|
PANORAMA 10
W
Dressuur van Cavalerie-paarden.
De uit Ierland voor onze cavalerie geïmporteerde jonge paarden worden, nadat ze geacclimatiseerd zijn, door bekwame ruiters
onder leiding van een officier, gedresseerd. Dit dient met veel zorg en toewijding te geschieden, want, al komt men met hardheid
soms óok tot zijn doel, de paarden zouden er te veel door lijden, en de 5-jarige, jonge paarden dienen wel een 15 jaar mede in
het gareel te loopen. Met zachtheid worden de dieren gewend aan hoofdstel en zadel, aan op- en afstijgen, het dragen van den
man, enz. Vooral makheid is voor het iegerpaard een eerste vereischte. Onze foto doet dan ook zien, dat de dieren na eenjgen
tijd zóo mak geworden zijn, dat de mannen op hen kunnen staan, zijdelings zitten, enz, zonder dat ze schichtig worden.
vertelde Rietje met een spijtig gezicht. En het zonderlinge ervan was nu het
gevoel van verdrietigheid, van spijtigheid, waarmee ze dat zei. Voor het eerst
temidden van deze heerlijke omgeving voelde ze in vollen omvang hoezeer
hun thuis door de onverschilligheid van de ouders te kort werd gedaan,
Even was er een wat pijnlijk oogenblik : Allen begrepen het eveneens . . . Maar oom Ben mocht luidruchtig en kinderlijk wezen, hij was niet minder
tactvol waar zulks noodig bleek. „Hébben jelui de vroolijke keuken al gezien?”
vroeg hij aan Dick en Rie, „uan zullen we daar ons hart eens gaan ophalen,
kinderen. Gaan jelui ook mee,” aldus wendde hij zich tot zijn broer en schoonzuster,
want het koffiedrinken was afgeloopen.
Allen stonden op, vonden deze afleiding uitmuntend. Oom Ben kwam
met sigaren voor den dag en men wandelde haar het tuinhuis, waar door de
.jongens en oom Ben de „vroolijke keuken” was ingericht ; een opeenstapeling
langs den wand op planken,
op tafels en op aanrecht
van allerlei beschadigd,
gebroken en gekramd
aardewerk, flesschen, glasen
en al wat er maar
oreekbaars ter wereld was.
En het duurde niet lang
of de knapen en Rie waren
aan het werpen met de
ballen, en gilden het uit
van pret als de waardeIooze
dingen getroffen
werden en kletterend in
scherven vielen.
Maar ook ander, rustiger
vermaak wachtte hun dien
dag. Een allerprettigste
wandeling in den omtrek,
waarbij oom Ben met Dick
en Rie gearmd liep, en hun
heel wat aardigs en leerzaams
vertelde uit het
leven van de natuur, in
een speeltuin streek het
gezelschap neer, en daar
was oom Ben nu heelemaal
in zijn element, leek wei,
want Uij deed niets dan
schommelen, wippen en
ravotten met de kinderen, die zich danig amuseerden. Bij een glas limonade
en een paar biscuits werd daarna kracht verzameld voor de wandeling huis toe.
De kinderen genoten mateloos ; vooral Dick en Rie, aan zooveel heerlijke vrijheid
en pret niet gewend, waren uitgelaten.
De wandeling huiswaarts was weer een klinkklare zaligheid voor die kinderen.
En toen ze thuiskwamen, stond in de vriendelijke eetkamer de tafel gedekt.
Al spoedig zat het gezin aan. En de kinderen vermaakten zich uitbundig met
allerlei genoeglijke bedenksels van oom Ben, en toch was ook één woord van
hem voldoende om allen, ook Dick en Rie, weer tot de orde te brengen.
„Nu eten we van dit appelmoesje en dat stukje kip weer zonder een woord
ieder onze portie op,” zei hij glimlachend en toch zoo, dat niemand niet
gehoorzaamde. De klare kijkers van de kinderen keken hem glimlachend aan
op hun beurt, en zij deden wat hij verlangde, en dat zonder één poging om te
weerstreven. Want zoo glimlachend als hij het zei, en lief als geen ander, die
oom Ben gaf aan
ieder, en niet het minst
ook aan Dick en Rie het
gevoel, dat hij gehoorzaamd
worden moest, want. . .
ja, wat er anders gebeuren
zou wisten ze niet ..
maar spdnnen zou het
dat besefte een elk. Tante
Do werkte stilzwijgend
mede. om zonder veel
vertoon ooms wenschen
door de kinderen te doen
opvolgen. Er bestond tusschen
oom en tante iets . .
iets van hooge eensgezindheid
; het gansche doen
van hen beiden was op
de kinderen gericht ; met
éen blik begreep de een
wat de ander wenschte.
en werkte vrindelijk mede
om dien wensch te verwezenlijken.
Er was hier
onder die uitgelaten en
soms wilde levensblijheid
een diepere, een innerlijke
Dressuur van Cavalerie-paarden.
Tenslotte leert men de paarden springen, waartoe man en paard tezamen over de barrière gaan.
orde ; een orde, die door uiterlijken koelen dwang van buitenaf niet bereikbaar
is ; een hoogere, waarachtige orde, die slechts op innige, wederzijdsche
liefde gegrondvest worden kan.
