Panorama

Blad 
 van 2380
Records 3041 tot 3045 van 11897
Nummer
1917, nr.14, 4 april 1917
Blad
16
Tekst
PANORAMA 16 ] No- ZEVENTIEN 1 UIT HET ENGELSCH VAN LOUIS TRACY [ (9) HOOFDSTUK VIL - (Vervolg). ■ k moet U werkelijk verzoeken U wat duidelijker uit te drukken.” „Ik ben vanochtend aan het Ministerie van Binnenl. Zaken geweest, en heb zulk een getuigenis in handen van den Minister gegeveh, dat de politie verzocht zal worden alle verdere onderzoekingen naar den dood van Mevrouw Lester te staken.” „Bedoelt U, dat de Minister het ophouden van dit. onderzoek heeft bekrachtigd ?” „Op voorwaarden dat------- ” „Omdat, als dat zoo is, Mijnheer Forbes, ik U dadelijk wel zeggen kan, dat ik U niet geloof. Dat is meer dan een Minister zou durven doen, en als U er nog aan twijfelt, gaat U dan naar Mijnheer Theydon’s telefoon, bel het Ministerie op, en vertel den heer aan den anderen kant van de telefoon precies wat ik gezegd heb. Natuurlijk bedoelt U zoo iets ook niet. U kunt hem, krachtens eenige bijzondere feiten, die U aan den Minister meegedeeld hebt, de belofte hebben af gedwongen het onderzoek geheim te houden, mits het werk van de justitie daardoor niet wordt in de war gestuurd, totdat de geheele kwestie voor de Rechtbank gebracht kan worden. Zóó­ ver kan de Minister gegaan zijn, Mijnheer Forbes, maar geen stap verder, en dat weet U best.” De twee tegenstanders, zoo verschillend in grootte, waren zóó aan elkaar gewaagd, wat slimheid en hersenen betrof, dat er geen sprake van ongelijkheid in den strijd meer was. Theydon voelde, dat hij geen partij behoefde te trekken in dit duel. Hij was als een straatjongen, die met open mond het gevecht tusschen twee vechtersbazen gadeslaat. Niet zonder zichtbare inspanning onderdrukte Forbes zijn woede en kreeg hij zijn kalmte terug. „U weet nogal goed hoe de zaken staan,” zei hij, nu ook kalmer sprekend. „Mag ik U dan aanraden Uw chef eerst te raadplegen, vóór U met Uw onderzoekingen verder gaat, Mijnheer-----r-” „Furneaux—Charles Franqois Furneaux.” „Juist, mijnheer Charles Fran^ois Furneaux.” „Ik geef U mijn naam voluit, omdat een van de eigenaardigheden van dit geval is, dat sommige personen, die er in gemengd zijn, zich geen namen of zelfs belangrijke feiten kunnen herinneren,” en de blik van den detective rustte een oogenblik op Theydon, die weer ’t gevoel had van een ondeugenden schooljongen, die door den mees ter betrapt wordt. De kleine man ging toen door met spreken, en Theydon dwong zich tot luisteren. „Het zal de zaken misschien duidelijker maken,” zei Fumeaux, „als ik aantoon, dat zoo iemand zich hier als een spion gedragen heeft — dat wil zeggen iets achterbaks uitgevoerd heeft — ik het niet ben. Deze kamers zijn onder bewaking van de politie. De eigenaar van het geheele blok étage-woningen en de portier van dit deel in ’t bijzonder zijn gewaarschuwd, dat niemand No. 17 binnen mag gaan, onder welk voorwendsel dan ook, vóór dat ons onderzoek is afgeloopen. Wees nu zoo goed, Mijnheer Forbes, te* vertellen, hoe U aan een sleutel gekomen bent.” Een man van de wereld, met veel ondervinding, zooals Forbes, moest wel inzien, dat hij zich in een scheeve positie bevond, en dat een poging om den detective nog verder te brutaliseeren, niet alleen op een volslagen mislukking zou uitloopen, maar dat hij er in een kwaden reuk door zou kunnen komen. „Dat was heel eenvoudig,” zei hij. „Mevrouw Lester’s dienstbode had haar sleutel achtergelaten in Mijnheer Theydon’s keuken, ’t Heeft zijn meester zoowel als mij verbaasd dat Bates hem ons kon geven, toen ik den wensch te kennen gaf, de kamers te zien.” „Maar waarom bent U zoo verraderlijk te werk gegaan ?” Er kwam een zeer gestrenge uitdrukking op Forbes’ overigens zoo vriendelijk gezicht, en in zijn geheele houding kwam iets strijdlustigs. ..Vragen, die op zoo’n manier gedaan worden, beantwoord ik niet/* zei hij. — Fumeaux grijnslachte. „In Capel Court hebben ze zeker meer eerbied voor U,” snauwde hij. „Daar staat U op een voetstuk, met in de eene hand een chèque-boek en de andere hand sierlijk rustende op den nek van een gouden kalf. Hier bent U slechts een doodgewoon burger, die zich op een verdachte manier gedraagt ; als de agent van de wijk wist, zooals ik het weet, wat U daarnet gedaan hebt, zou hij U zonder complimenten arresteeren en U beschuldigen van in den moord van Mevrouw Lester betrokken te zijn. U en Mijnheer Theydon hebben ons op êen schandelijke wijze in ons werk belemmerd. Kijk U me maar niet zoo woedend aan. Ik geef geen cent om Uw millioenen of om Uw maatschappelijke positie. Waar ik wel om geef, is ’t vreeselijke gevaar, dat U en al Uw familieleden loopen. U weet wel waarom, en terwijl U nog in leven bent, wil ik U dwingen te spreken. Vertel mij nu eens, waarom Mevrouw Lester vermoord is. Vertel me ook eens, waarom dezelfde hand,, die een ivoren doodskopje tusschen het ondergoed van de vermoorde vrouw heeft gestoken, ook gemaakt heeft, dat U vanochtend met de eerste post een dergelijk teeken werd toegezonden. Aha, daar heb ik U, hè ?. Nu, mijn waarde financier en menschenvriend, stap nu maar eens van Uw voetstuk en gedraag U als een mensch van vleesch en bloed/* Forbes kromp ineen onder dien zonderlingen aanval. Zijn bleek gezicht werd aschgrauw en zijn oogen puilden uit van verbazing en angst. De woorden hadDe Duitsche Vaderlandsehe Vrijwilligers. Een aantal Vaderlandsehe Vrijwilligers zijn uit Duitschland te Gent aangekomen. Zij zijn bestemd om ook in het bezette gebied militairen voor het front vrij te maken. — Onze foto geeft de hulpdienstplichtigen, terwijl zij de bezienswaardigheden der stad Gent bezoeken. den de uitwerking van een electrischen schok. Van dat oogenblik af gaf hij den strijd op. „Hoe weet U,” bracht hij hijgend uit, „dat ik vanochtend een ivoren doodskopje ontvangen heb ? Bent U aan mijn huis geweest ? Heeft mijn dochter ’t U verteld ?” Fumeaux grinnikte. „Nu wilt U wel naar mij luisteren, hè ? Wel, ik wil U nu wel zeggen, dat ik niet uit deze kamers geweken ben sinds vanochtend om zeven uur, en ik denk niet, dat Uw brieven op dat uur al in Fortescue Square bezorgd waren.