Panorama

Blad 
 van 2380
Records 3031 tot 3035 van 11897
Nummer
1917, nr.14, 4 april 1917
Blad
06
Tekst
PANORAMA 0 Niet te snel. VALERIUS’ „GEDENCK-CLANCK’’ -#—0—0—^e- -I—f—I— t • ! ! t ' O, ‘Nederland! £et op Tl saeck, 1. O Ne-derland! let op u saeck, De tijt en stont is daer, Op-dat nu in den 4___________| i=i=|=Sjt ±): p iaat =Ö -j— »»• t: < -©«*--#- * i * * 3 -0—0- —+• hoeck niet raeek U vrijheitdie voorwaer U ouders hebben dier geeocht Met.goeten bloeien j- • H4i ï . i i 5 -p—»- d=i 5 _ 5= ü*=-=£zzzjïzzzjzz=zf —i---r— -«tzfzzE -ï- — i 1 zztzzLzzzzz^z_ -:<Ézi le- ven : Wantsij werd nu gantseh en t' ee nemael gesocht Tot niet te zijn ver - he-ven. zzzjz ;g ;? ~ é N t V t t - zzzj: :± £ ƒ i i i int -O 2. Neemt acht op uwer Landen staet, U volck end’ steden meest Sijn sterck end’ daer is raet en daet Van outs altijt geweest. U mannen sijn manhaftich vroom, Men vind niet haers gelijcken; Houd den vijant doch, ick bid u, in den thoom Dat hij van ons mach wijcken. 3. Beschut, beschermt, bewaerd u land, Let op het vreemt bedrog! Eij, laet niet nemen uijt u hand U Previlegien toch! Maer thoont u elck een man vol moet In ’t houden van u wetten, Boven al dient God en valt hem steets te voet, Dat hij op u mach letten.
PDF
Nummer
1917, nr.14, 4 april 1917
Blad
07
Tekst
PANORAMA PAASCHGEDACHTE aaschfeest . , . Feest der verrijzenis van den Verlosser der menschheid ; feest van het ontwaken der natuur, van hoop en bezieling; dag, waarop wij vieren de overwinning van hef licht op de duisternis, van het Leven op den Dood. — Is hef niet de schoonste der dagen, deze rijke, wijdingsvolle dag, die zooveel beloften ons geeft, /-zooveel blijde verwachting voor de-toekomst? is er wel één dag van hef gansche jaar, waarop wij met meer vertrouwen en goeden moed hetgeen komen zal, tegemoet zien? Neen, want waf zou er meer vertrouwen kunnen geven dan de boodschap van nieuw leven, dat ontluiken gaat te allen kant, van een nieuw en helder licht, dat den akeligen nacht van den doodsslaap heeft verjaagd en zegevierend straalt alom? Neen, Paaschfeest is wel hef schoonste, verheugendste feest. Maar hoe schril is de tegenstelling met de tijden, die we thans beleven. Een vreeselijke, ontroerende tegenstelling, want hoe kan men spreken van een overwinning van het Leven op den Dood, zoolang volkeren tegen volkeren opstaan, moord- en angstgeschrei en kreten van wanhoop en spijt geslaakt worden door de menschheid, die, als was het een bange droom, ronddoolt in den vreeselijken nacht van wee? Hoe te spreken van het Licht, dat de Duisternis overwinf, terwijl het eenige licht dat schijnt is de gloed van brandende dorpen en steden? Terwijl hef gelui der klokken op Paaschmorgen overstemd zal worden door het gedonder der kanonnen, de oorlogskreten der strijdende legers? Wordt, wanneer we hieraan denken — en hoe zouden we er niet aan kunnen denken? — niet ieder gevoel van blijdschap, zoo onafscheidelijk aan het Paaschfeest verbonden, uit onze ziel verbannen? Neen ! Eenvoudig neen ! Want al weten we, dat de nacht nog niet voorbij is, dat er de