|
PANORAMA 4
HUN SURPRISE
DOOR CISSY VAN MARXVELDT
ïingend liep ze door het huis. Vic hield er niet
van, dat ze zong onder haar werk ; hij vond
het niet ladylike, je verloor zoo gauw je
prestige tegenover de gedienstige. Enfin, dat
had ze toch al verloren ;*Kee regeerde haar
met ijzeren hand. Maar dat wist Vic niet.
— Als hij het wist, zou hij zeggen : „Mij wil je commandeeren.
En je laat je door Kee de wetten stellen ? Je valt
me tegen, Nannie”. En dan zou hij haar op de wang
tikken, en zijn stuursch gezicht zou even verhelderd
worden door een plagend lachje.
Lustiger, luider opeens,
schalde haar stem op, terwijl
-ze de slaapkamerdeur
achter zich dichttrok, en,
neervallend op een stoel,
het schoone linnengoed op
stapeltjes pakte, elk stapeltje
omstrikkend meteen
smal lila lintje. Beneden in
de keuken rammelde Kee
met pannen, hoorde Nan
haar af en toe een emmer
buiten neerkletteren op het
plaatsje. Kee deed alles
even wild, woest en smijterig.
Want Kee was woédend.
Vanavond was het Sintavond,
en Dirk, haar galant,
die in dienst was,
zou overgekomen zijn, om
dat met haar naar behooren
te vieren. En nu had
ze een brief gekregen, waarin
hij schreef, dat hij wacht
had, en dus niet komen
zou. Dat Kee nu maar alleen
naar zijn ouders moest
gaan. „Maar dat vertik
ik”, was ze uitgevallen,
toen ze den brief gelezen
had. „Die lamme wacht-/
Dat jong had ook altijd
wat.” En daarom was Kee
woedend, smeet ze met
emmers en kletterde ze
met pannen.
Nan, boven, vergeleek
nu de waschlijst met de
stapeltjeslinnengoed, legde
dan alles in de linnenkast,
die er zoo Hollandsch-degelijk
uitzag met al de gelijkmatige
rijen sloopen en
lakens, tafellakens, vingerdoekjes
en servetten. Het
eenige luchtige waren de
lila lintjes. Daar had Nan
op gestaan, toen Moeder
zei, dat het onzin was.
Nu liep ze naar beneden,
ging thee zetten. Victor
zou wel zoo thuis komen.
Terwijl ze de schepjes thee
in het trekpotje deed, water
opzette, de bloemen in een
vaas wat verschikte, gingen
haar gedachten naar den
komenden avond.
„Geen malligheid, hoor
Nan”, had Vic een week
tevoren gezegd. „Je weet,
dat ik er absoluut niet van
houd. En je zult me een
plezier doen, wanneer je
me geen cadeautjes geeft,
ïk doe er ook niet aan.”
„Malle jongen,” had ze
gelachen, „ik wgis niets van
plan.”
„Nee, dan is ’t in orde.”
Dat hij meende wat hij
zei, wist Nan. Er waren
drie Sint-avonden voorbijgegaan
zonder cadeaux, zonder verrassingen met leuke
rijmpjes, zonder dwaze verzinselen, waarom je kon schateren
in kinderlijke pret. Het eerste jaar had Nan zich
’s avonds van verdriet in slaap gehuild ; het tweede jaar
was ze woedend geweest, had ze ruzie met Vic gemaakt,
het derde jaar had ze niets gezegd. Toen Vic een pakje
van haar onhandig met zijn linkerhand lospeuterde, terwijl
hij in zijn rechterhand de brandende sigaar hield, waaraan
hij af en toe bleef trekken, had ze zich op de lippen gebeten,
maar ze had gezwegen. En ze was blijven zwijgen bij zijn
welwillende opmerking: „’n doosje voor lucifers? Zilver?
wat geven jullie vrouwen toch altijd onpractische dingen,
’k Heb er niets aan. Misschien kun jij het voor spelden gebruiken.”
Hij had het haar over de tafel heen toegereikt,
en ze had het hem niet eens naar zijn hoofd gegooid.
Maar nu — dit jaar — de vierde Sint-Nicolaasavond
DE NIEUWE KEIZER-KONING VAN OOSTENRIJK-HONGARIJE,
Karl Frans Jozef, mei zijn gemalin prinses Zifa van Bourbon en Parma, met wie hij op 21 Odober 1911 in
het huwelijk trad en die hem reeds twee kinderen geschonken heeft, waarvan de oudste eveneens op onze foto.
in hun trouwen — nu zou hij opkijken ! Nu zou hij. ...
„Dag Vicky!” groette ze, voorde theetafel staand, met
een handwuif. — Hij greep haar hand.
„Weet je geen passender begroeting voor je man, die den
geheelen dag hard gewerkt heeft?” — Hij bleef voor de
kachel staan, die hij bedachtzaam temperde. Tusschen zijn
oogen groefde zich een frons. — „’t Was druk in de stad.
Af en toe kon je gewoonweg niet voort. En de trams ? Ho
maar, stampvol.”
„Ja, jongen,” zei ze, hem *zijn thee reikend, „’t is Sint
vandaag. Dan is ’t altijd
Toe, ga nu gezellig zitten.’
dat er nog zooveel
goeie geldmet plei
rommel wegsmijdezen
duren tijd.”
thee uit. —- „Ik
drukker dan gewoonlijk.