** „Ik geef ’t op,” zei Forbes kortaf. „Moeten we hier blijven ? De lucht van dat ellendig wierookstokje drukt me.” „Als Mijnheer Furneaux niet langer op wacht hoeft staan, zijn mijn kamers geheel tot Uw beschikking,” zei hij. „Mijn wacht, zooals U dat zeer juist noemt, is voor ’t oogenblik afgeloopen,” zei Fumeaux, blijkbaar verteederd door de overgave van den millionnair. „Ik was er zeker van dat als ik hier maar lang genoeg bleef, ik enkele van de raadselen zou oplossen, van deze zaak, die een van de waardigste belooft te worden, die ik ooit bij de hand gehad heb. Kom, heeren, laten we vriendelijk tegen elkaar zijn. Het spijt mij, dat ik daareven driftig ben geworden, maar ik beschouw mezelf als den eenigen detective op de wereld, die zijn hersenen ook nog wel eens gebruikt, in een andere dan de aangegeven richting, en ’t hindert me als menschen, ontwikkeld zooals U beiden, mij behandelen, alsof ’t mijn werk was het verkeer te regelen en een oogje op ondeugende jongens te houden ......... Mijnheer Theydon, kan die kranige knecht van U koffie zetten ?” „Zijn vrouw kan ’t,” zei Theydon. „Wilt U dan zoo goed zijn haar aan ’t werk te zetten ? Van ’t opgaan van de zon af, heb ik mijn honger slechts kunnen stillen met een appel en een glas water.” Theydon's oordeel over den kleinen detective was nu geheel veranderd. Hij begon hem nu zelfs als een merkwaardig man te beschouwen, iemand, wiens verstand men werkelijk niet lager moest stellen dan de man zelf scheen te doen. Wat Forbes betreft, de millionnair leek versuft sinds Furneaux van het ivoren doodskopje gesproken had. Hij uitte geen woord, tot ze met hun drieën in Theydon's kamer gezeten waren, en er was zoo’n treurige uitdrukking op zijn gelaat, dat zelfs de levendige politie-dienaar tot medelijden bewogen werd. ,,Ik heb zoo’n idee dat een kop koffie U een massa goed zal doen,” zei hij. Toen, zich plotseling tot Theydon wendend, vroeg hij : „Waar hebt U uw koffie vandaan ?” „Van den kruidenier,” was ’t verbaasde antwoord. „Vreemd, hè ?” peinsde de detective hardop. „Wat kunnen menschen toch idioot doen ten opzichte van de voornaamste dingen in het leven. Wat is er van grooter belang dan het voedsel, dat we eten en de dranken, die wij drinken ? Hierdoor bouwt het lichaam zich op, ieder uur, dagelijks. De voorzienigheid geeft ons een volmaakte machine ; toch verstoppen en verstikken we de assen en cy linders er van, door haar maar op goed geluk af van brandstof en olie te voorzien, hoe slecht die ook voor het doel geschikt mogen zijn. Neem b. v. koffie. De uitwerking van koffie hangt af van de aanwezigheid van de caffeïne, die afwisselt tusschen o—6 percent in de Arabische boon en 2 percent in die van de Siërra Leone. Ook neemt de geurige olie, de caffeïne, die door ’t branden ontwikkeld wordt, in hoeveelheid toe, hoe langer de zaden bewaard worden. Ongelukkigerwijze verliezen koffieboonen aan gewicht, terwijl ze bewaard worden, en dus begrijp je de reden waarom kruideniers uit een handelsoogpunt de beste koffie niet verkoopen, tenzij ze er door het publiek toe gedwongen worden. U, Mijnheer Forbes, zoudt nooit Uw geld in een onderneming willen steken zonder van alle bijzonderheden goed op de hoogte te zijn, terwijl onze jonge vriend hier zijn neus op zou halen bij een grammaticale fout of een slecht rijm; en toch, als ik een vraagstuk van zóóveel gewicht als de soort koffie, die U drinkt, vóór U leg — het hoofdvoedsel, voor Uw hersenen en lichaam—hoort U zoo’n antwoord, als ik daarnet gekregen heb.” Dit was allemaal maar malligheid, bestemd om den schrik te verjagen, die Forbes plotseling bevangen had, toen het tot hem doorgedrongen was, dat de duivelsche woede, die zich op Mevrouw Lester gekoeld had, nu met even groote hevigheid op zijn familie en hem gericht was. Tot op zekere hoogte slaagde Fumeaux in zijn plan. Een glans van belangstelling kwam in de oogen van den millionnair. Ze verloren hun starenden blik. Hij glimlachte vaag. „Ubent een man naarmijn hart, Mijnheer Fumeaux,” zei hij. „Ik had geen idee dat de Justitie zulke philosofen in haar dienst had. ’t Is eigenlijk wel onvriendelijk, om te zeggen, dat U en ik op ’t punt staan koffie te drinken, die onbepaalde percentages van de hoofdbestanddeelen, die U genoemd heeft, bevat.” „Men moet gegeven koffie niet in den kop zien,” grinnikte het ventje, blijkbaar zeer met zich zelf ingenomen. „Maar als de heeren mij ooit de eer bewijzen mijn obscure woning te bezoeken, en er een maaltijd gebruiken, zal ik U van iederen hap en iederen dronk een nauwkeurige omschrijving geven. Er is een kruidenier in Battersea, die vroeger rilde als hij mij zag. Nu is hij wijs geworden, en heeft zijn zaak verviervoudigd, door geleerde verhandelingen uit te geven over het soort en de kwaliteit van alle voornaamste artikelen, die hij verkoopt. U moest zijn verhandeling over boter eens lezen ! Hij is een autoriteit op ’t gebied van de waarde van jam voor diëeten. De voedingswaarde van zijn kaas ruïneert de slagers daar in de buurt.” Furneaux’ pogingen ’ werden bekroond, toen ze de werkelijk uitstekende koffie, die juffrouw Bates gebracht had, gedronken hadden. Forbes maakte zijn
