|
PANORAMA 16
] No- ZEVENTIEN
1 UIT HET ENGELSCH VAN LOUIS TRACY [
(9) HOOFDSTUK VIL - (Vervolg).
■
k moet U werkelijk verzoeken U wat
duidelijker uit te drukken.”
„Ik ben vanochtend aan het Ministerie
van Binnenl. Zaken geweest, en heb zulk
een getuigenis in handen van den Minister
gegeveh, dat de politie verzocht zal
worden alle verdere onderzoekingen naar den dood
van Mevrouw Lester te staken.”
„Bedoelt U, dat de Minister het ophouden van dit.
onderzoek heeft bekrachtigd ?”
„Op voorwaarden dat------- ”
„Omdat, als dat zoo is, Mijnheer Forbes, ik U dadelijk
wel zeggen kan, dat ik U niet geloof. Dat is meer
dan een Minister zou durven doen, en als U er nog aan
twijfelt, gaat U dan naar Mijnheer Theydon’s telefoon,
bel het Ministerie op, en vertel den heer aan den
anderen kant van de telefoon precies wat ik gezegd
heb. Natuurlijk bedoelt U zoo iets ook niet. U kunt
hem, krachtens eenige bijzondere feiten, die U aan
den Minister meegedeeld hebt, de belofte hebben af gedwongen
het onderzoek geheim te houden, mits het
werk van de justitie daardoor niet wordt in de war
gestuurd, totdat de geheele
kwestie voor de Rechtbank
gebracht kan worden. Zóó
ver kan de Minister gegaan
zijn, Mijnheer Forbes, maar
geen stap verder, en dat weet
U best.”
De twee tegenstanders, zoo
verschillend in grootte, waren
zóó aan elkaar gewaagd,
wat slimheid en hersenen
betrof, dat er geen sprake
van ongelijkheid in den strijd
meer was. Theydon voelde,
dat hij geen partij behoefde
te trekken in dit duel. Hij
was als een straatjongen, die
met open mond het gevecht
tusschen twee vechtersbazen
gadeslaat.
Niet zonder zichtbare inspanning
onderdrukte Forbes
zijn woede en kreeg hij zijn
kalmte terug.
„U weet nogal goed hoe
de zaken staan,” zei hij, nu
ook kalmer sprekend. „Mag
ik U dan aanraden Uw chef
eerst te raadplegen, vóór U
met Uw onderzoekingen verder
gaat, Mijnheer-----r-”
„Furneaux—Charles Franqois
Furneaux.” „Juist, mijnheer
Charles Fran^ois Furneaux.”
„Ik geef U mijn naam
voluit, omdat een van de
eigenaardigheden van dit
geval is, dat sommige personen,
die er in gemengd
zijn, zich geen namen of
zelfs belangrijke feiten kunnen
herinneren,” en de blik
van den detective rustte een
oogenblik op Theydon, die weer ’t gevoel had van
een ondeugenden schooljongen, die door den mees
ter betrapt wordt.
De kleine man ging toen door met spreken, en
Theydon dwong zich tot luisteren.
„Het zal de zaken misschien duidelijker maken,”
zei Fumeaux, „als ik aantoon, dat zoo iemand zich
hier als een spion gedragen heeft — dat wil zeggen
iets achterbaks uitgevoerd heeft — ik het niet ben.
Deze kamers zijn onder bewaking van de politie. De
eigenaar van het geheele blok étage-woningen en de
portier van dit deel in ’t bijzonder zijn gewaarschuwd,
dat niemand No. 17 binnen mag gaan, onder welk
voorwendsel dan ook, vóór dat ons onderzoek is
afgeloopen. Wees nu zoo goed, Mijnheer Forbes, te*
vertellen, hoe U aan een sleutel gekomen bent.”
Een man van de wereld, met veel ondervinding,
zooals Forbes, moest wel inzien, dat hij zich in een
scheeve positie bevond, en dat een poging om den
detective nog verder te brutaliseeren, niet alleen op
een volslagen mislukking zou uitloopen, maar dat
hij er in een kwaden reuk door zou kunnen komen.
„Dat was heel eenvoudig,” zei hij. „Mevrouw Lester’s
dienstbode had haar sleutel achtergelaten in Mijnheer
Theydon’s keuken, ’t Heeft zijn meester zoowel als
mij verbaasd dat Bates hem ons kon geven, toen ik
den wensch te kennen gaf, de kamers te zien.”
„Maar waarom bent U zoo verraderlijk te werk
gegaan ?”
Er kwam een zeer gestrenge uitdrukking op Forbes’
overigens zoo vriendelijk gezicht, en in zijn geheele
houding kwam iets strijdlustigs.