eerst-komende dagen volgens meqschelijke berekening nog geen vrede zal wezen, dat er nog veel leeds geleden en nog veel strijds gestreden moet worden, eer het werk van den Vrede weer door ons ter hand genomen kan worden, we weten óók, dat de Verdwazing en Verblinding, die maakt dat de eene mensch in zijn broeder een vijand ziet, dat volkeren, wier taak het is in vrede samen te werken, elkaar bekampen, eens voorbij zal zijn, en dat we dan als uit een boozen droom ontwaken zullen in een nieuwe, blijde wereld. Want we leven in een tijd van wording. van loutering, waarin al het oude, dat bleek ondeugdelijk te zijn in onze beschaving en onze maatschappij, onherroepelijk zal ten onder gaan. En er zal slechts resten, wat bleek wél deugdelijk te wezen, wat toonde menschenmachf te kunnen frofseeren en niet door kanonnen kon worden tof zwijgen gebracht. Dat zal wezen de beschaving, zooals die deel uifmaakl van den innerlijken mensch, een beschaving, die niet bouwt op al wat vergankelijk is en niet haar heil zoekt in uiterlijk vertoon. Neen, de komende tijd zal er een wezen van een diepere beschaving, die de door dezen oorlog gelouterde mensch geleerd zal hebben de ware te zijn. Dan zal komen de tijd, waarin de Mensch in zijn naaste zijn broeder ziet, waarin de Volkeren zullen beseffen dat ze innerlijk slechts beheerschf worden door de groote, mooie idee van Harmonie en Liefde, en dat de Haat, dien ze meenden te koesteren tegen wie ze dachten hun vijanden te zijn, hun niet natuurlijk was, maar een opgeschroefde waan-gedachte. Die tijd zal, móet komen, want dit is het waf iedere zwaarmoedige gedachte overstemt en ons vertrouwen doet: heel de ontwikkelingsgang der menschheid is een stijgende lijn, die zeker ook haar dalingen heeft, maar die toch weer oprijst, steeds hooger en hooger, naar de lichte verte der opperste cultuur, naar hef beloofde land, waar Liefde en Eendracht zullen wonen in het hart van eiken mensch. Die gedachte vermag ons te troosten en te geven een sterk en hoopvol vertrouwen, want evengoed als nimmer zullen terugkeeren de tijden der ridder-rooffochten of een sfeenen tijdperk, zoo zeker is hef ook, dat wij dóór deze jaren van ellende en rampspoed ééns zullen komen tot ons doel: een hooger geestelijk plan. Maar, om daartoe te komen is noodig deze loutering, willen we rijp zijn voor de komende tijden. We moeten eerst geleerd hebben, dat het oude onjuist was, dat vele onzer idealen utopieën waren! En hoe langer deze tijd van beproeving, van leering duren zal, hoe intenser de loutering was en hoe meer van de oude waangedachten ten onder zullen zijn gegaan, des te schooner en rijker zal de menschheid er eens uit te voorschijn treden. Dan zullen we met den dichter kunnen zeggen: „Al het verledene ligt achter ons, En naar een nieuwe, machtiger wereld, een andere wereld, gaan wij uit. Pioniers, o Pioniers! Want dan zal er moeten worden voorfgebouwd op de goede grondslagen, die restten! De gedachte daaraan, zij onze Paaschgedachfe! SIGISMUND GOETZE. RESURRECTIONEM EXPECTANT (Met toestemming van Goupil &. Cie.)