PDF
Nummer
1917, nr.14, 4 april 1917
Blad
17
Tekst
vroegere geheimzinnigheid goed, door alles wat hij maar wist aan zijn toehoorders te vertellen. „Bijna zeven jaar geleden/’ zei hij, „heb ik een groote som geld verdiend door op een gunstig oogenblik zekere scheepsassurantiën te plaatsen. Zoodoende kwam het, dat ik om zoo te zeggen onbegrensde middelen tot mijn beschikking had, toen men mij vroeg de zaak van de hervorming in China met geld te steunen. Het treurig lot van het Chineesche volk had altijd mijn sympathie gehad. Millioenen en millioenen van het vlijtigste en vredelievendste volk op de wereld zijn eeuwenlang misbruikt door een plunderende kaste. Indien hun een kans gegeven werd om zich te ontwikkelen, bevrijd van de boeien van de Mandsjou’s, ben ik er van overtuigd, dat de Chineezen elementen bevatten, die hen tot een groot volk zouden kunnen maken. Maar de Mandsjou’s hielden ze in slavernij, naar lichaam en geest, en zóó machtig is het eigenbelang, dat er nooit een keizer of staatsman geweest is, die getracht heeft het volk te verheffen, of hij werd meedoogenloos vermoord zoo gauw als zijn plannen dóórschemerden. De eenige weg tot de vrijheid voerde door een revolutie, en ik had reden om te gelooven, dat de regeerende partij omvèr geworpen kon .worden door een goed-georganiseerde en behoorlijk financieel onderlegde beweging, zonder.het ontzettende bloedvergieten dat dikwijls met zulke omwentelingen gepaard gaat. Hoe ’t ook zij, ik nam deel aan de samenzwering, met hart en ziel. Maar ik had dadelijk al met twee moeilijkheden te kampen. Ik kon vanuit Londen niet genoeg controle over de financiën houden, en ik kon ook niet in ’t Verre Oosten gaan wonen^of mijn zaken door de gewone banken laten doen. Dus moest ik een plaatsvervanger zoeken, en mijn keus viel op een opkomend jong advocaat, Arthur Lester, dien ik gekend had van zijn prilste jeugd af en die getrouwd was met de dochter van een ouden vriend van mij. Hij hield van avonturen, en besefte volkomen welk een prachtige carrière er te maken was, door de medewerking aan de wedergeSlag op de Zuiderzee. (1573) Het vermaarde boek van Ruth Putnam: Willem de Zwijger, is door de Gebrs. Kluitman te Alkmaar in een nieuwe, overvloedig en mooi geïllustreerde uitgave herdrukt. De bewerkte vertaling is van Dr. D. C. Nijhoff; op de nieuwe uitgave hield de heer A. H. P. Blaauw het toezicht. Ditstandaardwerk over den Vader des Vaderlands kan niet genoeg geroemd en aanbevolen worden. boorte van China. Om kort te gaan, hij ging naar Sbanghai als mijn agent, en het gevolg van zijn werk aldaar is de tegenwoordige Chineesche constitutie. Natuurlijk gingen de zaken niet precies, zooals we gedacht hadden, maar zoo gaat ’t altijd in ’t leven. Over ’t algemeen waren we echter tevreden. China is eindelijk ontwaakt. De reus heeft zich bewogen, en als zijn eerste stappen al afgeweken zijn van den gewonen weg tot hervorming, toch zal hij nooit weer terugzinken in de verdooving der laatste eeuwen. De aanmatiging en overheersching van de Mandsjou’s hooren tenminste nog slechts tot ’t verleden, maar ongelukkigerwijze zijn de overwonnenen nu een veldtocht van wraak en reactie begonnen. Een vereeniging, die zich dé „Jonge Mandsjou’s” noemt, heeft tot grondbeginsel één leuze, en die is : „dood aan de hervormers !” Ik denk wel niet, dat de heeren het verloop van de zaken in China precies volgen, maar zij zullen toch wel gelezen hebben van de moordaanslagen op hooggeplaatste personen gepleegd, waar van tijd tot tijd in de courant, melding van gemaakt wordt.” Furneaux klakte zóó hard met zijn tong, dat Forbes ophield met spreken en hem aankeek, blijkbaar in de meening, dat de kleine detective iets ging zeggen. Dat deed hij ook, maar hij richtte zich tot Theydon. „Ik zou mijn verdiensten van een week wel willen geven, als Winter hier nu was, en ik zijn groote oogen uit zijn hoofd kon zien puilen,” grinnikte hij. Theydon knikte. Hij begreep hem volkomen. Toen zag hij Forbes’ vragenden blik, en legde de zaak uit. „Mijnheer Furneaux heeft gisterenavond al even gedoeld op zulk een mogelijkheid als nu door Uw woorden bevestigd wordt, en zijn collega, Mijnheer Winter, deed alsof hij dat denkbeeld ver van zich afwierp,” zei hij. „Deed alsof!” schreeuwde Furneaux, dadelijk opstuivend. „Dat maakte ik er tenminste uit op,” zei Theydon rustig. „Heb ik het idee, dat de zaak iets met China te maken had, niet uit hem moeten trekken ?” was de verontwaardigde vraag. „Ongetwijfeld. Ik merk alleen maar op, dat Uw vriend, dat idee al den heelen tijd in zijn hoofd had gehad.” Furneaux sloeg zóó hard op de tafel, dat de kopjes rinkelden. 