..Vragen, die op zoo’n manier gedaan worden, beantwoord
ik niet/* zei hij. — Fumeaux grijnslachte.
„In Capel Court hebben ze zeker meer eerbied voor
U,” snauwde hij. „Daar staat U op een voetstuk, met
in de eene hand een chèque-boek en de andere hand
sierlijk rustende op den nek van een gouden kalf.
Hier bent U slechts een doodgewoon burger, die
zich op een verdachte manier gedraagt ; als de agent
van de wijk wist, zooals ik het weet, wat U daarnet
gedaan hebt, zou hij U zonder complimenten arresteeren
en U beschuldigen van in den moord van Mevrouw
Lester betrokken te zijn. U en Mijnheer Theydon hebben
ons op êen schandelijke wijze in ons werk belemmerd.
Kijk U me maar niet zoo woedend aan. Ik geef
geen cent om Uw millioenen of om Uw maatschappelijke
positie. Waar ik wel om geef, is ’t vreeselijke
gevaar, dat U en al Uw familieleden loopen. U weet
wel waarom, en terwijl U nog in leven bent, wil ik
U dwingen te spreken. Vertel mij nu eens, waarom
Mevrouw Lester vermoord is. Vertel me ook eens,
waarom dezelfde hand,, die een ivoren doodskopje
tusschen het ondergoed van de vermoorde vrouw heeft
gestoken, ook gemaakt heeft, dat U vanochtend met
de eerste post een dergelijk teeken werd toegezonden.
Aha, daar heb ik U, hè ?. Nu, mijn waarde financier en
menschenvriend, stap nu maar eens van Uw voetstuk
en gedraag U als een mensch van vleesch en
bloed/*
Forbes kromp ineen onder dien zonderlingen aanval.
Zijn bleek gezicht werd aschgrauw en zijn oogen
puilden uit van verbazing en angst. De woorden hadDe
Duitsche Vaderlandsehe Vrijwilligers.
Een aantal Vaderlandsehe Vrijwilligers zijn uit Duitschland te Gent aangekomen. Zij zijn bestemd om ook in het
bezette gebied militairen voor het front vrij te maken. — Onze foto geeft de hulpdienstplichtigen, terwijl zij de bezienswaardigheden
der stad Gent bezoeken.
den de uitwerking van een electrischen schok. Van
dat oogenblik af gaf hij den strijd op.
„Hoe weet U,” bracht hij hijgend uit, „dat ik vanochtend
een ivoren doodskopje ontvangen heb ? Bent
U aan mijn huis geweest ? Heeft mijn dochter ’t U
verteld ?”
Fumeaux grinnikte.
„Nu wilt U wel naar mij luisteren, hè ? Wel, ik wil
U nu wel zeggen, dat ik niet uit deze kamers geweken
ben sinds vanochtend om zeven uur, en ik denk niet,
dat Uw brieven op dat uur al in Fortescue Square
bezorgd waren.**
„Ik geef ’t op,” zei Forbes kortaf. „Moeten we hier
blijven ? De lucht van dat ellendig wierookstokje
drukt me.”
„Als Mijnheer Furneaux niet langer op wacht hoeft
staan, zijn mijn kamers geheel tot Uw beschikking,”
zei hij.
„Mijn wacht, zooals U dat zeer juist noemt, is voor
’t oogenblik afgeloopen,” zei Fumeaux, blijkbaar
verteederd door de overgave van den millionnair.
„Ik was er zeker van dat als ik hier maar lang genoeg
bleef, ik enkele van de raadselen zou oplossen, van
deze zaak, die een van de waardigste belooft te
worden, die ik ooit bij de hand gehad heb. Kom,
heeren, laten we vriendelijk tegen elkaar zijn. Het
spijt mij, dat ik daareven driftig ben geworden, maar
ik beschouw mezelf als den eenigen detective op de
wereld, die zijn hersenen ook nog wel eens gebruikt,
in een andere dan de aangegeven richting, en ’t
hindert me als menschen, ontwikkeld zooals U beiden,
mij behandelen, alsof ’t mijn werk was het verkeer
te regelen en een oogje op ondeugende jongens te
houden ......... Mijnheer Theydon, kan die kranige
knecht van U koffie zetten ?”
„Zijn vrouw kan ’t,” zei Theydon.
„Wilt U dan zoo goed zijn haar aan ’t werk te zetten ?
Van ’t opgaan van de zon af, heb ik mijn honger slechts
kunnen stillen met een appel en een glas water.”
Theydon's oordeel over den kleinen detective was
nu geheel veranderd. Hij begon hem nu zelfs als een
merkwaardig man te beschouwen, iemand, wiens
verstand men werkelijk niet lager moest stellen dan
de man zelf scheen te doen.