PDF
Nummer
1917, nr.14, 4 april 1917
Blad
08
Tekst
PANORAMA 8 !eel lust heb ik er eigenlijk nog altijd niet in,” zei mijnheer Stalperts, toen nij met zijn vrouw en de twee kinderen het kleine dorpsstation uitstapte. — „Ik, eerlijk gezegd, evenmin,” viel mevrouw hem bij, „maar als we ons vervelen, kunnen we vroeg weggaan.” — „En hoe vinden jelui het,” zoo wendde hij zich statig tot de kinderen, „eens bij oom Reinier op bezoek te gaan ?” — Dick, een nuffig knaapje met lange blonde haren, een bleek neusje en stijve keurige kleeren aan, keek eenigszins verbluft naar zijn vader op. „Ach, papa, het is mij hetzelfde,” antwoordde hij op ietwat geblaseerden toon. En Rie, het-meisje, dat met haar plooiloos manteltje, onberispelijke glacé handschoenen en stijve gebaartjes wel een miniatuur-mevrouwtje leek, antwoordde koel onverschillig : „Ach, of je nu hier bent of thuis; het is eigenlijk overal vervelend?’ Zonder een glimlach of een opmerking over de ouwelijke maniertjes van de kinderen, wandelden de heer en mevrouw Stalperts achter hunne kinderen aan, zelven al niet minder koel, niet minder onverschillig dan dezen. Men zag het dezen lieden aan, dat zij zonder eenige hartelijkheid of diepere gemeenzaamheid naast elkaar elk hun eigen leven leefden. Geen blik, geen glimlach, geen woord, dat op die heerlijke verstandhouding duidde, welke de leden van eenzelfde gezin zoo kunnen kenmerken. Zooals dit groepje menschen daar nu liep, had men kunnen zeggen: een heer, die een vreemde dame en twee, hun beiden en ook onderling elkaar onbekende, kinderen daar zoo juist had ontmoet, en hun nu even den weg wees, om daarna weer voor goed afscheid te nemen met een onverschilligen groet. Het was Paschen. De dorpelingen stonden in hun paaschbeste kleeren in groepjes voor de kerk of voor het logement op den brink, of kuierden langzaam op en neer, al rookend en pratend. Mijnheer Stalperts wendde zich tot een hunner, met de vraag waar zijn broer woonde: „mijnheer Ben Stalperts.” „Ben? Lange Ben?” zei de boer, zonder zijn pijp uit den mond of de handen uit de broekzakken te nemen, „die woont ginds in dat kleine huiske in de bocht van den weg.” Mijnheer Stalperts zette een eenigszins ontsteld gezicht. „Lange Ben”, „Kleine huiske” . . . het beviel hem maar matig; hij bedankte nauwelijks, zoo geschandaliseerd was hij, en öf de boer het merkte, maar die lachte breeduit met een mond die bijna in zijn schouders beet. Mevrouw trok den neus wat op. „Je broer zal zich toch met die menschen niet encanailleeren ?”... bitste ze. „Ik sta daar niet voor in, Eef,” zei haar echtgenoot op zorgvollen toon, „Ben is altijd een ongegeneerd stuk mensch geweest, maar ik denk toch niet dat hij in zijn omgang met zulke menschen zich zoo ver vergeten zal... . och, en misschien dat hij het ook wèl...” Mevrouw zuchtte diep, en liep zwijgend naast haar eveneens zwijgenden echtgenoot achter de twee zwijgende kinderen verder. En géén hunner toonde de minste belangstelling voor het mooie, landelijke dorp met zijn schilderachtige boerenerven, zijn sierlijk kerkje, zijn met eiken beplanten brink, zijn wijdopen rijke vergezichten. Onverwikbaar statig wandelde het gezin Stalperts PAASCHZATERDAG De patriarch verlaat de kleine kerk, het licht in de hand, BIJ DE GRIEKEN. waaraan de bedevaartgangers hun kaarsen aansteken. langs dat alles henen ; zij waanden zich ver verheven boven dergelijke ervaringen ; wat kon hun nu zoo’n dorp schelen ? Alle dorpen waren vrijwel hetzelfde. Als mijnheer het niet gedaan had om zijn broer, met wien hij zooveel jaren in onmin geleefd had, maar met wien hij zich nu kort geleden had verzoend door toevallige omstandigheden — nu, dan had hij zeker nooit een voet daar in dat dorp gezet. Ben was zoo hartelijk geweest, had niet opgehouden ; hij moest en zou nu althans een van de Paaschdagen bij hen komen doorbrengen. Hij had het niet kunnen weigeren . ,. . „Kijk, daar komen ze in de verte aan,” zei Ben, die blootshoofds en in zijn hemdsmouwen in den voortuin met zijn twee jongens aan het krijgertje-spelen was, „kom, dan gaan we ze verwelkomen.”” En hij greep de twee robbedoezen om het middel en plratste ieder op een schouder. „Zoo, wie er nu het eerst is,” juichte hij, en liep den weg op, zijn gasten tegemoet. „Ik geloof werkelijk, dat hij daar aankomt,’L schrikte mijnheer Stalperts. „Wie ? Die zonder jas? Met die twee kinderen op den schouder?'’ deed mevrouw beangst, „ik dacht, dat het een groentenboer of zoo iets was.” „Neen, het is mijn bloedeigen broer,” zei mijnheer. „Kijk, hij wuift.” De begroeting van de zijde van Ben was genoeglijk hartelijk. „Geef jelui oom Karei en tante eens de vijf, jongens.” En dan zijn kinderen voorstellend: „Die oudste mannetjesputter is acht jaar, zit in de tweede klas, heet Jaap, en lust heelemaal geen paascheieren. En de jongste heet Wim, is zeven, zit in de eerste, en heeft den geeuwhonger.” Oom Karei en tante keken wat sip; ze laehten omdat ze er niet van buiten konden. Maar Dick en Rie kregen, ondanks hun schijnbare geïsoleerdheid, bijna onmiddellijk even contact; zij knikten vrindelijker naar dien oom dan ze ooit tegen wien ook ter wereld deden, en namen verder een, zij het nog wel wat statige, maar niet vijandige houding aan. „Zoo, ben jelui nu Dick en Rie ? Mijn neefje en mijn nichtje ?” deed Ben, en geeft beiden een kus op de wang, dat het klapt, „wel, wel, dat doet me nu eens genoegen. Loopen jelui maar eens vooruit met de neven. Die weten den weg.” De drie anderen volgden, Ben trachtte een genoeglijk gesprek aan te knoopen, over de reis, over het dorp,, over het weer, maar het vlotte niet erg ; Karei en zijn vrouw waren nog niet over den eersten schrik heen, en hun antwoorden waren maar juist mondjesmaat. Ben gaf het echter niet zoo heel gauw op. Een gesprek tusschen twee broers, die gedurende ’n jaar of tien achtereen in een vervreemding ver van elkaar hebben geleefd, vlotte niet maar zoo dadelijk ; dat was begrijpelijk. Aan Ben nochtans lag het niet; die had een allerplezierigste manier om hen op hun gemak te stellen. Spoedig stonden ze voor het kleine, welgebouwde landhuisje, Ben’s residentie. Mevrouw, vroolijk, hartelijk, kwam haar gasten al in den tuin tegemoet, en leidde hen in de woonkamer. Het was een eenvoudig vertrek met witgekalkte muren, sober doch smaakvol aangekleed met wat antieke eiken meubels. De haard brandde. En door het open venster kwam de fijne, frissche voorjaarslucht in een vlaag van gouden zonlicht naar binnen spelen. Dit vertrek had iets onzegbaar goeds en liefelijks. Karei en zijn vrouw, beiden zoo koelonverschillig en geblaseerd ontevreden, kregen even beiden het gevoel, dat hier in deze woning...........iets nobels, iets heerlijks, .... dat hier iets van het Geluk woonde, en .zij ondergingen de bekoring ervan. > 7 Het Paaschfeest van de familie Stalperts
PDF
Nummer
1917, nr.14, 4 april 1917
Blad
09
Tekst
9 panorama „Jelui zit hier alleraardigst,” beweerde Karei, terwijl hij zich behaaglijk in een reusachtigen eiken armstoel uitstrekte, ,,Ja, het is een best hokje,” lachte Ben gemoedelijk, „niet al te leelijk, hoop ik, al heeft het boeltje welbezien niet veel om het lijf, maar >}waar liefde woont” .... zeg ik maar. Enzoovoorts. Je kent het oude vers . . .” Bevreemd keken en luisterden de gasten. Zij waren bij lange na nog niet op deze nieuwe omgeving ingesteld. Tante Do, de gastvrouw, diende kopjes koffie rond. „Waar zijn de kinderen ?” vroeg de bezoekster plotseling, rondziend. „O, wees daar maar niet ongerust over, die zijn achter aan het spelen," viel oom Ben in, „daar hoef je vandaag nu eens geen zorg over te hebben. Jelui vrouwen kunt ook geen oogenblik zonder je kinderen,” voegde hij er lachend plagerig aan