17 PBIMOFS 'tfcWHOWYM, «w. Willem III. De Generaal A. N. J. Fabius, onder den naam F. A. Buis bekend als schrijver van litterair behandelde historische romans, heeft bij Gebrs. Kluitman te Alkmaar een Leven van Willem III uitgegeven. Dit zeer gedocumenteerde, onpartijdig geschreven werk behoort tot het beste wat over den Koning-Stadhouder is geschreven. Veel mooie portretten, reproducties naar oude prenten versieren het goed verzorgde boek. „Natuurlijk heeft hij een neus om een Chineesch wierookstokje te ruiken, en oogen om een ivoren doodskopje te zien, maar heeft hij niet gezegd, datik onzin uitsloeg, toen ik sprak over Shang Ti, die mij vanaf een porseleinen vaas toegrijnsde ?” krijschte hij. „Jawel. Toch geloof ik dat hij Uw bedoeling best begreep.” Furneaux keek Theydon strak aan. „Pardon,” zei hij, eenigszins bitter. „Ik verbeeldde mij, dat U ’t zoo druk hadt met ons zand in de oogen te strooien, dat het fijne opmerkingsvermogen van Winter voor U verloren gegaan was.” Maar Theydon had nu een beter oordeel gekregen over het vreemde mannetje ; hij lachte alleen maar even. „Wat zand in de oogen strooien betreft ben ik een treurige mislukking gebleken,” zei hij. Furneaux snufte en keerde zich tot den millionnair. „Vergeef mij, dat ik U in de rede ben gevallen,” zei hij. „Evenals iedere kunstenaar doet het mij pijn als mijn beste pogingen door een achteloos iemand bespot worden. U zult tenminste wel begrijpen, hoe zeer ’t van belang was, zelfs maar een klein gedeelte van de waarheid af te leiden uit de weinige gegevens, die ik tot mijn beschikking had.” „Zeker,” stemde Forbes toe. „Tot van morgen was ik er van overtuigd dat door den dood van Mevrouw Lester de eenige persoon in Engeland uit den weg geruimd was, die iets wist van wat ik met de revolutie in China te maken had. Om tot de Jonge Mandsjou’s terug te keeren — zij hebben héél wat meer slachtoffers gemaakt dan He wereld in ’t algemeen weet. Ik weet zeker dat zij Arthur Lester vergiftigd hebben en zijn vrouw geloofde ’t ook. Hun doel is niets minder dan de zaak der democratie uit te roeien door iedereen, die er maar iets mee te maken heeft, te vermoorden. Zij hebben echter nog nooit een complete lijst van de leiders der hervorming in handen kunnen krijgen. Zij verdachten den armen Lester van medeplichtigheid, en doodden hem. Door Mevr. Lester heb ik hen ’t eerst leeren kennen als een werkzame organisatie, en ik had gehoopt dat als zij naar Engeland teruggekeerd was, en rustig in Londen ging wonen, men haar uit ’t oog verliezen zou. Toch achtte zij en ik het voorzichtig dat we elkaar niet zouden ontmoeten, voordat het oproer in China afgeloopen zou zijn. Om die reden bezocht ik haar nooit en stond ook de vriendschap tusschen haar en mijn vrouw en dochter niet toe — een vriendschap, die onder gelukkiger omstandigheden, natuurlijk en onvermijdelijk geweest zou zijn. Maar wij hadden ons treurig vergist. Een Oostersche vendetta wordt niet minder en gaat niet dood. Op de een of andere manier, mij geheel onbekend, moeten de Jonge Mandsjou’s ontdekt of geraden hebben, dat zij door Lester’s weduwe niet in hun wraakplannen op te nemen, een veel-belovenden leidraad verloren hadden. Hoe ’t ook zij, zij hebben haar naar Londen gevolgd en, door een speling van ’t Noodlot, was ik de eerste, die er van wist. Verleden Maandag, toen ik uit de City naar huis reed, moest mijn auto eenige seconden in Piccadilly ophouden. Terwijl ik er uit keek naar de voorbijgaande menigte, zag ik een Chinees in Europeesche kleeren. Hij stond te wachten om over te steken, en daardoor kon ik hem nauwkeurig opnemen, en aan een litteeken aan den linkerkant van zijn gezicht, herkende ik hem. Zijn naam is Wong Li Tu, een van de grootste Mandsjou’s, een mandarijn van bijna keizerlijke afkomst. Eenige jaren geleden was hij een jong attaché aan het Chineesche gezantschap hier. Plotseling, op mijn weg naar huis, bedachtik mij, dat eenige leden van het Hervormingscomité van dienzelfden man gesproken hadden als van een der knapste en meest gewetenlooze aanhangers der Mandsjou-partij in Peking. Zijn aanwezigheid in Londen deed me ontstellen — er was iets dreigends in. Wie zou eerder dan hij, zoo redeneerde ik, een leidsman onder de Jonge Mandsjou’s kunnen zijn? In ieder geval was Londen niet groot genoeg om Mevrouw Lester en hem tegelijk te herbergen, en ik besloot haar dienzelfden avond nog op te zoeken, haar te vertellen, dat ik Wong Li Tu gezien had, en haar aan te raden naar buiten te gaan, en geen adres achter te laten. Ik ging toevallig dien avond met mijn dochter naar het Daly-Theater, en slaagde er in na de voorPANORAMA Napoleon op St. Helena. Het boek over Napoleon van wijlen den Luifenant-Kolonel H. Th. Chappuis, heeft door de omwerking van den heer A. H. P. Blaauw zeer gewonnen, vooral in historische gestrengheid. De aangenaam leesbare verteltrant van den heer Chappuis is behouden; het groote aantal fraaie en veelsoortige illustraties is met zorg gekozen. De uitgevers, Gebrs. Kluitman te Alkmaar, behoeven aan het succes van dit werk niet te twijfelen. stelling onder ’t een of andere voorwendsel weg te slippen. Ik trof Mevrouw Laster alleen aan ; zij stemde dadelijk met mijn plan in, omdat zij ook van dien man gehoord had, en ’t hoeren van zijn naam al voldoende was, haar schrik aan te jagen. Ik was er half toe geneigd om er bij haar op aan te dringen, dat zij dien nacht in een hotel zou gaan, maar dat het al zoo laat was, en daar ’t mij toescheen dat, als er gevaar dreigde, zij toch wel tot den volgenden dag veilig zou zijn, weerhield mij. O, God! Ik gaf aanéén ingeving gehoor. Waarom was ik doof voor datgene, dat er logisch uit volgde ? Op den rand van zijn stoel gezeten, zijn doordringende zwarte oogen als die van een havik op Forbes gericht, zijn handen op de knieën, zijn houding als die van iemand gereed om ieder oogenblik op te springen, boog Furneaux zich nu voorover en klopte den millionnair op den schouder. „U hadt haar niet kunnen redden, Mijnheer Forbes,” zei hij ernstig. „Zij was als eerste waarschuwing opgeteekend. Heeft de brief, dien U vanmorgen ontvangen heeft, U niet zóo iets gezegd ?” Na de-onrust kwam er nu een blik van groote verbazing in Forbes’ gezicht. „Hoe weet U in ’s Hemelsnaam iets van een brief ?” riep hij uit. (Wordt vervolgd).