Wat Forbes betreft, de millionnair leek versuft
sinds Furneaux van het ivoren doodskopje gesproken
had. Hij uitte geen woord, tot ze met hun drieën in
Theydon's kamer gezeten waren, en er was zoo’n
treurige uitdrukking op zijn gelaat, dat zelfs de
levendige politie-dienaar tot medelijden bewogen
werd.
,,Ik heb zoo’n idee dat een kop koffie U een massa
goed zal doen,” zei hij. Toen, zich plotseling tot Theydon
wendend, vroeg hij : „Waar hebt U uw koffie
vandaan ?”
„Van den kruidenier,” was ’t verbaasde antwoord.
„Vreemd, hè ?” peinsde de detective hardop. „Wat
kunnen menschen toch idioot doen ten opzichte van
de voornaamste dingen in het leven. Wat is er van
grooter belang dan het voedsel, dat we eten en de
dranken, die wij drinken ? Hierdoor bouwt het lichaam
zich op, ieder uur, dagelijks. De voorzienigheid geeft
ons een volmaakte machine ; toch verstoppen en verstikken
we de assen en cy
linders er van, door haar
maar op goed geluk af van
brandstof en olie te voorzien,
hoe slecht die ook voor het
doel geschikt mogen zijn.
Neem b. v. koffie. De uitwerking
van koffie hangt af
van de aanwezigheid van de
caffeïne, die afwisselt tusschen
o—6 percent in de
Arabische boon en 2 percent
in die van de Siërra Leone.
Ook neemt de geurige olie,
de caffeïne, die door ’t branden
ontwikkeld wordt, in
hoeveelheid toe, hoe langer
de zaden bewaard worden.
Ongelukkigerwijze verliezen
koffieboonen aan gewicht,
terwijl ze bewaard worden,
en dus begrijp je de reden
waarom kruideniers uit een
handelsoogpunt de beste
koffie niet verkoopen, tenzij
ze er door het publiek toe gedwongen
worden. U, Mijnheer
Forbes, zoudt nooit Uw
geld in een onderneming
willen steken zonder van alle
bijzonderheden goed op de
hoogte te zijn, terwijl onze
jonge vriend hier zijn neus
op zou halen bij een grammaticale
fout of een slecht
rijm; en toch, als ik een
vraagstuk van zóóveel gewicht
als de soort koffie,
die U drinkt, vóór U leg —
het hoofdvoedsel, voor Uw
hersenen en lichaam—hoort
U zoo’n antwoord, als ik
daarnet gekregen heb.”
Dit was allemaal maar
malligheid, bestemd om den schrik te verjagen, die
Forbes plotseling bevangen had, toen het tot hem
doorgedrongen was, dat de duivelsche woede, die zich
op Mevrouw Lester gekoeld had, nu met even groote
hevigheid op zijn familie en hem gericht was.
Tot op zekere hoogte slaagde Fumeaux in zijn
plan. Een glans van belangstelling kwam in de oogen
van den millionnair. Ze verloren hun starenden blik.
Hij glimlachte vaag.
„Ubent een man naarmijn hart, Mijnheer Fumeaux,”
zei hij. „Ik had geen idee dat de Justitie zulke philosofen
in haar dienst had. ’t Is eigenlijk wel onvriendelijk,
om te zeggen, dat U en ik op ’t punt staan koffie
te drinken, die onbepaalde percentages van de hoofdbestanddeelen,
die U genoemd heeft, bevat.”
„Men moet gegeven koffie niet in den kop zien,”
grinnikte het ventje, blijkbaar zeer met zich zelf
ingenomen. „Maar als de heeren mij ooit de eer bewijzen
mijn obscure woning te bezoeken, en er een
maaltijd gebruiken, zal ik U van iederen hap en iederen
dronk een nauwkeurige omschrijving geven. Er is
een kruidenier in Battersea, die vroeger rilde als hij
mij zag. Nu is hij wijs geworden, en heeft zijn zaak verviervoudigd,
door geleerde verhandelingen uit te geven
over het soort en de kwaliteit van alle voornaamste
artikelen, die hij verkoopt. U moest zijn verhandeling
over boter eens lezen ! Hij is een autoriteit op ’t gebied
van de waarde van jam voor diëeten. De voedingswaarde
van zijn kaas ruïneert de slagers daar in de
buurt.”
Furneaux’ pogingen ’ werden bekroond, toen ze
de werkelijk uitstekende koffie, die juffrouw Bates
gebracht had, gedronken hadden. Forbes maakte zijn
|