toe. Maar de moeder scheen deze veronderstelling wel belèèdigend te vinden. „Neen, ongerust ben ik nooit over hen,” viel ze vrij scherp uit. „Het was alleen om te weten wat ze hier uitvoerden. Thuis heb ik wel wat anders te doen dan aldoor die kinderen na te rijden. Ik zou er ook geen lust in hebben. Dank „Tot je dienst,” lachte Ben, „maar je meent het niet. Nee, nee, je mèent het niet.” En, wonderlijk, wonderlijk, er was zoo iets stelligs, zoo iets van onwankelbare overtuiging in zijn blijmoedige woorden, dat de gasten beiden wat verward werden. Nog nooit hadden ze zoo eensklaps als in een feilen lichtschicht gezien : hun betrekkelijke onverschilligheid voor hun kinderen, een onverschilligheid die als vanzelf gekomen was door hun eigen egoïstische, wereldsche leefwijze. De vader en de moeder leefden elk op zichzelf, voor zichzelf, hij voor zijn vrienden en sociëteit, de vereenigingen waarvan hij lid was ; zij voor haar vriendinnen, haar toilet, haar wandelen en tea’s in de stad; ze hadden niets gemeenschappelijks, het hoogste gemeenschappelijke, dat tusschen echtgenooten denkbaar is, de kinderen, zij zagen ze bij hun levenswijze als een last, een dagelijksche belemmering. En wonderlijk, wonderlijk, zij durfden beiden hier in deze omgeving op Ben’s woorden z HET PAASCHFEEST IN JERUZALEM. Het feest der voetwassching bij de Grieksch-Orthodoxen. De Patriarch komt van de Heilige-Grafkerk. niet antwoorden........... En ze zwegen, huiverend om op dit pijnlijk onderwerp verder in te gaan. Het gesprek stokte even, maar de vroolijke Ben had zijn gasten al meegelokt naar den achtertuin. „Ze zijn nu aan het zoeken. Ik heb hun paascheieren mijlen ver weggestopt,” gekte hij, „en nu moeten zij maar zien dat ze ze vinden.” En het werd een gejoel en een gelach, een koddig heen-en-weer-gevlieg, een nauwlettend speuren en snuffelen in het lange gras, onder de heesters, tusschen de boomtakken, overal, en een wild gejuich klonk op, wanneer een gekleurd of met kalkeerprentjes beplakt ei zegevierend te voorschijn werd gehaald. Ben hitste de kinderen aan, sprak hun moed in, gaf hun wenken en mallende raadgevingen, en genoot niet minder dan zij. Karei en zijn vrouw stonden’perplex van het gedrag van Rie en Dick. Die liepen blootshoofds met roode gezichten en verwarde haren mee te dollen en te jubelen en te snuffelen en te tasten, en hun geestdrift bij een goede vondst was al niet minder dan die van de twee neefjes. Rie en Dick, in den aanvang van het samenzijn-met-hen nog wat weigerachtig, hadden echter al heel spoedig hun uiterlijke ouwelijkheid verzaakt, en waren uitgelaten en dol van pleizier. De gastvrouw kwam waarschuwen, dat de koffietafel klaar was, en in HET PAASCHFEEST IN JERUZALEM. De Gouverneur van Jeruzalem en zijn staf steken de handen uit tof het gebed een opgewekte stemming nam men plaats aan den disch. Alleen Karei en zijn vrouw waren wat stil; een schok had hun gelijkmatige plechtige alledagsleven uit het evenwicht geworpen; al wat ze-hier nu zagen in deze omgeving was als een stille wenk voor deze van elkaar vervreemde, in zichzelf opgesloten ijdele menschen, hoe een gezin met kinderen juist wel gelukkig kon zijn. Een vage beklemming had hen aangegrepen bij het zien van Dick en Rie, de zoo in allerlei vormpjes en houterigheidjes verstarde kinderen, die nu plotseling na een halfuur omgang met deze heerlijke, levenslustige robbedoezen zich wat zij noemden vergeten hadden, en zelf net zulke onstuimige drukteschoppers, zulke echte, échte kinderen bleken als je maar denken kon. In hun ziel waren Karei en Eef eigenlijk geërgerd, diep geërgerd; de tegen stelling tusschen hunne levenswijze en die van Ben’s gezin was te hevig Doch er was hier een geest heerschend, zoo vriendelijk, zoo echt menschelijk dat zelfs de afkeerige stijve gasten er niet aan ontkwamen ; de stemming van levensblijheid