PDF
Nummer
1917, nr.14, 4 april 1917
Blad
18
Tekst
PANORAMA 18 DE HIMA-RON DRIT. Zondag 1 April is de Hima-rondrit door Nederland ingezet met een tocht van Amsterdam over Hilversum, Utrecht, Woerden, Leiden, Den Haag, Rotterdam, Dordrecht naar Breda. Deze eerste dag van dit sportevenement was al direct een succes en had een uitstekend verloop. Links: Het vertrek der deelnemers uit Amsterdam. Rechts: De heer Adler, die het initiatief nam tot dezen tocht, wordt namens de Haagsche Sportvereenigingen gehuldigd. EEN OPVALLEND BOUWWERK. ALS IEDEREEN EENS ZOO DEED? Een,Amsterdamsche huismoeder, die in het hartje der stad op haar dak bezig is aardappelen te poten, teneinde haar gezin voor den aanstaanden winter van dit volksvoedsel bij uitstek te verzekeren. Natuurlijk heeft ze öf ons artikel over „Wasted Energy” in een vorig nummer gelezen, óf ze heeft er over hooren praten, in ieder geval: ze heeft de raadgevingen ter harte genomen. Als iedereen eens zoo deed ? Het zoo juist gereed gekomen Filiaal te ’s-Gravenhage, Heerengracht 9, van W. J. Stokvis’ Kon. Fabr. v. Metaalwerken, gevestigd te Arnhem. Het uiterlijk van het gebouw werd bepaald door den eisch, dat het niet het aanzien mocht hebben van een magazijn of winkel en ook niet van een woonhuis. Ook werd er binnen het gebouw zoo weinig mogelijk licht verlangd, daar de verlichtingsartikelen, die er verkocht worden, beter met kunstlicht kunnen worden beoordeeld. SCH ERMWEDSTRIJ DEN VOOR DAMES. Te ’s-Gravenhage werd een schermwedstrijd op fleuret voor dames gehouden. Wij geven hierboven de eerste- en tweede-prijswinster. Links, eerste prijs: Mevrouw Bekkers, rechts: Jonk vrouwe Beelaerts van Blokland, tweede prijs. HU1SVLÏJTTENTOONSTELLING TE AMSTERDAM In de Oranje-Nassaukazerne te Amsterdam is een huisvlijttentoonstelling gehouden. Onze foto geeft een der geëxposeerde penteekeningen van E. B. Duimen Krumpelrnan. decoratieve versiering • van Dirk Rüal. P. HOLS. t Te Amsterdam is overleden de heer P. HOLS, secr. v. d. Alg. Ned. Typografenbond. De overledene was in de arbeidersbeweging een zeer geziene figuur. Prof. Dr. J. TE WINKEL. Den 31sten Maart herdacht Prof Dr. J. TE WINKEL zijn ‘25-jarig jubileum als hoogleeraar in de Nederl. Taal en Letterkunde aan de Universiteit te Amsterdam. COMITÉ „INDIË WEERBAAR’ Het comité „Indië Weerbaar” te gast bij het Hoofdbestuur van „Ons Leger” te Rotterdam, tijdens een maaltijd in het Maashote
PDF
Nummer
1917, nr.14, 4 april 1917
Blad
19
Tekst
IQ PANORAMA REIZEN EN TREKKEN EEN WANDELING DOOR DE SHOWROOMS VAN VERWEEGEN EN KOK het reisseizoen weer aanstaande is, en er dus langzamerhand meer vasten vorm 1 zal worden gegeven aan de dezen zomer te maken grootere of kleinere uitstapjes, meenen wij onzen abonné’s van dienst te zijn door een serie artikelen te plaatsen, die in verband staan met reizen of met de voorwerpen, die op reis noodzakelijk zijn. Als eerste volgt hier een over goede koffers, die voor een aangename reis-onmisbaar zijn REISDEKEN Vanaf mijn prilste jaren heb ik altijd veel van koffers gehouden ; niet alleen omdat ik veel van reizen houd, en het denkbeeld reizen door koffers als bet ware wordt verzinnebeeld, maar ook omdat de koffer op zichzelf een vcorwerp. eer instelling, een instituut is. dat ik in hooge, in allerhoogste mate bewonder. Ja, een insteding, een instituut durf ik een goeden koffer noemen, want een goede, een doelmatige koffer kan even goed een instituut, een instelling, een inrichting genoemd worden als b.v. het Walen-weeshuis of de stadsbibliotheek of het Departement van Oorlog, of het Vredespaleis .... een goede, doelmatige koffer is n.1. even doelmatig, even goed als deze instellingen en — vooral dit — kan al niet veel minder bergen. Een goede koffer heeft zijn vertrekken, zijn afdeelingen. zijn gangen en portalen, zijn voorraadkamers en toiletten, zijn zijvleugels, zijn verdiepingen.......... een goede koffer heeft alles, is alles. Maar behalve alles is een koffer nog iets méér. Deze volzin zou met betrekking tot elk denkbaar onderwerp onzin zijn ; maar waar het den koffer betreft, is ze vol diepen zin. Meer dan alles. nl. wat deze in tastbare werkelijkheid is, is hij ook nog in het afgetrokkene ; in de verbeelding en. langs dien weg, in de meerdere of mindere waardeering van zijn bezitter door den evennaaste. ..Toon mij uw koffer, en ik zal u zeggen wie ge zijt,” mag het gerust, met een variant heeten ; want de koffer is de eredietbrief van den reiziger. Ik kan mij voorstellen, dat de hotelhouder, niet precies wetend hoe hij met een gast- aan moet, — hoe hij hem moet aanspreken, hoe hij hem groeten moet of niet groeten, wat hij hem rekenen of niet rekenen moet.; hoe lang hij hem erediet kan geven, enzoovoorts, — ik kan me voorstellen, dat zoo’n hotelhouder in dat moeilijk uur wijsheid putten gaat uit het bezien, het uiterlijk bezien van de koffers in de kamers van zijn gasten. De kwaliteit, snit, makelij van den koffer, de staat waarin hij is, en de opgeplakte etiketten van de buitenlandsche hotels, — dit alles tezamen zal aan den hotelier een beeld geven van het leven van zijn gast. Dat ook het imposante van de verzameling opgeplakte