven het portret van den door een ongeluk gedooden
Belgischen militairen vlieger Verschaeve.
tafeltjes, bedekt met de schriftelijke opgaven en blanke
vellen papier. Het afroepen der namen begon en de candidaten namen successievelijk plaats.
„Mejuffrouw Nanny Berghuis” hoorde ze en, met een
schok ontwakend uit haar gepeins over thuis, nam ze
plaats aan het haar aangewezen tafeltje.
’t Wilde volstrekt niet vlotten en ze werd steeds zenuwachtiger. De lieve, moede oogen van moeder zagen haar
van tusschen de regels zoo bemoedigend aan en haar gedachten dwaalden af, naar huis... naar de nieuwe school
TENTOONSTELLING VAN TEEKENINGEN UIT „DE NOTENKRAKER".
Hierboven een overzicht van een gedeelte van de tentoonstelling die gedurende de Paaschdagen georganiseerd was van teekeningen
uit „De Notenkraker”.
waar ze een plaats zou krijgen als ze geslaagd was .. .
Als ze slaagde, ’t moést, en ze dwong haar gedachten
terug te gaan naar de droge taalregels, die weer weg
waren uit haar geheugen. Eindelijk sloeg het twaalf uur,
met korte, harde slagen.
„Mag ik den candidaten verzoeken het schriftelijk
werk in te leveren?” En met bevende hand reikte ze
de beschreven vellen over, niet tevreden over dien morgen. Daar, plotseling, zag ze de belangstellende oogen
van haar aardrijkskunde-leeraar voor zich. „Wel Nanny,
goed gewerkt?”
„’k Weet niet, mijnheer, ’k geloof van niet”, klonk het
gesmoord.
„Maar kind, maak je toch niet zenuwachtig. Je kunt
immers vanmiddag met mondeling nog veel ophalen, als
’t nu niet zoo best mocht zijn.”
’t Begon om één uur en haar eigen leeraar examineerde
haar voor aardrijkskunde.
„Nu, Nanny, noem me ééns eenige beduidende rivieren
in Duitschland met de plaatsen eraan?”
Ze was volkomen op haar gemak en begon kalm te
vertellen, kijkend in het vriendelijk gelaat van den onderwijzer. Ze wist, toen ’t was afgeloopen, dat ze voor
aardrijkskunde ruim voldoende had.
Toen volgde taal, opvoedkunde, natuurkunde... Ze
had weer dat benauwende gevoel in de keel, toen ze
zat tegenover de andere examinatoren en dwaalde af,
meer en meer. Toen omvatte haar het denkbeeld, dat ze
wel eens zakken kon en wanhopig dwong zij haar gedachten
bij het werk, bij de vragen en antwoorden.
De laatste vraag was gedaan, haar laatste antwoord
gegeven... Ze wachtten, alle candidaten, in zenuwachtige
spanning het resultaat van hun werk. . . Eenige met
een overmoedigen lach op het gelaat van wel-geslaagdte-zullen-zijn, de meeste met bangen twijfel in de oogen.
Eindelijk begon het afroepen der namen en één voor
één verdwenen de candidaten in het kleine kabinet waar,
achter de groene tafel, de examencommissie troonde.
„Mejuffrouw Nanny Berghuis”, klonk het en met knikPI ET VAN NEK’
De Hollandsche wielrenner Piet van Nek deed Zondag 11 April tenge
volge van het springen van een band, een doodelijken val in het
Velodroom te Leipzig. Den volgenden dag is hij in het gasthuis
aan de bekomen schedelbreuk overleden.
kende knieën trad ze de kamer binnen, hoorde ze de
korte toespraak, die haar meldde, wat ze reeds gevreesd
had; dan, aan ’t einde... „dus kunnen we u tot onze
spijt de akte niet uitreiken.”
Ze klemde de lippen opeen en draaide de commissie,
die haar medelijdend nazag, den rug toe, met haar smal
figuurtje verdwijnend in de breede gang. Eenmaal op
straat snikte ze ’t uit, krampachtig den zakdoek tegen
den mond gedrukt. O, voor haarzelf was ’t niet zóó erg,
maar voor haar moesje! Ze kón ze haar niet overbrengen,
die harde tijding. Hoe moest het nu gaan? Moeder mócht
niet meer werken voor haar, geen dag langer, geen uur!
De nieuwe school, ’t gezellige huisje, ’t was alles wèg,
wég voor immer .. .
Ze was in hun enge straat en keek angstig naar de
smalle raampjes. Ja, moeder keek en zwaaide. Mat wuifde
ze terug, en steeg de donkere, steile trap op. De deur
werd driftig geopend.
„Wel kindlief, kan ik je feliciteeren?” vroeg moeder,
Dan viel ze om moeders hals en in snikken uitbarstend
vertelde ze haar het wreede van de moeilijke vragen,
haar slechte antwoorden, van alles. . .
„’t Is niets voor mij, moesje, ’t is voor u, dat ik ’t
zoo verschrikkelijk vind. Wat moet U beginnen? Ik wil
niet, dat u opnieuw begint met dat ellendige werk”,snikteze.
„Kom, kom, kindje, Nanny, ik kan het nog best een
jaartje volhouden; ’t is niet zoo erg, hoor, ’t zal nog wel
gaan”, zei moesje en ze voelde, dat het ook voor haar
een teleurstelling was. ’t Zou niet gaan, geen maand
meer. De geregelde klanten hadden al geklaagd. Maar
daarvan repte moesje niet.
Ze legde haar mageren arm om Nanny’s middel en de
oude vrouw leidde het meisje naar den gemakkelijken
leunstoel. Toen ging ze stil naar het keukentje. Daar stond
een mooie ruiker voorjaarsrozen. Met bevende hand zette
ze de bloemen weg, uit het gezicht. Nanny mocht ze nü
niet zien. Een traan viel op de rozen ...
© © ©
Daar, waar in Nederland alles in het werk gesteld wordt om den drank te bestrijden, is het
toe te juichen, dat steeds meer alcoholvrije
dranken in den handel worden gebracht. Ofschoon de in omloop zijnde merken limonades,
enz. alcoholvrij zijn, is het echter ook een
vereischte, dat de bestanddeelen onschadelijk
voor den verbruiker zijn.
Een dezer dagen zal in Holland in den handel
worden gebracht „Ala-Cola Deze drank is
licht koolzuurhoudend, bezit geen enkele der
onaangename eigenschappen van samenstelling,
smaak en nawerking, welke het gebruik van
allerlei z.g. geheelonthoudersdranken tot het
strikt noodzakelijke beperkt houden, en bestaat
uitsluitend uit goede, de gezondheid bevorderende bestanddeelen, heeft een aangenamen, pikanten
smaak en bleek daar, waar het artikel reeds in
den handel is, volkomen aan de behoeften van
den geheelonthouder te voldoen.
HET PAASCHCONGRES VAN DE S. D. A. P.
In Tivoli te Utrecht is gedurende 3 dagen het groote jaarlijksche congres van de S. D. A. P. gehouden. Hierboven een overzicht van een gedeelte
van de zaal.
|