in dit gezin deelde zich ook aan hen mede ; zooals in de luwe lente de meest verstokte koukleum zijn vensters voor de heerlijke buitenlucht ten slotte opent, zoo openden allengs de twee in vooroordeelen verkilde menschen hun zielen voor de verrukkelijke atmosfeer van dit gezin. Wel ergerden ze zich nog nu en dan, doch allengs werd de ergernis geringer, of beter nog: gaandeweg kwamen zij zoover, datzijzelven met de anderen om hunne, gewaan - de, ergernisjes lachten. — Het ging aan de koffietafel allerprettigst toe. Oom Ben had min of meer de leiding, al moet erkend worden, dat het hem door de kinderen niet altijd even gemakkelijk werd gemaakt, zich als chef te handhaven. De kinderen deden zich tegoed aan de eieren, het heerlijk versche paaschbrood, indrukwekkend dik besmeerd met de eerste grasboter door tante Do. Op de tafel stonden zes boterschaapjes met palmtakjes versierd, en bij eiken slag met het mes was het raak. —„Nu den kop eraf,” jubelde Jaap. „Ik wil ook een kop hebben, maar een met een hals eraan,” riep Rie. „Hier, kind, en met een > paar pond schouder ook,” malde oom Ben, terwijl hij een nieuwe rozijnenboterham voor zijn nichtje smeerde. „Ik krijg ook een kop,” juichte Dick, „mijn kop eraf alsik den kop van den volgende niet krijg. ” Zijn vader en moeder schrikten ervan. „Wat een uitdrukking,” zei moedêr met een beetje boos gezicht. „Ja, maar hij gaat eraf, en dadelijk,” riep oom Ben, terwijl hij met de opgeheven broodzaag op Dick toeliep, en hem reeds bij den nek greep met de andere hand. „Neen, Ben, ga nu zitten,” vermaande hem zijn vrouw, „de kinderen worden te wild. En Karei en Eef zijn dat niet gewoon.” Karei en Eef reageerden daar niet erg op. Het klonk hun in de wonderlijke stemming, waarin zij thans waren, eigenlijk als een verwijt, een terechtwijzing. „Nu, Karei zal ook wel eens met zijn jongens stoeien,” ... zei Ben. — „Neen, oom, nee, hoor,” vielen Dick en Rie tegelijk uit. „Pa heeft daar nooit tijd voor. Pa is altijd uit, hè,” zei Rie gemelijk. Hun vader kreeg een gevoel van . . . van een weinig schaamte. „Nu ja, maar dan is je moeder er toch,”. . . lachte tante Do, die eigenlijk de toedracht niet wel begreep. „Moeder is ook meestal uit, hè. We zitten meestal bij de meid overdag,” 1
PDF
Nummer
1917, nr.14, 4 april 1917
Blad
10
Tekst
PANORAMA 10 W Dressuur van Cavalerie-paarden. De uit Ierland voor onze cavalerie geïmporteerde jonge paarden worden, nadat ze geacclimatiseerd zijn, door bekwame ruiters onder leiding van een officier, gedresseerd. Dit dient met veel zorg en toewijding te geschieden, want, al komt men met hardheid soms óok tot zijn doel, de paarden zouden er te veel door lijden, en de 5-jarige, jonge paarden dienen wel een 15 jaar mede in het gareel te loopen. Met zachtheid worden de dieren gewend aan hoofdstel en zadel, aan op- en afstijgen, het dragen van den man, enz. Vooral makheid is voor het iegerpaard een eerste vereischte. Onze foto doet dan ook zien, dat de dieren na eenjgen tijd zóo mak geworden zijn, dat de mannen op hen kunnen staan, zijdelings zitten, enz, zonder dat ze schichtig worden. vertelde Rietje met een spijtig gezicht. En het zonderlinge ervan was nu het gevoel van verdrietigheid, van spijtigheid, waarmee ze dat zei. Voor het eerst temidden van deze heerlijke omgeving voelde ze in vollen omvang hoezeer hun thuis door de onverschilligheid van de ouders te kort werd gedaan, Even was er een wat pijnlijk oogenblik : Allen begrepen het eveneens . . . Maar oom Ben mocht luidruchtig en kinderlijk wezen, hij was niet minder tactvol waar zulks noodig bleek. „Hébben jelui de vroolijke keuken al gezien?” vroeg hij aan Dick en Rie, „uan zullen we daar ons hart eens gaan ophalen, kinderen. Gaan jelui ook mee,” aldus wendde hij zich tot zijn broer en schoonzuster, want het koffiedrinken was afgeloopen. Allen stonden op, vonden