hoteletiketten niet onderschat mag worden — dat met andere woorden de koffer behalve practisch bediende, kapperswinkel, kamermeisje, garderobe, en ervaren reiskameraad, ook een soort van reclame-apparaafc voor den reiziger is, — dat blijkt ook o.m. hier uit, dat men in de dagbladen, temidden van aanbiedingen en aanvragen van lage auto-nummers ook die van ,,in goeden staat zijnde koffers, met etiketten van de voornaamste buitenlandsche hotels beplakt' lezen kan. Het is ook algemeen gebruikelijk wanneer de koffer in de reparatie gaat er de boodschap bij te geven, dat de etiketten niet beschadigd mogen worden. Allemaal om u te laten zien, dat ook de moreele waarde van een koffer nog niet om uit te vlakken is. Maar het is nu in hoofdzaak de practische waarde, waar ik het verder over hebben zal. In de eerste plaats dan. ... ja het is eigenlijk alweer het oude liedje, . . Alleen in Londen en in Parijs had je keus in koffers, zoo dachten de menschen, en eerlijk gezegd, ook ik dacht dat, tot, .... tot voor eenige dagen toen ik eens in het magazijn van de heeren VERWEEGEN EN KOK in de Kalverstraat te Amsterdam ben wezen neuzen. Iedereen wist wel. dat je in Holland mooie, goede, degelijke koffers koopen kon, maar dat er zoo’n enorme sorteering in ons land te zien was. nu. dat wisten er nog te weinig. Onze foto’s geven u een indruk van de ruime zalen, waarin tasschen en koffers van de meest uiteenloopende soort, kwaliteit, afwerking op doelmatige wijze zijn uitgestald, zoodat. ze elk op zichzelf uitnemend tot hun recht komen. Een model-inrichting. Ziedaar de indruk, dien men bij het binnentreden van dezen show-room krijgt, welke indruk bij het verder bezien nog bevestigd wordt. Veel van wat er te zien is, wordt ook door deze firma zelf vervaardigd. En hoe ! Ziehier een ..fitted bag” ; eon garnituurtasch, zooals men haar hier te lande noemt. Nee maar, het is een pleizier om naar te kijken, een kleine tentoonstelling van allemaal practische, fraaie, degelijke en prettige voorwerpen, waar een reizend mensch niet van buiten kan. En de handige manier, waarop al die genoeglijke dingsigheden in zoo’n betrekkelijk kleine tasch zijn ondergebracht. Men zou bijna ervoor op reis gaan om die tasschen met dierbaarheden te hanteeren en in en uit te pakken tot je er doodmoe van was. De serie flacons met nikkelen stoppen en de glanzende poeder- en zeepdoozen zouden een hofkapper beschamen ; «scheerkwast en tandenborstels blikken u bacterieloos en proper door de wanden van hun kristallen stopflesschen aan; borstels en kammen zijn in hoeken en gaten delicaat verholen ; een sigarendoos, een hijoukistje, een complete manicure, een reisklok, een spiegel, een schrijfmap met toebehooren. een vouwbeen, een laarzentrekker, een knoopenhaak, een handschoenrekker, een . . . een ... ik struikel over mijn herinne ringen ; ik zou, geloof ik, beter kunnen opnoemen wat ei WANDELSTOK PARAPLU. niet dan wrat er wèl in zoo’n garnituurtasch te vinden is. De naam garnituurtasch zelfs, die even onaangenaam aandoet, blijkt bij nader bezien, uitmuntend, immers het garnituur des levens, des verfijnden, veredelden dagelijkschen levens, dat is het wat zoo’n tasch inhoudt. Aan het uiterlijk zou men niet zeggen, dat zoo’n tasch een soort doos van Pandora, of hoorn des overvloeds is. Fraaie en degelijke eenvoud uiterlijk, één stuk eenvoud, en geen zweem van pretentie van versierinkjes dit of tierelantijntjes dat; zooals je ook wel menschen ontmoet; als je ze zoó als vreemden even observeert, bemerk je niets, niemendal bijzonders, maar nauwelijks doen ze den mond open. of een rijkdom van woorden, gedachten, beminnelijkheden, do inhoud van een rijke ziel wordt door U bespeurd. Zoo de garnituurtas schen, die ik in lange reeksen vormelijk en gesloten in den showroom van de heeren Verweegen on Kok aanschouwde, en waarmede ik later op zoo aangename en verbazing wekkende wijze kennis maakte. Die tasschen waren mij een openbaring ; dat is niet te veel gezegd Er zijn er in alle maten en soorten ; de prijzen wisselen af tusschen 50 en 450 gulden. Na deze fitted bags zag ik een verscheidenheid van hoede- en van blousenkoffers, suitcases, attaché-cases, city-, hunting- en een menigte andere bags. En na onzen zwerftocht door dat woud van bags landde ik nabij een dierbare picknick-tasch, met horden, servetten, couverts, trommels en bussen en fles schen on verdere hulpmiddelen tot het meevoeren, hanteeren en verorberen van de hoogste heerlijk heden.......... in den auto. in de schuit, op het grasveld, in het bosch, overal waar de reislust den aardschen sterveling maar heen moge voeren en de honger of dorst hem overvallen mocht. Wat in de Sahara voor de karavanen’de oasen zijn, dat zijn in onze streken deze picknick-tasschen voor de automobilisten, zeilers, roeiers toeristen. Een kleerkoffer. geboren in Amerika, en gedoopt DE AFDEELING REISARTIKELEN met den naam Innovation, overtrof echter alles wat ik dien middag gezien had. Deze koffer wordt rechtop gezet, en als een kast geopend; rechts vindt men laden voor linnengoed, overhemden, schoenen, hoeden, enz. ; dat is de ladenkast, terwijl de linkerhelft de hangkast