Tante Eef en oom Karei gevoelden de heerschappij van die hoogere orde
in dit gezin niet; maar wat zij van de atmosfeer van dit gezin ondergingen,
had hen beiden in een zeer bijzonderen gemoedsstaat gebracht. Er
geschiedde iets in hen, iets ingrijpends; ze waren er beiden stil van ; de
verwondering om den voor het eerst dien morgen ontdekten levenslust van hun
kinderen was geweken; ze aanvaardden dien, geloofden daarin, en zie, het leven
erlangde een geheel ander aanzien daardoor ; thans waren zij beiden het, zijzelven,
die hun verbazing wekten ; allengs, allengs, gingen zij gevoelen, dat
>
//
zij, de ouders, het waren, die zich veranderen moesten ; niet de mondaine
omgang met vrienden, met vriendinnen, niet het overdreven toiletgedoe, en verdere
modieuze gescharrel; niet het alleen aan zichzelven denken, verstard voortleven
in de gedachte aan vroeger jeugd ; niet het krampachtig vasthouden
aan het denkbeeld voor alles jong te willen zijn ; neen, het oude standpunt
moest verlaten ; niet henzelven, maar den kinderen moesten hunne eerste zorgen
gelden. Al gaandeweg kwam er een spanning in hen ; zij konden niet meeleven
in de aigemeene vroolijkheid. Geschiedde langzaam in hen een ommekeer ?
Temidden van de pret zaten zij ernstig en stil, en nochtansniet vijandig gestemd;
neen, neen, die lieve, prettige stemming sleepte' ook hen mee.
Een Engelsche appeltaart deed de kinderen in dolle geestdrift uitbreken.
Ze jubelden van plezier, en keken met begeerige kijkers naar oom, die van
de korst en de appelen op de borden schepte ; naar tante die er suiker en
room overheen deed. Dick
en Rie hadden nog nooit
een Engelsche appeltaart
gegeten, en waren enthousiast.
„Zalig, zalig,”
riepen ze onder het eten
herhaaldelijk, en Jaap en
Wim,zelfgulzigvoortetend,
vermaanden hun neef en
nicht om op te schieten,
want vader gaf altijd nog
een tweeden keer, als je
vlug klaar was. En er begon
een leutige wedstrijd
tusschen de kinderen, en
allen waren bijna gelijktijdig
klaar, en allen kregen
nog, en aten met glanzende
oogen* van genot.
Toen het eten tegen het
eind liep, stond oom Ben
op. De kinderen keken
bewonderend omhoog, toen
hij zijn glas wijn omhoog
hief,*en zei :
„Karei en Eef. Wewaren
hartelijk verheugd om jullie
bezoek. De jaren van
verwijdering zijn, hoop ik,
vergeten. We zijn opnieuw
vrinden geworden. En nu voor goed. Ik drink op jullie geluk . ...” En dan,
meteen blik naar Dick en Rie, die als ontloken waren dien dag in de zon van
deze blijmoedigheid en levenslust, voegde hij eraan toe: „Op jullie geluk, en op
dat van je lieve kinderen," — Er was geen zweem van terechtwijzing of bestraffing
in zijn stem geweest, maar een klank van diepen, schoonen ernst, en dan, tegelijk
zijn joligen toon weer hernemend, zei hij : „Laat ons eens klinken, nieuwe,
oude kameraden.” — En allen klonken en allen dronken. En een vreemde
weemoedigheid was bij dien laatsten heildronk van haar zwager tante Eef’s
gemoed ingegleden. Steels droogde ze met haar servet haar oogen af.
Dan stond haar man op, en — wat was er geschied, wat was er geschied?—
zijn stem klonk hartelijker en inniger dan iemand haar ooit gehoord had.
„Beste Ben en Do,” zei hij, „ik dank jelui hartelijk voor je goede woorden, voor
je lieve ontvangst, en voor de . . de . .ik zeg het ronduit: voor de levensles,
die je mij — die je ons vandaag gegeven hebt ...” En al sprekend, omving
hij met èen blik zijn kinderen
en die van zijn broer,
en er was begrip en teederheid
als een nieuwe overtuiging
in zijn gansche
doen, en tante Eef knikte
zichtbaar ontroerd, ten
blijke van verstandhouding
en oom Ben vroeg heel niet
wat zij bedoelden, en tante
Do knikte met een begrijpend
knikje naar allen. En
die blik en dat samenstaan
daar met elkander, het leek
wel of er een lieve, goede
afspraak gemaakt werd,
een mooie belofte afgelegd...
Na het eten was de tijd
voor vertrek er al spoedig.
De heele familie bracht de
gasten naar den trein. Het
afscheid was hartelijk en
luidruchtig, de kinderen
sprongen en tuimelden
groetend en lachend door
elkaar heen, en in de blikken
der groote-menschen was weer die goede, die lieve verstandhouding, als
een stilzwijgende afspraak. En — zonderling, zonderling, — toen de Stalperts
in den trein huiswaarts reden, was diezelfde blik ook voor het eerst tusschen
hèn beiden, en elk hunner had den arm om den hals van een der kinderen
geslagen. Die waren eerst wel zeer verwonderd daarover, maar ^chikten zich
al spoedig behaaglijk als jonge poesen tegen hun ouders aan. Zoo, als naar
een nieuwe levenssfeer treinden de Stalperts naar hun huis, voldaan om wat
dit Paaschfeest hun gegeven had ; dit Paaschfeest, dat als een zegen
worden zou voor het gansche verdere leven van de kinderen. En van henzelven
niet minder.
Job Steynen.
|