deze afleiding uitmuntend. Oom Ben kwam met sigaren voor den dag en men wandelde haar het tuinhuis, waar door de .jongens en oom Ben de „vroolijke keuken” was ingericht ; een opeenstapeling langs den wand op planken, op tafels en op aanrecht van allerlei beschadigd, gebroken en gekramd aardewerk, flesschen, glasen en al wat er maar oreekbaars ter wereld was. En het duurde niet lang of de knapen en Rie waren aan het werpen met de ballen, en gilden het uit van pret als de waardeIooze dingen getroffen werden en kletterend in scherven vielen. Maar ook ander, rustiger vermaak wachtte hun dien dag. Een allerprettigste wandeling in den omtrek, waarbij oom Ben met Dick en Rie gearmd liep, en hun heel wat aardigs en leerzaams vertelde uit het leven van de natuur, in een speeltuin streek het gezelschap neer, en daar was oom Ben nu heelemaal in zijn element, leek wei, want Uij deed niets dan schommelen, wippen en ravotten met de kinderen, die zich danig amuseerden. Bij een glas limonade en een paar biscuits werd daarna kracht verzameld voor de wandeling huis toe. De kinderen genoten mateloos ; vooral Dick en Rie, aan zooveel heerlijke vrijheid en pret niet gewend, waren uitgelaten. De wandeling huiswaarts was weer een klinkklare zaligheid voor die kinderen. En toen ze thuiskwamen, stond in de vriendelijke eetkamer de tafel gedekt. Al spoedig zat het gezin aan. En de kinderen vermaakten zich uitbundig met allerlei genoeglijke bedenksels van oom Ben, en toch was ook één woord van hem voldoende om allen, ook Dick en Rie, weer tot de orde te brengen. „Nu eten we van dit appelmoesje en dat stukje kip weer zonder een woord ieder onze portie op,” zei hij glimlachend en toch zoo, dat niemand niet gehoorzaamde. De klare kijkers van de kinderen keken hem glimlachend aan op hun beurt, en zij deden wat hij verlangde, en dat zonder één poging om te weerstreven. Want zoo glimlachend als hij het zei, en lief als geen ander, die oom Ben gaf aan ieder, en niet het minst ook aan Dick en Rie het gevoel, dat hij gehoorzaamd worden moest, want. . . ja, wat er anders gebeuren zou wisten ze niet .. maar spdnnen zou het dat besefte een elk. Tante Do werkte stilzwijgend mede. om zonder veel vertoon ooms wenschen door de kinderen te doen opvolgen. Er bestond tusschen oom en tante iets . . iets van hooge eensgezindheid ; het gansche doen van hen beiden was op de kinderen gericht ; met éen blik begreep de een wat de ander wenschte. en werkte vrindelijk mede om dien wensch te verwezenlijken. Er was hier onder die uitgelaten en soms wilde levensblijheid een diepere, een innerlijke Dressuur van Cavalerie-paarden. Tenslotte leert men de paarden springen, waartoe man en paard tezamen over de barrière gaan. orde ; een orde, die door uiterlijken koelen dwang van buitenaf niet bereikbaar is ; een hoogere, waarachtige orde, die slechts op innige, wederzijdsche liefde gegrondvest worden kan. Tante Eef en oom Karei gevoelden de heerschappij van die hoogere orde in dit gezin niet; maar wat zij van de atmosfeer van dit gezin ondergingen, had hen beiden in een zeer bijzonderen gemoedsstaat gebracht. Er geschiedde iets in hen, iets ingrijpends; ze waren er beiden stil van ; de verwondering om den voor het eerst dien morgen ontdekten levenslust van hun kinderen was geweken; ze aanvaardden dien, geloofden daarin, en zie, het leven erlangde een geheel ander aanzien daardoor ; thans waren zij beiden het, zijzelven, die hun verbazing wekten ; allengs, allengs, gingen zij gevoelen, dat > // zij, de ouders, het waren, die zich veranderen moesten ; niet de mondaine omgang met vrienden, met vriendinnen, niet het overdreven toiletgedoe, en verdere modieuze gescharrel; niet het alleen aan zichzelven denken, verstard voortleven in de gedachte aan vroeger jeugd ; niet het krampachtig vasthouden aan het denkbeeld voor alles jong te willen