is; een aantal hangers, waaiervormig naar buiten te draaien, dient voor de costuums, blouses; klemmen ernaast dienen om de pantalons der heeren, de rokken der dames in den goeden vorm te bewaren. De voordeelen van zoo’n hangkast-ladenkast-koffer boven een gewonen zijn groot ; men stelt hem dadelijk rechtop op een tafel of op den grond in het hotel, en de kleedingstukken kreukelen er even min als in een kast thuis. Ook aan de douanestations zal deze koffer menigeen, vooral de dames, het aardsch be staan veraangenamen. Hartverscheurende scènes van snik kende en jammerende, doodsbedroefde dames, die de door de douaniers besmeurde blouses en verfomfaaide corset lijfjes in bliksemsnel tempo in de koffers proppen, bij het walgingwekkend enerveerend gefluit van den trein, die meedoogenloos verder rennen wil, — dergelijke onmen schelijke tooneelen behoeven niet meer voor te komen. Deze overdenking stemde mij tot groote erkentelijkheid. En in nog pleizieriger stemming dan voordien, bekeek ik de fraaie reisdekens; de zadels ; de paardentuigen ; de reisklokjes, waarop men in volslagen duisternis, bij nacht en ontijden kan zien hoe laat het is; de reis-paraplu. die zit opgerold in een fijn, dun wandelstokje ; de reisnecessaires ; de reis-strijkijzers in étui; de reis-kookstellen in étui; de reis-bekers in étui; de picknick-couverts in étui; wat niet al ? Alles, letterlijk alles in fraaikleurige, solide en handige étuis. Welk een prachtig materiaal is toch het leer. Men weet, dat er op het oogenblik behalve de vele andere nooden ook een groote leemood heerscht. Men zou dat bij het zien van al dit leer niet zeggen. Integendeel, het lijkt wel of hier de opzet is, te demonstreeren hoe ontzettend veel leer er nog te koop is in de wereld. En hoe groot de verscheidenheid van voorwerpen, die ervan te maken zijn. De heeren Verweegen en Kok hebben behalve in de Kalverstraat te Amsterdam, waar de hierbij gereproduceer de foto's werden genomen, ook in de Hoogstraat in den Haag een magazijn. R E1S-NECESS AI RE. Kvf-Kvf. P1CK-N ICK-ÉTU1 (LINKS) EN BEKERS MET ÉTUI VAN LINKS NAAR RECHTS: RLiSKO OKTOESTEL MET ÉTUI, REISHORLOGE EN REIS-FLACON
PDF
Nummer
1917, nr.14, 4 april 1917
Blad
20
Tekst
PANORAMA 20 Waarom de haas weer eieren legt. et was in het begin van Maart en ongeveer vier weken voor Paschen. Buiten had de zon de sneeuw van de aarde doen verdwijnen en ze deed nu al haar best de natuur in een feestelijk groen kleed te steken. De vogels zongen er lustig op los. En de’, muggen die niets anders te doen hebben, dan in de zon te dansen en de menschen te plagen, begonnen weer vroolijk te zoemen om door de vogels bemerkt en opgegeten te worden. Alleen vriend Langoor was in een kwade luim en deed niets dan grommen. Woedend kwam hij thuis, wierp zijn muts van het hoofd en viel in zijn leuningstoel neer dat deze kraakte. Zijn vrouw kwam verschrikt uit de keuken loopen. ,,Ik werk niet meer!” riep hij uit. „Maar lieve man!” riep vrouw Haas verschrikt uit. „Neen, ik .werk niet meer. Ik staak! leder ander dier heeft nog. eens vacantie, maar ik? Nauwelijks is de jachttijd afgeloopen, die mij zoo zenuwachtig maakt of we moeten weer beginnen eieren te leggen. Eieren leggen voor menschen die onzen dood zoeken, die ons het vel over de ooren trekken. Nee, nee! Ik doe het niet meer. Ik staak!” „Maar lieve man,” begon vrouw Haas weer, op kalmeerenden toon, „het is toch zoo schoon voor anderen te leven I” „Och wat zeur je, voor anderen te leven,” was het brommend antwoord. „Eieren leggen'is toch mijn werk niet? Dat is goed voor kippen, vogels, visschen, mieren en ander gespuis. Wij hazen hebben hoogere plichten!” „Maar het is toch altijd zoo geweest,” zei vrouw Haas weer. „Al onze voorouders hebben Paascheieren geleverd. ” Vriend Haas stond op en greep op zijn schrijflessenaar' naar een pak brieven, die hij bij zijn vrouw op tafel wierp. „Daar! Lees wat de menschen van ons verlangen! Vroeger waren ze tevreden met eenvoudig geschilderde eieren. Toen moesten het suiker-eieren, chocolade- en marsepein-eieren worden. Maar nu dit is het allerdolste.” Hij nam een brief uit het paket en las: „„Geachte Heer Haas! Verzoeke ten spoedigste mij te leveren 500 marsepeineieren gevuld- met huzarenofficieren. Hoogachtend, Zoetekoek, banketbakker.” Huzarenofficieren zal ik uit die eieren laten kruipen. Heb je ’t gehoord? Ik die iederen soldaat zoo ver mogelijk uit den weg ga; die aan alles wat een schietwapen draagt een broertje dood heb. Dat nooit!” riep hij woedend uit en den geheelen brievenstapel opnemende, wierp hij dezen in het vuur. Vrouw Haas waagde geen woord te zeggen. Als goede huisvrouw zorgde zij voor de huishouding en de kinderen, en als zij een oogenblik vrij had, legde zij eieren, die zij dan aan haar klanten verkocht. Zuchtend ging zij weer aan haar werk, terwijl haar man, nog steeds woedend, de woning verliet. Van nu af was Heer Haas soms heele dagen uit om tegen den avond in nog boozer stemming thuis te komen. Werken deed hij in ’t geheel niet meer. Dat duurde zoo eenige weken, tot hij op zekeren dag thuis kwam met gescheurde kleeren' en geheel ontdaan. Hij vertelde dat hij bij den molenaar