,,'k Begrijp heusch niet,
dwazen zijn, die hun
zier voor allerlei
ten. En dan in
Hij dronk zijn
begrijp het ook
niet,” zei ze zedig. — ,,’k Ben blij, dat je eindelijk zoo
verstandig geworden bent.”
„Ik ook.”
Kee bonsde op de deur. Of ze dekken kon.
„Wat heeft die?” vroeg hij verwonderd. „Ze ziet er uit
als een oorwurm.”
„Och, ze zou vanavond Sint Nicolaas vieren bij Dirk z’n
ouders. En nu vanochtend schrijft Dirk, dat hij niet kan ;
hij heeft wacht.”
„Maar goed ook. Anders zou ze maar weer om twaalf uur
thuisgekomen zijn. Je moet flink streng zijn voor Kee,
Nannie.”
„O, maar dat ben ik,” zei ze, met komischen trots haar
klein, tenger figuurtje, waar Kee een meter boven uitstak,
rechter oprichtend. Hij lachte verteederd.
Na den eten las hij de krant, ernstig en met aandacht,
zooals hij alles deed. Haar vingers bladerden in een boek.
„Heerlijk rustig zoo, hè?” zei hij gemoedelijk, haar toeknikkend.
,,Zalig rustig,” betoogde ze met kleur.
„En als je dan eens nagaat,” hij legde de krant neer,
„dat bij sommigen de bel zoo’n heelen avond niet stilstaat,
tachtig pakjes is soms nog niéts. Denk eens wat een rommel
papier. . .
„En touw,” zei ze ernstig.
„Ja. En dan worden er gedichtjes gemaakt al weken tevoren.
Hoe maller hoe mooier natuurlijk.”
„Of ze maken van een klein brokje steenkool een reuzepak.
Belachelijk.” Haar gezicht bleèf strak.
„Toch hield je er vroeger ook wel van,” zei hij.
„O ja, vroèger.” — Er werd gebeld,, lang, aanhoudend.
„Misschien een pak van huis,” zei ze. „Maar ik hoop het niet.
Het geeft maar soesah. En ’t is nu zoo rustig hier.”
Hij keek haar onderzoekend
aan. Ze was wèl veranderd,
Nannie. — Het
was een pak van huis. Ze
legde het neer op de
canapé.
„Pak je het niet uit?”
vroeg hij.
„Och, we weten tóch
wel wat er inzit. Marsepein,
borstplaat, en meer
van dien rommel.”
„Ja, maar er kan ook
een brief in zijn.”
„Dat is waar ook.” Ze
maakte het touw los, rolde
dit eerst op, vouwde dan
het papier keurig in vieren,
lichtte daarna pas het deksel
van de doos. — „Zie je
wel ? Een V. van chocola
en een N. En borstplaat.
En hier een groote banketletter,
sigaren voor jou.
Drie inmaakflesschen voor
mij. Gelukkig, dat is practisch
tenminste.”
Ze deed net langzaam de
borstplaat in een bonbonschaaltje,
toen er weer gebeld
werd. En. . . . „Dirrek,”
weergalmde een stem
in de gang. Kee kwam binnen,
klopte aan, toen ze de
deur al open had. „Mevrouw,
daar is Dirrek. Hij
hep toch vrij. Nou gaan
ik maar derek.”
„Ja, ga maar,” zei ze
met een genadigen hoofdknik.
„Veel pleizier.”
„Van ’t zelfde,” wenschte
Kee, haar rood knollengezicht
nog even om de
deur stekend.
Ze zaten weer tegenover
elkaar aan tafel, hij de
krant lezend, zij bladerend
in het boek. Toen ging
de schel over, haastig, hard.
„Zal ik gaan ?” vroeg ze.
„Nee, ik ga wel,” zei hij
opstaand. — Hij kwam
binnen met een klein, keurig,
bruin pakje, bestudeerde
het adres. — „Hier
begrijp ik niets van, Miss
Nancy Coopman, 24 Spoorlaan.
Dat ben jij. Maar
wat beteekent Miss ? Weet
jij dat ? En ’t is een mannenhand.”
Ze ontgreep hem het
pakje, bleef er heel lang
gebogen op turen, zoodat
hij niets ^n haar gezicht
kon zien. — „Ik begrijp 1
er ook niets van,” zei ze ;
zacht.
„Maak dan eens open.”
Zijn stem klonk ongeduldig.
Toen ze voorzichtig het
touwtje wilde losknoopen,
knipte hij het door met
zijn zakschaartje. Het papier viel weg van een vierkant
wit-satijnen doosje, waarop met gouden letters het adres van
een juweliersfirma. Ze drukte het doosje open.
„O,” zei ze, en nog eens, zacht-verrast: „O.”
Op donkerblauw fluweel lag een smalle gouden ring
waarin een kleine, hel-fonkelende diamant. Zoo lièf-teer was
die gouden band met het kostbare diamantje. — Hij ontvouwde
een strookje papier, dat uit het doosje gevallen was,
en terwijl zij den ring aan haar vinger schoof, het licht
in den diamant trachtte te vangen, bespiedde ze zijn gezicht.
„To the dearest, sweetest and fairest of all women,”
las hij hardop. „Wat beteekent dat?” zei hij, het strookje ;
papier voor haar op tafel neergooiend.
„’k Weet het niet.”
„Doe dien ring af asjeblieft.” Hij knipte het doosje toe, '
schoof het weg met een ongeduldig gebaar. „En nu vertel
z
|