zijn ; neen, het oude standpunt moest verlaten ; niet henzelven, maar den kinderen moesten hunne eerste zorgen gelden. Al gaandeweg kwam er een spanning in hen ; zij konden niet meeleven in de aigemeene vroolijkheid. Geschiedde langzaam in hen een ommekeer ? Temidden van de pret zaten zij ernstig en stil, en nochtansniet vijandig gestemd; neen, neen, die lieve, prettige stemming sleepte' ook hen mee. Een Engelsche appeltaart deed de kinderen in dolle geestdrift uitbreken. Ze jubelden van plezier, en keken met begeerige kijkers naar oom, die van de korst en de appelen op de borden schepte ; naar tante die er suiker en room overheen deed. Dick en Rie hadden nog nooit een Engelsche appeltaart gegeten, en waren enthousiast. „Zalig, zalig,” riepen ze onder het eten herhaaldelijk, en Jaap en Wim,zelfgulzigvoortetend, vermaanden hun neef en nicht om op te schieten, want vader gaf altijd nog een tweeden keer, als je vlug klaar was. En er begon een leutige wedstrijd tusschen de kinderen, en allen waren bijna gelijktijdig klaar, en allen kregen nog, en aten met glanzende oogen* van genot. Toen het eten tegen het eind liep, stond oom Ben op. De kinderen keken bewonderend omhoog, toen hij zijn glas wijn omhoog hief,*en zei : „Karei en Eef. Wewaren hartelijk verheugd om jullie bezoek. De jaren van verwijdering zijn, hoop ik, vergeten. We zijn opnieuw vrinden geworden. En nu voor goed. Ik drink op jullie geluk . ...” En dan, meteen blik naar Dick en Rie, die als ontloken waren dien dag in de zon van deze blijmoedigheid en levenslust, voegde hij eraan toe: „Op jullie geluk, en op dat van je lieve kinderen," — Er was geen zweem van terechtwijzing of bestraffing in zijn stem geweest, maar een klank van diepen, schoonen ernst, en dan, tegelijk zijn joligen toon weer hernemend, zei hij : „Laat ons eens klinken, nieuwe, oude kameraden.” — En allen klonken en allen dronken. En een vreemde weemoedigheid was bij dien laatsten heildronk van haar zwager tante Eef’s gemoed ingegleden. Steels droogde ze met haar servet haar oogen af. Dan stond haar man op, en — wat was er geschied, wat was er geschied?— zijn stem klonk hartelijker en inniger dan iemand haar ooit gehoord had. „Beste Ben en Do,” zei hij, „ik dank jelui hartelijk voor je goede woorden, voor je lieve ontvangst, en voor de . . de . .ik zeg het ronduit: voor de levensles, die je mij — die je ons vandaag gegeven hebt ...” En al sprekend, omving hij met èen blik zijn kinderen en die van zijn broer, en er was begrip en teederheid als een nieuwe overtuiging in zijn gansche doen, en tante Eef knikte zichtbaar ontroerd, ten blijke van verstandhouding en oom Ben vroeg heel niet wat zij bedoelden, en tante Do knikte met een begrijpend knikje naar allen. En die blik en dat samenstaan daar met elkander, het leek wel of er een lieve, goede afspraak gemaakt werd, een mooie belofte afgelegd... Na het eten was de tijd voor vertrek er al spoedig. De heele familie bracht de gasten naar den trein. Het afscheid was hartelijk en luidruchtig, de kinderen sprongen en tuimelden groetend en lachend door elkaar heen, en in de blikken der groote-menschen was weer die goede, die lieve verstandhouding, als een stilzwijgende afspraak. En — zonderling, zonderling, — toen de Stalperts in den trein huiswaarts reden, was diezelfde blik ook voor het eerst tusschen hèn beiden, en elk hunner had den arm om den hals van een der kinderen geslagen. Die waren eerst wel zeer verwonderd daarover, maar ^chikten zich al spoedig behaaglijk als jonge poesen tegen hun ouders aan. Zoo, als naar een nieuwe levenssfeer treinden de Stalperts naar hun huis, voldaan om wat dit Paaschfeest hun gegeven had ; dit Paaschfeest, dat als een zegen worden zou voor het gansche verdere leven van de kinderen. En van henzelven niet minder. Job Steynen.
PDF
Blad 
 van 2380
Records 3031 tot 3035 van 11897