Meelzak diens land bezichtigd had om te zien of de kool goed groeide, maar dat de molenaarsknecht meende dat hij kwam stelen en hem had willen doodschieten. Hij was ternauwernood ontsnapt. Vrouw Haas zuchtte, zij legde een verband om het hoofd van haar man, verstelde zijn kleeren en terwijl zij haar tranen droogde, overlegde zij wat zij doen moest. Maar wat! Daar viel haar in dat de Kerstman en de Ooievaar de eenige lui waren, die invloed op haar man hadden. Snel besloten noodigde zij beiden uit den volgenden Zondag op visite te komen. Zoo gebeurde het dat des Zondagsmiddags de beide vrienden aanbelden en door heer Haas ontvangen werden. Hij presenteerde den Kerstman bier en sigaren, terwijl vrouw Haas aan heer Ooievaar een heerlijken schotel gebraden kikkerbilletjes aanbood. Spoedig kwam het gesprek op de voorvallen der laatste weken. De Kerstman, die in April nooit uitging, had het erf warm ; hij knoopte zijn pelsjas los, zette zijn muts af en zei *. „Ja, ja, vrind Haas, je hebt gelijk. De menschen gaan hoe langer hoe meer eischen; vooral de kinderen. Waren ze vroeger tevreden met een prentenboek of een kruiwagen, nu vragen ze automobielen, spoortreinen, poppen met menschenhaar en die kunnen praten. Maar wat zullen wij daartegen doen? Wij zijn aangesteld om de wenschen der menschen te vervullen. Daarom, vriend Haas. doe uw plicht en ga weer aan den arbeid.” „Ik begrijp dat niet!” klapperde de Ooievaar. „Ik kan niet vinden, dat de menschen veeleischend zijn geworden. Waar ik ook kom, bij arm of rijk, ieder is met één kindje tevreden. Integendeel, als ik soms meer breng dan ze besteld hebben, een tweeling bijv., krijg ik een standje!” „Ja, ja, men kan het den menschen moeilijk naar den zin maken,” zei nu de Kerstman. „Zooals je ziet, vriend Haas, heeft iedèreen teleurstellingen. Wees dus verstandig! Neem mij niet kwalijk,” ging hij voort, terwijl hij zijn restje bier uitdronk, „dat ik opstap, maar ik kan het in deze Aprilfiitte niet uithouden. Bovendien ben ik beweeglijk speelgoed aan het maken voor aanstaanden Kerstmis.” Hiermee nam hij afscheid, knoopte zijn pels dicht en vertrok. Ook de Ooievaar ging heen; hij had nog eenige dringende bestellingen te doen. Toen de Kerstman en de Ooievaar vertrokken waren, stond ook heer Haas op. „Ik heb van de kool mijn buik vol,” zei hij tot zijn vrouw, „maar toch heb ik geen zin om te gaan werken.” Hij zette den hoed schuin op den kop en stapte de deur uit. Bij den molen gekomen, sloop hij een zijweg in, die naar een weiland voerde. Hier scheen de zon zoo heerlijk, dat de bloempjes reeds boven het gras kwamen uitkijken. Heer Haas zette zich in het gras neer en sloot de oogen. Hoe heerlijk dat niets doen. Daar schrok hij plotseling op door een klagend geluid. Hij keek rond en zag niet ver van zich af een lief klein meisje zitten, dat zóó huilde, dat haar de tranen langs de wangen biggelden. ,,Wat scheelt er aan?” vroeg hij. Eerst schrok zij, maar toen ze zag, dat heer Haas haar geen kwaad deed, ging ze vertellen, dat het nu spoedig Paschen werd en Moeder gezegd had, dat ze dit jaar geen Paascheieren kreeg, omdat de Paaschhaas doodgeschoten was. En daarom moest ze nu weenen, want hij was toch zoo’n aardig beest, dat zoo goed was voor de kinderen. Heer Haas hoorde dit alles met neergebogen kop aan. „Huil maar niet langer,” zei hij eindelijk „alles komt in orde!” Hij rende weg en kwam spoedig terug met een mandje vol suikereieren. Die legde hij voor haar neer. Toen vloog hij weer naar huis, sloot zich op en begon ijverig re werken. Wat de verwijten van zijn vrouw en de raadgevingen zijner vrienden niet hadden kunnen doen, dat bewerkten de tranen van het kleine meisje. Wat men van eieren maken kan. Van uitgeblazen eieren zijn verschillende aardige voorwerpen te maken. Op het eerste plaatje zien we een man, die op de struisvogeljacht geweest is. De buik van den man bestaat uit een leeg ei, waarin aan de onderzijde een paar beenen van ineengerold papier gestoken zijn. De armen zijn op dezelfde manier gemaakt en bevestigd. Het vollemaanshoofd van het mannetje wordt uit een stuk wit karton geknipt, gekleurd en op het ei geplakt. De struisvogel is een beetje moeilijker te maken. Ook hier vormt men het lichaam van een ei. De hals en kop worden van papier een weinig gebogen en in den romp gestoken. De lange beenen worden op dezelfde manier gemaakt als die van den man en beiden op een stuk bordpapier geplakt. Hiermede is de vogel echter nog niet klaar, want een struisvogel heeft als staart prachtige veeren, de beroemde struisveeren, dezelfde die de dames op heur hoeden dragen. Deze veeren maken we van vloeipapier Degenen voor wie deze beide poppen nog wat moeilijk duif. De kop en de staart worden aan beide zijden geteekend en gekleurd. Is de duif naar wensch uitgevallen, dan zal de haan geen moeilijkheden meer opleveren. PRIJSRAADSEL. Vorm van nevensstaande stukken een bekend dier. Voor mooie tëekeningen stellen we 2 extra-prijzen beschikbaar, ONS BABBELHOEKJE en de oplossingen uit ons vorig nummer moeten tot een volgend nummer blijven liggen. OOM TOM Voor de Jeugd
PDF
Blad 
 van 2380
Records 3041 tot 3045 van 11897